تا به کی باید رفت؟

Cherish those you have in your life

2011-09-25T06:44:00.001+03:30

خانه دل

2011-02-28T15:33:00.003+03:30

نفس نفس تو سینه ام
عطر نفسهای شماست

اگر که قابل بدونید
خونه دل جای شماست

خوشا به حال اون کسی
که توی رویای شماست

***

کاش می تونستم چیزی به ابی تقدیم کنم

خودباوری

2010-12-12T20:54:00.001+03:30

I am not a liberator. Liberators do not exist. The people liberate themselves. - Che Guavara

2010-12-08T21:05:00.000+03:30

"ستیز من تنها با تاریکی است و برای نبرد با تاریکی شمشیر بر نمی کشم، چراغ می افروزم"

کوروش هخامنشی

Harmony

2010-11-28T21:01:00.007+03:30

Happiness is when, what you think, what you say, and what you do are in harmony.

Be the change you want to see in the world. :)

به آنکه نانش را از ویرانی میهن می خورد ...

2010-11-08T03:47:00.005+03:30

"عدم همکاری با شر به همان اندازه الزامیست که همکاری با خیر"
مارتین لوتر کینگ

گویا در ایران فیلتر شدیم. فیدبکی دلگرم کننده که یعنی این حد از فکر و شعور هم که ما داریم (که خیلی هم نبوده و نیست) خدمتیست به فردای ایران و خواب آشفته استبداد دینی را مشوش می کند.

فعلا تا وقتی که "داوری در آن سوی در نشسته است" در بر این پاشنه خواهد چرخید
اما فردایی که تو سانسورچی عمله استبداد به بوته‌ی فراوشی می‌افتی ایران نوین دست از آستین بیرون می‌آورد، آزادی مال همه ما خواهد بود؛ از جمله خود تو و کودکانت.

زبان عربی و حمله اعراب

2010-10-26T03:57:00.003+03:30

همیشه به ما گفته بودن ایرانیان تنها ملتی در خاور میانه بودند که با وجود حمله اعراب زبون خودشون رو حفظ کردند و حاضر نشدند که به زبون عربی صحبت کنند. چند روز پیش داشتم تو تاریخ می خوندم که مردمان تمام سرزمینهایی که امروز در اونها عربی صحبت می شه قبل از تهاجم مسلمین هم عرب نژاد و عرب زبان بودند! البته در مورد شمال آفریقا (حد اقل در مورد مصر) می دونم که قضیه فرق داشته و مصریها تا قبل از حمله اعراب قبطی حرف می زدن که شاخه ای از مصری باستان بود. حتی بربرها در آفریقا هنوز که هنوزه زبان خودشون رو دارند که عربی نیست. ولی دست کم در شام، کنعان و بین النهرین، حتی از زمان هخامنشیان هم قبایل عرب شروع به مهاجرت به این مناطق کرده بودند و گذشته از این که می دونیم مثلا بابلی ها، اکدی ها و آشوریها سامی نژاد بودند، حتی به طور دقیقتر مردمانی عرب با زبان عربی از اون زمان شروع به سکونت در این مناطق می کنن. حتی در زمان امپراتوری روم، در سوریه به عنوان یکی از ایالتهای امپراتوری، خط و زبان عربی مورد استفاده بود.
بنابراین به نظر می رسه که که حفظ زبان پارسی (حالا گذشته از اینکه یه خروار لغت عربی ریختن توش) همچین شاهکاری هم نبوده و گویا عوض کردن زبان مردم کاری نیست که بشه به این راحتی انجام داد. فکر کن مثلا چه جوری عربا می خواستن مردم رو مجبور کنن پارسی حرف نزنن؟ از طریق روزنامه؟ تلوزیون؟ اینترنت؟ استراق سمع موبایل و تلفن؟ خوب ملت همون زبانشون رو استفاده می کردن فوقش مجبور بودن عربی یاد بگیرن که امورات اداریشون بگذره. پس اینجوری نیست که ما فکر می کنیم که خیلی از ملتهای اطراف ما با حمله اعراب زبانشون رو از دست دادند و عرب زبان شدند. اصولا زبان یکی از سختترین چیزهاییه که می شه عوضش کرد و یکی از شناسه های هویتی قابل اتکا در مطالعات تاریخیه. هیچکدوم از حمله های بزرگ تاریخ که توسط جمعیت کوچکی از مردم انجام شده (حمله اعراب، حمله مغول) و حتی امپراطوریهایی مثل ایران، روم-بیزانس و عثمانی که مدتی طولانی بر قلمرویی متنوع از نظر زبانی مسلط بودند نتونستند تاثیر چشمگیری بر الگوی زبانی قلمروشون داشته باشند چون نهادهایی که زبان آموزش بدن در گذشته وجود نداشتند و مردم نسل به نسل و فرد به فرد این کار رو می کردند. دین مردم رو می شد راحت عوض کرد چون موضوع خیلی حیاتی تو زندگیشون نبود ولی زبون که مردم باهاش لحظه به لحظه کار و فکر می کردند مساله دیگه ایه که به راحتی تغییر نمی کنه. زبانها در طول تاریخ مسیر تکامل رو طی می کنند و یا معمولا با مزمحل شدن اقوامی که به اون زبونها حرف می زنند و ادغامشون در جوامع بزرگتر از بین می روند (مثل سرخپوستان آمریکا که جمعیت بسیار کوچکی در برابر مهاجمان تازه وارد بودند.

امپریالیسم

2010-10-20T06:09:00.003+03:30

یه جایی دارم یه متنی می خونم که توش یه بابای انگلیسی داره درباره "ضرورت حفظ منافع امپریالیستی انگلیس" توضیح می ده. متن مال 70 سال پیشه. اولش آدم خوشش نمی آد و همون طعم تلخ امپریالیسمی که 100 ساله چپ و ملی گرا و مذهبی مملکتمون فریادشون ازش یه هواست زیر زبونم می آد. بیشتر که می خونم می بینم این اقا منظورش از منافع امپریالیستی، صیانت و سیادت از شهروندان مسلمان امپراتوری در برابر تهدیدهای موجوده. به این فکر میکنم که امپریالیسم در مقابل این معنای ناجوری که ما تو ذهنمون ازش داریم و مرگ بر امپریالیسمی که همیشه شنیدیم یه معنی مثبتی هم در طول تاریخ داشته و اون وقتی بوده که هسته اصلی یه امپراتوری سرزمینهای زیر تسلطش رو محافظت و آباد می کرده چون اونها رو بخشی از خودش می دونسته. حالا این بین حتما از این نمد برای خودش هم کلاهی می ساخته و ثروتی هم از پیرامون به سمت مرکز امپراتوری در جریان بوده ولی امپریالیسم به معنی امپراتوری خواهی می تونسته یه بازی برنده برنده باشه و درهای ارتباط و پیشرفت رو به روی سرزمینهاش باز کنه. حتی در خیلی موارد امپراتوری ها به شهروندان سرزمینهای انضمامی اجازه می دادند تا مناصب بالای قدرت صعود کنند. مثل امپراتوری عثمانی که به شهروندان اروپاییش اجازه داد وارد دستگاه حکومت بشن و به پستهاس حساس دست پیدا کنند یا امپراتوری رم یا مغول. امپراتوریها در دوران ثبات خودشون دستاوردهای چشمگیری در زمینه تسهیل پیشرفت اقتصادی، برقراری صلح و امنیت و نزدیک کردن فرهنگها و تمدنها (جهانی سازی) به همراه داشتن.
ایده امپراتوری عملا ایده جهانی شدنه و یک جهان واحد هم در واقع فرقی با یک امپراتوری نداره. ولی شاید ساختار قدرت در امپراتوریها به نفع ملل پیرامونی نباشه. در دنیای جدید یک مورد استثنا بر این موضوع پیدا شده و اون هم شکلگیری اتحادیه اروپاست که یک امپراتوری مبتنی بر توافق و تقسیم قدرته و ممکنه نمونش در جاهای دیگه هم تکرار بشه.

در نهایت این برام جالبه که ایده ای که میتونه موضوع بحث و اندیشه ورزی باشه، تو فرهنگ سیاسی ما به عنوان فحش استفاده می شه و مثلا هرکی می خواد بگه آمریکا بده می گه امپریالیسته. هر چند این اسم به دلیل استفاده بی رویه در ادبیات حکومتی جمهوری اسلامی و سقوط شوروی و افول ناسیونالیسم در جهان یه جورایی نخ نما شد و از دهنها افتاد اما معنی و کاربردش در حافظه سیاسی ما هنوز با بار معنایی منفی ساری و جاریه.

افغانستان بیدار می شود

2010-10-18T22:17:00.004+03:30

هیچ جوری دلم نمی آد این خبرو اینجا نذارم. زیر پوست اخباری که درباره طالبان و تروریسم از افغانستان می شنویم، افغانستان جدیدی در حال تولد است. افغانستانی که پیشرفتش هم سرمشق خواهد بود و هم کار رو برای اهریمنانی که کشورهای اطراف رو زیر چنگ گرفتند و نمی زارن آزاد و آباد باشیم سخت تر می کنه.

منبع: بی بی سی فارسی

افغانستان: تا سه سال دیگر نیم مردم صاحب اینترنت خواهند شد

در حال حاضر دو میلیون نفر در افغانستان به اینترنت دسترسی دارند

وزارت مخابرات و تکنولژی اطلاعاتی افغانستان اعلام کرده که تا سه سال دیگر نیمی از جمعیت این کشور به خدمات اینترنتی دسترسی خواهند داشت.

عبدالقادر قلات وال، سخنگوی این وزارت به بی بی سی گفت که در حال حاضر شمار کاربران اینترنتی در افغانستان به دو میلیون نفر می رسد.

آقای قلات وال افزود که دسترسی به اینترنت در کشور به سرعت در حال گسترش است و تا سه سال دیگر حدود نیمی جمعیت نزدیک به سی میلیونی افغانستان به شبکه اینترنتی دسترسی خواهند داشت.

آقای قلاتوال توسعه شبکه فیبر نوری در افغانستان را از جمله کارهایی خواند که می تواند برای دولت و مردم این کشور دسترسی به انترنت را آسان و ارزان کند.

آقای قلات وال گفت که اجرای این طرح ۸۵ درصد پیش رفته و با تکمیل شدن آن شمار بیشتر ولایات ۳۴ این کشور به خدمات اینترنتی دسترسی خواهد یافت.

در حال حاضر قیمت خدمات اینترنتی در افغانستان بالا است و این امر باعث کندی گسترش خدمات اینترنتی در این کشور شده است. علاوه بر این، بی سوادی، فقر و عدم دسترسی به برق هم باعث شده که دسترسی به اینترنت به سرعت گسترش نیابد.

در حال حاضر مردم در شهر کابل و بشتر شهرهای بزرگ افغانستان به اینترنت دسترسی دارند. اما در این شهر ها نیز هنوز دسترسی به انترنت به دفاتر کار و باشگاههای اینترنتی محدود مانده است.

هرچند دسترسی از طریق تلفن به اینترنت در حال توسعه است، شمار اندکی در خانه های خود نیز انترنت دارند، اما احساس نیاز به انترنت و استفاده از آن به سرعت در حال گسترش است و دولت در همکاری با شرکت های خصوصی تلاش دارند امکانات بیشتر و ارزان تر آنرا نیز فراهم کنند.

حسنیه انوری، که در کابل وبلاگ‌نویسی می کند، گفت: "سعی می‌کنم هفته سه بار به وبلاگم سر بزنم. در خانه اینترنت ندارم. نه تنها من بلکه همه جوانان افغان در خانه اینترنت ندارند و سعی می‌کنند به کافه‌های اینترنتی بروند و کار خود را راه بیندازند."

در حال حاضر در افغانستان علاوه بر شبکه اینترنتی دولتی، نزدیک به ۳۰ شرکت خصوصی هم خدمات اینترنتی ارائه می کنند. بیشتر شرکت‌های تلفن‌های همراه هم از طریق تلفن خدمات اینترنتی ارائه می کنند.

شمار کافه های انترنتی در کابل رو به افزایش است و در بسیاری موارد به دلیل شلوغی این باشگاه ها مدتی را نیز باید منتظر ماند.

یه فکر معمولی

2010-09-27T11:02:00.003+03:30

داشتم به دوستی فکر می کردم که معمولا سعی می کنم باهاش وارد گفتگو نشم. دوست دارم با کسی صحبت کنم که صحبت کردن باهاش مثل شطرنج بازی کردن باشه و احتیاج به خرج کردن هوش و شنفتن به اندازه گفتن داشته باشه. اما این آدم گفتگو رو یه تک گویی می بینه که از طریقش طرف مقابل رو مجبور کنه که با ایده ها و افکارش همنظر بشه. پخته ترین واکنش به چنین نوع برخوردی به نظرم سکوت، تسلیم و پرهیز از گفتگوهای بعدیه و مهمتر از اون اینکه درس بگیری که وقتی دانسته یا نادانسته خودت به عنوان گوینده وارد چنین بازیی می شی و دیگران رو آزار می دی چه حماقت بزرگی داری مرتکب می شی.

این فکر رو برای خودم اینجوری جمعبندی می کنم که
گفتگوها اشکال و هدفهای مختلفی دارند ولی اگر هدف از یک بحث مجاب کردن طرف مقابل باشه اون گفتگو زمانی موفقیت آمیز خواهد بود که از طریقش "الف" بتونه "ب" رو جوری به فکر کردن دعوت کنه که "ب" خودش به نتیجه ای که "الف" دوست داره برسه. بی اونکه "الف" یک ریز وراجی کرده باشه و خواسته باشه نظرش رو به "ب" تحمیل کنه.

حرف تازه ای نیست می دونم. فقط شاید یادآوریش یه لطفکی داشته باشه.

برام جالبه که تو آمریکا ... 2

2010-09-17T04:57:00.004+04:30

شهر ما از معدود شهرای آمریکاست که مترو داره و همه هم میگن متروش خییییلی خوبه!
بماند که این متروی خوب خیلی وقتا تاخیرای جانانه داره و ممکنه از زندگی بندازتت و پله برقیاشم خیلی وقتا خرابه و 70 - 80 پله رو باید تو سرما و گرما پیاده بری بالا و بیای پایین.
قیمت استفاده از این متروی خوب که با تمام مشکلاتش تقریبا تنها وسیله حمل و نقل عمومی قابل اتکا در شهره، بستگب به مسافتی که طی می کنی و ساعتی از شبانه روز که ازش استفاده می کنی داره. متری حساب کردنشون به درک ولی اینکه تو زمانهای ترافیک صبح و عصر گرون می شه خیلی زور داره. 7 تا 10 صبح اگه درست گفته باشم و 3 تا 7 شب بلیط تقریبا دوبرابره. با فرض اینکه فلسفه مترو اینه که حمل و نقل عمومی را گسترش بده و جای ماشیت و ترافیک رو بگیره، معنی اینکار چیه؟ دو تا پیام ممکنه داشته باشه
یا اینکه می گه هر کی می تونه ماشین بیاره و تا می تونین از مترو استفاده نکنین!
یا اینکه می گه آقاجون مجبوری از مترو استفاده کنی؟ پس دهنتو صاف می کنیم تا می تونی پول بده!

این یعنی عرضه خدمات عمومی با مکانیزم بازار اون هم در شرایط مونوپولی که فقط یه مترو وجود داره و رقابتی در کار نیست. این با روح نقش دولت در عرضه خدمات عمومی تضاد داره. آیا مردم که ساعت 5 کارشون تموم می شه باید تا 7 شب علاف بمونن تا قیمت بیاد پایین؟ یا صبح ها از 6 برن بشینن تو اداره سماق بمکن؟ فکر نمیکنم هیچ چی به جز منطق بازار بتونه این موضوعو توضیح بده.

از طرف دیگه اگر از یه حدی کمتر از مترو استفاده کنی هزینه استفاده ازش کم نمی شه. یعنی اگه یه ایستگاه بری با اینکه 8 تا بری یه قیمته! حتی اگه بری توی ایستگاه و یادت بیاد که یه چیزی جا گذاشتی و بخوای بیای بیرون بدون اینکه از مترو استفاده کرده باشی باید اون حد اقل هزینه رو که حدود 1.5 دلار باشه بدی.

و خلاصه اینکه بر عکس اروپا که با 30 - 40 دلار میشه اشتراک شبکه حمل و نقل شهری رو به صورت ماهانه خرید، تو امریکا ممکنه هزینه حمل و نقل ماهانت با اتوبوس و/یا مترو به 300 دلار هم برسه.

عجیب این ملت نجیبه و صداش در نمی آد. نه اعتصابی نه اعتراضی بیشتر مردم فکر می کنن خوب همینه که هست دیگه. لاید جور دیگه ای نمی شه باشه.

توضیح پست قبل

2010-09-17T04:40:00.003+04:30

در توضیح پست قبلی یه چیزی رو یادم رفت بگم و اون اینکه با مالیات گرفتن از بنزین می شه یه سیستم حمل و نقل عمومی کارآمد راه انداخت که در نهایت برای جامعه ارزونتر در میاد برای اینکه برای مقدار برابر از نیاز به حمل و نقل عمومی، ماشینهای کمتر، راههای کمتر، نیاز به نگهداری از راههای کمتر و مصرف سوخت پایینتری وجود خواهد داشت و همه اینها روی درآمد سرانه مردم صرفه جویی می شه.
برام جالبه که چطور مردم تو این مملکت به این مساله فکر نمی کنن یا چطور قانعشون کردن که خدمات عمومی هر چی کمتر باشه بهتره و دولت نباید تو این مسائل دخالت کنه! حتی می شه اینجوری به موضوع فکر کرد که دولت می تونه یه بازار رقابتی از بخش خصوصی برای عرضه خدمات حمل و نقل عمومی راه بندازه. اینطوری مکانیزم بازار سر جاشه ولی دولت شکل بازار رو به نفع جامعه تغییر داده.

چرا اینجا اینجوریه؟

برام جالبه که تو آمریکا ...

2010-09-16T21:14:00.002+04:30

حمل و نقل عموومی تقریبا تعطیله و اتوبوسها خیلی جاها فقط یه ساعت یه بار میان اونم تو زمانهای شروع و پایان ساعت اداری و خلاصه اینکه اصلن حمل و نقل عمومی چیزی نیست که بشه روش حساب کرد. با این حال، وقتی صحبت این می شه که روی بنزین مالیات گرفته بشه همه دادشون درمیاد که وای این دولت دیگه گندشو دراورده. یه دفه بریم کمونیست بشیم دیگه و ...
نتیجه اینکه تو آمریکا بنزین لیتری 660 تومنه و تو اروپا دور و ور 1550 تومن و عوضش تو اروپا وقتی ماشین داری احساس می کنی که عجب دست و پاگیره چه کاریه بزار با اتوبوس اینور اونور برم و جایی نیست که حمل و نقل عمومی پوششش نده و در امریکا احساس می کنی که چه بدبختی که ماشین نداری. همون احساسی که یه معلول از پا نداشتن داره.
و اونوقت با کشوری طرفی که با 5 درصد جمعیت دنیا 25 درصد ذخایر انرژی فسیلی دنیا رو مصرف می کنه (انرژی هسته ای بماند) و هر امریکایی با سطح زندگی برابر چیزی در حدود دو برابر هر اروپایی یا ژاپنی انرژی مصرف می کنه. اگه بقیه دنیا هم اینجوری زندگی کنن دنیا چی میشه؟

شاید یه نگاه به این عددا جالب باشه:

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_energy_consumption_per_capita

جایگاه کشورهای عربی هم تو این لیست جالبه. معلومه کولر گازی 24 ساعته روشنه و پیستای اسکی به راه!

این لیست هم جالبه.

http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_carbon_dioxide_emissions_per_capita

سوئدیا تو اون سوز و سرما با اون سطح از توسعه کمتر از ما دود می کنن. خوب البته رئکتور دارن (البته بدون غنی سازی)

کارنامه جنگ افغانستان تا امروز

2010-09-12T12:56:00.007+04:30

	UNDER THE TALIBAN	TODAY
Children enrolled in school	900,000, none of them girls	More than 6 million, one third of which are girls
Afghans with access to some form of health care	9 percent	85 percent
Access to information	Taliban-run radio stations	60 radio channels, 8 TV stations, 500,000 Internet users
Phone ownership	40,000 landlines	10 million cell phone users, around 500,000 landlines
Proportion of the world’s illicit opium supply produced by Afghanistan	70 percent	89 percent
Under-five mortality rate	257 deaths/1,000 children	257 deaths/1,000 children
Life expectancy	47 years	44 years—the fourth-worst in the world

آیا میشه از افغانستان یه برد ساخت؟ موفقیت همسایه شرقی در جهت پیشرفت و آزادی به نفع کی و به ضرر کیه؟
آیا اوضاع افغانستان رو به بهبود است؟ چاره ای جز این برای ما هست؟

12 August 2010, The New Republic

2010-09-09T09:37:00.002+04:30

Don't break the silence

if speaking doesn't improve
the situation.

دل آرام

2010-09-06T01:12:00.004+04:30

هر که دلارام دید از دلش آرام رفت		چشم ندارد خلاص هر که در این دام رفت
یاد تو می‌رفت و ما عاشق و بی‌دل بدیم		پرده برانداختی کار به اتمام رفت
ماه نتابد به روز چیست که در خانه تافت		سرو نروید به بام کیست که بر بام رفت
مشعله‌ای برفروخت پرتو خورشید عشق		خرمن خاصان بسوخت خانگه عام رفت
عارف مجموع را در پس دیوار صبر		طاقت صبرش نبود ننگ شد و نام رفت
گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی		حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت
هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت		آخر عمر از جهان چون برود خام رفت
ما قدم از سر کنیم در طلب دوستان		راه به جایی نبرد هر که به اقدام رفت
همت سعدی به عشق میل نکردی ولی		می چو فروشد به کام عقل به ناکام رفت

***
تکرار برای تاکید بیشتر

گر به همه عمر خویش با تو برآرم دمی		حاصل عمر آن دمست باقی ایام رفت
هر که هوایی نپخت یا به فراقی نسوخت		آخر عمر از جهان چون برود خام رفت

***
بزرگ شده ام به وضوح،
سربلندم،
شرافتمند هم
***

***
مهم این نیست که به دیگران دروغ بگوییم یا نه،
مهم این است که هرگز به خودت دروغ نگویی.
به نظر ساده است ولی خیلی سخته، تمرینش کنیم از همین امروز که دیر است.
***
دلم برای نوشتن اینجا تنگ شده بود
***
ممنون از پست دوست نادیده، سروش روحبخش، که نوشته آنچه باید را

بشنوید: لینک از وبلاگ خواب بزرگ.

2010-08-24T19:26:00.001+04:30

حتی شاید بمب های اتمی ..............
سیل، یک پنجم مساحت کشور پاکستان را زیر آب برده است، صدها نفر کشته و میلیون ها نفر آواره و بی خانمان شده اند و در معرض گرسنگی و بیماری قرار گرفته اند. کشور ناتوان تر از همیشه، چشم انتظار کمک های جهانی است، حتی کمک های هند را می پذیرد.
پاکستان هسته ای در آستانه به زانو در آمدن است، چیزی از قدرت، اقتدار و تواناییِ کشور دارای بمب اتمی باقی نمانده است، چه پولهایی، زمان هایی و نیروی انسانی ای برای این قدرت صرف شده بود.
جنگی رخ نداده است، گلوله ای شلیک نشده است، فقط دانه های باران هستند که بی امان فرو می ریزند.
حتی شاید بمب های اتمی را آب با خود ببرد

2010-07-06T00:35:00.009+04:30

عکس ازاینجا
***
دوباره در حال روحیه گرفتنم و پر انرژی زندگی کردن
***

It is to late to be pessimist!

***

If there is any kind of god, it wouldn't be in any of us, not you or me, but just in the little space in between!
Celine, Before sunrise 1995
+ hint: time at film 01:03:50,283

2010-06-21T19:16:00.000+04:30

آزادش کنید، این جمله ای است که پایین عکس خندان پسر که بر درِ اتاق پدر الصاق شده است دیده میشود، بعلاوه تعداد زیادی یاداشت بر در، با جمله ای، شعاری، آرزویی با اسم و امضاء و یا بدون اسم و امضاء بر یاداشت ها. این جمله کوتاه را کنار عکس فردی دیگری که در بورد راه رو طبقه اول نصب شده است نیز دیده میشود و کنارش عددی سه رقمی که هر روز بر آن افزوده میشود. فصل امتحانات است و دانشکده آرام و خالی

2010-06-21T19:14:00.000+04:30

سرمایه
در ایران چه سرمایه ای بسازی، تولید بکنی و یا داشته باشی، آن سرمایه حفظ میشود و پایدار می ماند؟ و مورد تهاجم، تجاوز، تحقیر، نابودی و ضایع شدن قرار نمی گیرد؟ مادی، معنوی، فرهنگی، اقتصادی، ارتباطی و نمادین ........................................ چه چیزی؟

2010-06-21T19:11:00.001+04:30

............

آیا از توهین و تهاجم به روحانیون و مراجع ناراحت و نگران باشیم؟ و یا اینکه خوشحال و شادمان؟

2010-06-01T18:28:00.002+04:30

....................
پرسش از فرهنگ(4): تازه به دوران رسیدگی فرهنگی چیست؟

زنان راه زن!!

2010-05-20T21:47:00.000+04:30

دیکتاتوری، چرا و چگونه؟

با نگاهی سطحی به تاریخ صد ساله ایران میتوان مدلی تقریبا ثابت از حکمرانی را مشاهده کرد، حکمرانی دیکتاتورانه، در حکومتهای متفاوت و در دوره های گوناگون با قدری تسامح دیده میشود. حکومتهای سلطنتی قاجار، سلطنت مشروطه پهلوی و جمهوری اسلامی
دوره قاجاریه با جامعه عشایری و روستایی با اطلاعات و ارتباطات بسیار محدود و با حکومتی طایفه ای
دوره پهلوی اول با جامعه ای کماکان روستای اما با اهمیت یافتن شهر و عبور کرده از جنبش مشروطه و آشنایی بیشتر با دنیای جدید همراه با ایجاد دولت و ارتشی بروکراتیک و بزرگ و مدرنیزاسیون از بالا و دوره پهلوی دوم ادامه روند نوسازی فوق و گسترش شهر ها، افزایش باسوادان و تحصیل کردگان و گسترش اطلاعات و ارتباطات
دوره جمهوری اسلامی، کشوری با70 میلیون جمعیت که 70 درصد آن شهر نشین است، چندین میلیون تحصیل کرده و دانشجو، عصر جهانی شدن و اوج اطلاعات و ارتباطات، با تغییرات وسیع نگرش ها و سبک زندگی مردم نسبت به نسل ها و دوره های پیشین
دلایل حکمرانی دیکتاتورانه، علت ها آن چیست؟ ضرورت کارکردی حکمرانی دیکتاتورانه، نیازهای آن چیست؟ چرا و چگونه حکومتهای دیکتاتورانه شکل میگیرند؟ و حکمرانی می کنند؟
این مدل از حکمرانی در ایران، چه انگاره ای، چه دلیلی و چه ضرورتی است که هم در سنت و حکومت طایفه ای، هم در مدرنیته و بروکراسی و غربی شدن و هم در اسلام و حکومت ساخته شده از برداشتی از آن وجود دارد؟؟؟؟؟
اساسا چگونه میتوان دیکتاتوری در ایران را مطالعه کرد؟ (ضرورت وجود رشته مطالعات حکمرانی در ایران)

من - ما - تو - او - آن‌ها

2010-05-16T22:48:00.004+04:30

من یک مرد ام. سی و نه ساله. ساکن تهران. بارها شاهد سوء رفتار مردان بوده‌ام. گاه سکوت کرده‌ام و گاه سعی کرده‌ام جلوی این سوء رفتار را بگیرم. گاه خودم در معرض سوء رفتار دیگران - چه مرد و چه زن - بوده‌ام. امام‌زاده به دنیا نیامده‌ام اما سعی کرده‌ام هر روز آدم‌تر از پیش زندگی کنم.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید زنان وضع بدی ندارند و من را نیز هم‌رای خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید مردان وضع بدی ندارند و من را از خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی درد شدید زنان را با درد نحیف‌تر مردان یک‌سان بداند و از این شعبده‌بازی با کلمات خوش باشد و من را هم‌رای خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید مردها همه مردسالار اند یا زن‌ها همه زن‌سالار اند و بعد بگوید این را گفتم که چوب توی سوراخی کرده باشم و حس کند کار خوبی کرده است و منتظر کف زدن من باشد و تلویحا تهدیدم کند که اگر کف نزنم شاش‌مالم می‌کند.
من ایستاده‌ام تا به انسان احترام بگذارم، آن‌قدر که می‌توانم.
من ایستاده‌ام تا حواسم باشد به زنی ظلم نشود آن‌قدر که می‌توانم.
من ایستاده‌ام تا حواسم باشد به مردی ظلم نشود آن‌قدر که می‌توانم.
من فحش نمی‌دهم.
من فحش را ستایش نمی‌کنم.
من شجاعت هر کس را که گفت این‌جای نوشته‌ام خطا بوده ستایش می‌کنم.
من حقارت آنان را که جرات عذرخواهی ندارند تحقیر نمی‌کنم.
مساله روی زمین است، درست زیر دست و پای دعواهای کودکانه‌ی ما.
انسان به انسان احترام نمی‌گذارد، اگر دومی زن باشد بی‌احترامی بیش‌تر، فاعل چه زن باشد و چه مرد.
این مساله را دریابیم. لگدمال نکنیم انسان را زیر دست و پا و دعوای بی‌حاصل.‏
من التماس می‌کنم بشنوید صدای وحشت‌ناک سکوت این همه آدم را که درد می‌کشند از این دعوا و درد می‌کشند از آن مساله‌ی بر خاک افتاده و دعوا نمی‌کنند.
من التماس می‌کنم به فکر بهتر کردن روزگاری باشید که اولین نیازش احترام به انسان است نه له کردنش زیر چرخ‌های بولدوزر و لودر قوت کلمات شخصی من و تو و او.
ما - نمی‌دانم که با من موافق خواهد بود - التماس می‌کنیم، می‌شنوید؟

kurosh – گوگل ریدر

- متن بالا را دوست دارم، بین این همه دعوای بی اثر
سیاه و سفید نبینیم و نخواهیم

2010-05-09T18:42:00.001+04:30

نه خونهای آشامیده شده، نه چشم های از حدقه در آمده، نه سرهای از بدن جدا شده و نه هیچ چیز دیگری نتوانسته است، نمیتواند و نخواهد توانست به حکومتی بقا ببخشد. این را تاریخ ایران می گوید

Hope

2010-04-18T12:29:00.004+04:30

Almost every successful person begins with two beliefs:
the future can be better than the present,
and I have the power to make it so.
- David Brooks

***

ریشه های ما به آب
شاخه های ما به آفتاب می رسد،
ما دوباره سبز می شویم.
- قیصر امین پور

زندگی

2010-04-07T00:11:00.003+04:30

باید که زندگی کرد
وقت کردین این فیلم رو ببینید

Le fabuleux destin d'Amélie Poulain

خلاصه

2010-03-07T20:34:00.002+03:30

خلاصه بهاری دیگر

بی حضور تو از راه می‌رسد

و آنچه که زیبا نیست

زندگی نیست

روزگار ماست

+ محمد شمس لنگرودی

2010-02-20T22:25:00.002+03:30

آدمها تا نیامده اند

آزادند

و وقتی آمدند

ناچارند به بودن،

دوست داشتن

و رفتن.

***

تغییر

ایرانی که نمی بینیم

2010-01-27T19:27:00.004+03:30

داشتم به دلیلی در مورد پاکستان می خوندم و یه دفه به سرود ملیش برخورد کردم. برام خیلی جالب بود. در حالی که ما شرق رو هیچ وقت جدی نگرفتیم و از میان همسایه ها نگاهمون همیشه به اختلاف با عربها بوده یا به حال خودمون در مقایسه با ترکهای پیشرو قبطه خوردیم، شرق قلمرو فرهنگ و زبان مشترکه. ما افغان ها رو مسخره می کنیم و پاکستانیها رو مرتجع و دیوانه می دونیم و به تاجیکستان و سمرقند و بخارا و مرو هم اصلا فکر نمی کینم. در حالی که مردمان بسیاری در این کشورها، هم زبان، هم فرهنگ و هم تاریخ با ما هستند و خواسته و ناخواسته بندهای متعدد ما رو به هم وصل کرده. ما حوزه فرهنگی ایران بزرگتر (Greater Iran) رو از خودمون نمی دونیم و ازش دوری می کنیم در حالی که پاره تن ماست. ما افغانهایی رو که در پی سالهای جنگ اومدن کشورمون، خارجی دیدیم در حالی که از به لحاظ زبانی و قومی از اقوام ایرانی بودند! منظورم اصلا برساختن یک ملی گرایی پان ایرانیستی نیست که اونایی که منو میشناسن می دونن که به این ایده پایبند نیستم. تنها به این فکر می کنم که چقدر با این پاره های تنمون بیگانه ایم. من ندیدم هیچوقت یک ایرانی آرزوی سربلندی و سرافرازی افغانستان یا پاکستانو بکنه. برای موفقیت دموکراسی تازه پا در افغانستان، برای رهایی این دو کشور از فساد و عقب موندگی دلش قدری بلرزه. درست که ما خودمون درگیر کارزار بزرگ آزادیخواهی در کشورمون هستیم اما زمینه وسیعی برای گسترده تر فکر کردن و گسترده تر عمل کردن وجود داره که ازش غافل بودیم. تصور اینکه طالبهای پشتون که منطقه و جهان رو به آشوب کشیدن و به مرض اسلامزدگی یا بنیاد گرایی اسلامی مبتلا شده اند هم وطن من هسن، گرچه تلخه ولی برام جالبه و تازگی داره.

سرود ملی پاکستان (صدا)

2009-11-14T18:19:00.003+03:30

................

می گذاریم و می آییم

باران می آید، دو روز پشت سر هم

هوا خیلی خوب است، اما

همه هستند

......................

.........

2009-11-12T20:25:00.001+03:30

می نویسم، پس هستم .

***

رفتم تا مطمئن شوم برای دلتنگی نیست.

***

ترس مثل سد عمل می کند؛ با آنها زودتر روبرو شویم.

در پوست شیر

2009-09-19T20:04:00.004+04:30

مانا نیستانی

پایان طفولیت

2009-09-19T19:25:00.001+04:30

بهار تهران

2009-09-16T23:24:00.001+04:30

بهار تهران

بعدن توی ویکی پدیا درباره‌اش‌ خواهیم نوشت که بهار تهران دوره‌ای از گسترش آزادی های فردی و اجتماعی و دموکراسی در تهران بود که از اوایل فروردین ۱۳۸۸( اواخر مارس ۲۰۰۹) کمی پس از اعلام کاندیداتوری میرحسین موسوی آغاز شد و در شنبه سی‌ام خرداد ۱۳۸۸(۲۰ ژوئن ۲۰۰۹) یک هفته پس از انتخابات مخدوش با حمله‌ی نیروهای نظامی و شبه نظامی به مردم در خیابان‌ها و خانه‌های‌شان به پایان رسید.
و لینک خواهیم داد، مرتبط:
بهار پراگ
بهار پکن

.پ.ن: تا آخر اون دوتا بهار دیگر را بخونید. اگر همین حالا، مثلن همین جمعه ، مقاومت نکنیم، ممکن است مجبور باشیم تا بهار بعدی بیست و یک سال یا شاید چهل سال منتظر بمانیم.

[+]

2009-09-13T21:54:00.002+04:30

گر در طلب منزل جانی، جانی
گر در طلب لقمه نانی، نانی
این نکته رمز اگر بدانی، دانی
هر چیز که در جستن آنی، آنی

2009-09-10T18:11:00.001+04:30

شکنجه

چگونه به این موضوع باید نگاه کرد؟ موضوع شکنجه، آن هم از نوع جنسیِ آن.
چه کسی و یا چه "نظامی" و یا چه نگرشی مقصراست؟
فرد شکنجه گر؟
دستگاه انتظامی، نظامی و یا امنیتی؟
کل حکومت و حاکمیت؟
سیاست مداران؟ حقوق دانان؟ هنرمندان؟ روحانیون؟ دانشگاهیان؟ تک تک افراد جامعه؟
نظام سیاسی؟ نظام فرهنگی؟ نظام اجتماعی؟
چه کسی؟ و یا چه ساختاری؟
چه قدر موضوع شخصی، گروهی، و چه قدر جمعی و کلی است؟
چرا کشور ما از یک حکومت شکنجه گر به یک حکومت شکنجه گر دیگر رسید؟
چقدر شکنجه گران تنبیه و تقبیح شدند؟ و چه قدر شکنجه، و این نگرش که به هر حال کسی یا کسانی مستحق تنبیه هستند؟
از موزه "عبرت" که زندانی و شکنجه گاهی در حکومت قبل بوده است، چه کسانی باید عبرت بگیرند؟ زندانیان؟ شکنجه دیدگان؟ یا ...................

روزی روزگاری ایران

2009-08-29T02:36:00.002+04:30

روزی روزگاری
در ایران
وقت آن رسید
خرداد ۱۳۸۸ بیاید

ما با هم بودیم
شکست نخوردیم
و
تا همیشه داغ داریم

سارا محمدی اردهالی

2009-08-27T12:07:00.000+04:30

اختلاف خانوادگی و شلیک بیش از 1000 گلوله
آقای ضرغامی! لطفا به این شخص نیز جایزه بدهید، به دلیل اینکه در سریع ترین زمان ممکن دستور اجرای روابط خانوادگیِ آموزشیِ تلویزیون شما را اجرا کرده است، و رستگاران دو را ساخته و پرداخته، و نمایش داده است.
به دوستی میگفتم نمی فهمم این حکومت از جان جامعه چه می خواهد، و چرا تمام روابط و کنش های اجتماعی را هدف قرار داده است. اینها میخواهند بر چه چیزی حکومت کنند؟
کنش ها و تعاملات اجتماعی درون جامعه را با بازیهای کثیف سیاسی و دشمن انگاریهای بیمار گونه، دشنام میدهند، و متهم، و ... ...و .... .... می کند. و کنش گران و متعاملان اجتماعی را شکنجه و سرکوب و محاکمه می کنند. و هیچ حوزه ای نیز از تیر رس شان رهایی نیست. از دانشجو بگیر تا کارگر، از زنان تا نویسندگان و هنرمندان، از روزنامه نگاران تا همه و همه، و البته فعالیت سیاسی و سیاسیون همیشه خدا و زودتر از همه متهم و محاکمه می شوند.
و وظیفه حمله و نابودی و از پای در آوردنِ آخرین و تنها واحد اجتماعی این جامعه را نیز تلویزیون بر عهده گرفته است. با داستانهایی که تمام عناصر مقوم روابط بین فردی و خانوادگی را هدف قرار می دهد، و بدبینی، بی اعتمادی را به این کانون سابقا گرم وارد میکند.
اوضاع و شرایط بد اقتصادی و نبودن چشم اندازی، یاس و نا امیدی اجنماعی، بی اعتمادی و بدبینی درون خانواده؛ دیگر چه نتیجه ای غیر از این خواهد داشت.
حالا حتما دوباره کارشناسان خبره حکومتی وارد کار میشوند، تا اینکه این رفتار را تحلیل کنند، و با رویکرد روانشناسی این حرکت را تنها و تنها فردی و شخصی و روانی، و بنابراین استثنا، جلوه بدهند، و یا با نگاه مذهبی، این فرد را گناه کار و خطا کار و ... بنامند اش.
اما ...................... و اما ...........
در ضمن لازم است به ..... تامین کننده امنیت جامعه نیز تبریک گفته شود. چون فرصت لازم شلیک هزار گلوله را به این فرد داده اند، این یعنی، با توجه به اینکه هر خشاب اسلحه فوق 20 تا گلوله گنجایش دارد، وی توانسته 50 بار خشاب را پر کند و خالی کند، البته به روی سر و روی و در و دیوار مردم.
و اما حیف که این اتفاق در فلان نقطه امریکا رخ نداده است، و برادر عزیز، ضرغامی، چندین ساعت تحلیل و خبر را از دست داده است.

2009-08-26T14:35:00.000+04:30

چه به دست آوردیم؟
اعتراض علنی، بحران مشروعیت و ...
سالهاست که نارضایتی به دلایل و بابت مسایل گوناگون، در بین مردم موج میزند، اما چه میکردیم؟ در سطحی، در جمعهای خانوادگی و دوستانه در حالتهای متفاوت، از غرزدنهای عامیانه و دل خنک کننده تا جست های تحلیل انه روشنفرانه بیان اش می کردیم. و یا در نهایت شهامت در صف های نانوایی و درون اتاقکهای فلزی تاکسی ها بازگویش می کردیم. و یا در میان صفحات دنیای مجازی فحش می دادیم یا تحلیلهای ساده می کردیم. و کماکان در رابطه قدرت، در رابطه دوطرفه آن، که در یک سوی آن اعمال کننده ی قدرت قرار دارد و در سوی دیگر پذیرنده قدرت، هیچ اختلالی ایجاد نمی شد. حکومت قدرت اش را باز تولید می کرد و مشروعش می کرد، و از منابع مشروعیت ساز (با نگاه وبری)، یعنی قانون و سنت کمال استفاده را می نمود و با دستگاه تبلیغاتی اش ویترین زیبایی می ساخت. اما با اتفاق های بعد از انتخابات و با ظهور توانمندیهای طبقه متوسط نارضایتی ها و اعتراض ها علنی گردید.
اعتراض های علنیِ مذکور، ضمن نمایش کمیت، گروههای سنی و جنسی، قشرهای متنوع و تقویت کننده طبقه متوسط، توانایی های این طبقه را در سازماندهی و بیان نارضایتی اش نشان داد، در مشاهدات رفتار معترضین شواهد گوناگونی دیده می شد، از هیجان، احساس، واکنش و جوگیر شدن، گرفته تا کنش عاقلانه و هدف مند به منظور خواستی روشن. اما رفتار آرام و سکوت آنها، همراه با نوشته های گوناگون که نشان دهنده خواست هایشان بود، و همچنین نحوه سازماندهی، خود تنظیمی و کنترل دیگران و احساس مسئولیت در قبال جمع و رفتار همگانی و فاصله گیری های دور اندیشانه از افراد و جمع های پر سر وصدا و مشکوک، همه و همه نشان دهنده نوعی آگاهی و عقلانیت معترضین بود که رفتار آنها را از رفتار احساسی و هیجانی شورش ها متفاوت میکرد، و توانایی جنبش اعتراضیِ مدنی یی را نمایش می داد.
اعمال کننده قدرت برای پذیراندن قدرت در پذیرنده احتیاج به توضیح و توجیه و منطق و توافقی دارد، و این رابطه مفهومی و معناییِ دو طرفه بین آنها، قدرت را مشروع و پایدار و بازتولید می کند. حتی حکومت ها که به عنوان تنها اعمال کننده زور عریان تعریف می گردند، نیز برای این کارشان سخت وابسته به این رابطه هستند. اما حکومت با نابخردی خنده داری مشروعیت خود را خدشه دار کرد، وقتی میگویدکاری و رفتاری غیر قانونی است، و در مقابل چند میلیون نفر در روز های متوالی آن رفتار را انجام میدهند، بی اعتباری توضیح، و منطق (رابطه مفهومیِ توجیه کننده) اعمال کننده قدرت برای پذیرنده هایی که دیگر نمی پذیرند را نشان میدهد. به هر حال، در حالیکه پرسیده میشود، افراد با این کارهایشان چه کمکی میتوانند بکنند؟ ساده ترین کار و درعین حال مهم ترین کار، بی اعتبار نمودن مشروعیت یک حکومت است، که در حوادث اخیر به خوبی نیز رخ داد. هر چند که در حوادث اخیر منابع مشروعیت ساز حکومت، به واسطه نوع رفتار حکومت، سخت آسیب دیده است، قانون و سنت، در واقع مجموعه ای در هم پیچیده و تعاملی از مفاهیم، چارچوب ها، کارگزاران و خبرگان و مردم هستند، که عناصر این مجموعه هر یک به طریقی آسیب جدی دیده اند، که نشانه ی آشکار آن بی اعتمادی وسیع شکل گرفته در مردم، نخبگان و کارشناسان است ، خصوصا گروهی از افراد که نوعی دلبستگی به حکومت نیز داشته اند.
...... طولانی شد، چیز های دیگری هم است.
.......................
.............

2009-08-05T19:30:00.000+04:30

«بکشید ملت ما را، ملت ما بیدار تر میشوند.»

هر کشته رسانه ایست، رسانه یی در دستان پدر ها و مادرا، خواهرها و بردارها، دوستان و آشنایان

به راه می افتاد، میچرخد، حرکت میکند، دست به دست، کوچه به کوچه، کوی به کوی، شهر به شهر

می خوانندش، می بینندش، لمس اش می کنند، باز گویش می کنند، زبان به زبان، گوش به گوش، می پیچد، میچرخد

یک واژه نیست، یک جمله نیست، جسم است، گوشت و پوست و خون، و هزاران هزار خاطره، یاد، احساس

می پراکند، به یاد می آوراند، می رساند

پیامی است آشنا، نشانه ای از تاریخ ایران، از چشم های از حدقه در آمده و کوه شده، و از ........... و از ..................... و آمده از

پایان نیست، آغاز است، یاد است، تلنگری است دائمی

تکذیب اش نمی توان کرد، می گیرد، می ایستاند، و می پرسد، چرا؟

سکوت نیست، فریاد است، بیدار می کند، بیدار

2009-08-02T01:08:00.002+04:30

وقتی صدای حادثه خوابید
بر روی سنگ گور من بنویسید:
یک جنگجو که نجنگید اما شکست خورد......
"نصرت رحمانی"
***

دادگاه فرمایشی

شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن

2009-07-12T01:10:00.001+04:30

از خدا پرسيدم: خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟
خدا جواب داد: گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،
با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.
ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .
شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.
زندگي شگفت انگيز است، فقط اگربدانيد که چطور زندگي کنيد

مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ این است که مهم باشی! حتی برای یک نفر

مهم نیست شیر باشی یا آهو مهم این است با تمام توان شروع به دویدن کنی
كوچك باش و عاشق.. كه عشق می داند آئین بزرگ كردنت را

بگذارعشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو باکسی

موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن

فرقى نمي كند گودال آب كوچكى باشى يا درياى بيكران... زلال كه باشى، آسمان در توست

نلسون ماندلا

2009-07-10T18:25:00.000+04:30

چه شد؟ (خلاصه)
اتفاق های روز های اخیر آنقدر سریع و با هیجان و دارای ابعاد متفاوت است که درک و شناخت رخداد ها را سخت می کند. برای ساده تر شدن آن نگاهی به رویدادها در سه سطح میکنم. سطح کلان، سطح میانی و سطح خرد. و یا سطح سیاسی، سطح جامعه مدنی و سطح شخصی.
در سطح سیاسی کشمکشی به دلیل نتایج اعلام شده ی انتخابات، رخ داده است، و ساختار سیاسی که همیشه سعی در یکپارچه نشان دادن خود داشت، به وضوح علایمی از تفاوت، اختلاف و کشمکش را نشان میدهد. این کشمکش با کشمکش های اوایل انقلاب تفاوت دارد، در آن زمان نیروهای سیاسی و اجتماعی برآمده از انقلاب در راه استقرار نظام سیاسی جدید درگیر شده بودند. اما کشمکش اخیر در درون یک نظام مستقر و در درون نیروهای سیاسی ای که با وجود تفاوت هایی در یک دسته طبقه بندی میشدند رخ داده است.
در سطح میانی و یا جامعه مدنی، یعنی احزاب سیاسی، گروه و انجمن ها و تشکلها اجتماعی و فعالان حوزه های اجتماعی و مدنی و مطبوعاتی، در راستای این کشمکش تعداد بسیاری از آنها بازداشت، زندانی، کنترل و سرکوب گردیده اند.
در سطح افراد و مردم، بی اعتمادی مردم به حکومت بیشتر شده است، و شکاف ملت- دولت نیز گسترده تر شده است. نا رضایتی و اعتراض مردم چند روزی مجال پیدا کرد و با وجود نبود احزاب و نهادهای مدنی، به واسطه عقلانیت و افزایش درک سیاسی و اجتماعی طبقه متوسط از آرامش نسبی خوبی برخوردار بود. اما متاسفانه با خشونت سرکوب گردید. احساس نا رضایتی و اعتراض همراه با سر کوب و بد بینی و بی اعتمادی نسبت به حکومت و همراه با احساس طرد و توهین و تحقیر و عدم تعلق به حکومت در بین بسیاری از مردم شکل گرفته است.
رویدادها اجتماعی، سیاسی و اقتصادی در یک سطح باقی نمی ماند بلکه نه تنها در همان سطح پیامدهایی دارند، بلکه تاثیراتی در سطح های دیگر نیز میگذارد البته تاثیرات و پیامدهای رخدادهای فوق در سطوح فوق ابعاد و اندازه های متفاوتی دارد.
برای ساختن (شاید هم زدن!) حدس هایی درباره آینده، یکی از راه ها داشتن تحلیلی از این سطوح و امکانهای مختلف کنش و برهم کنش آنها است.
شناخت دقیق چه شد، با توجه به تاریخ و جامعه ایران برای حدس چه میشود، فکر کنم لازم و ضروری است

من دچار خفقانم

2009-07-09T00:20:00.002+04:30

دلم برای مامان و بابام و علی تنگ شده، و دوستام و شهرم و کشورم
خواب آشفته می دیدم که تعبیر هم شد
و می بینم هنوز
و می ترسم

***
امید به آینده رساترین اعتراض ماست.
به سابقه دیرینه این سرزمین نگاه کنید. در زندگانی ما مردم که از کهن‌ترین تمدن‌ها زاده شده‌ایم، فراز کنونی جزئی از یک تاریخ طولانی است.

ما در جاده‌ای به درازای تاریخ همه بشریت قدم می‌زنیم. در این جاده چه بسیار ملت‌ها که منقرض شدند و جز داستانی از آنان باقی نماند. آن چیزی که ملت ما را به خلاف آنان و علیرغم سخت‌ترین رویدادها زنده نگه داشت امید بود، زیرا آفت این راهپیمایی هزاران ساله ناامیدی است

اگر می‌خواهید ایرانی باقی بمانید از شعله امید در سینه‌های خود محافظت کنید، زیرا امید بذر هویت ماست؛ بذری که با نخستین باران شروع به روییدن می‌کند و جان هرکسی را که هنوز ایرانی باقیمانده است، در هر کجای جهان که بیتوته کرده باشد به اهتزاز در می‌آورد، تا از نو خود را در سرنوشت این خاک شریک بداند.

میرحسین موسوی بیانیه نهم
***
امیدوارند بعد از کودتای مخملین علیه مردم، برای دموکراسی مجلس ختم بگیرند. نوشته ای به نام مجلس ختم لیبرال دموکراسی
***
مشت می کوبم بر در
پنجه می سایم بر پنجره ها

من دچار خفقانم
خفقان...
من به تنگ آمده ام از همه چیز
بگذارید هواری بزنم ، آی
آی با شما هستم این درها را باز کنید
من به دنبال فضائی می گردم
لب بامی ...
سر کوهی...
دل صحرائی ...
که در آنجا نفسی تازه کنم
می خواهم فریاد بلندی بکشم
که صدایم به شما هم برسد
من هوارم را سر خواهم داد
چاره ی درد مرا باید این داد کند
از شما خفته ی چند
چه کسی می آید با من فریاد کند
فریدون مشیری
بشنوید

2009-07-05T21:01:00.002+04:30

.......

اول به مردم دروغ میگیم
بعد آرایشان را میدزدیم
بعد مردم را تحقیر و توهین میکنیم
بعد در خیابان مفصل کتک شان می زنیم
بعد به بهانه میلاد امام علی در خیابان ها به شان شکلات و ساندیس میدهیم

زنده باد ................. و زنده باد.................. و

بیانیه شماره نه میرحسین موسوی

2009-07-03T02:34:00.000+04:30

بسم الله الرحمن الرحیم

هموطنان عزیز

همان‌گونه که انتظار می‌رفت شورای نگهبان، پس از نمایش‌هایی که توجه هیچ‌کس را جلب نکرد، و با چشم بستن بر روی انبوه تقلب‌ها و تخلف‌های صورت گرفته، سرانجام نتایج دهمین دورة انتخابات ریاست جمهوری را تایید کرد. جشنواره‌ای که تجدید حیات ملت ما را مژده می‌داد با تقلب و تخلف از عهدهای اسلام و انقلاب با ناگوارترین صحنه‌ها به پایان رسید؛ با حمله به خوابگاه دانشجویان، با خون‌های ریخته شده، جوانان کتک خورده و مورد اهانت قرار گرفته، صدا و سیمای از انظار جامعه افتاده، قلم‌های شکسته، روزنامه‌های بسته، با فضای امنیتی کودتاگونه و بی‌اعتمادی تلخ و گستردة مردم نسبت به نتایج اعلام شده برای انتخابات و دولت ناشی از آن. به زودی گرمای حادثه فرو می‌نشیند و دست‌اندرکاران این ماجرا با صورت‌حساب بلندبالای اشتباهات خود روبرو می‌شوند. آیا آنان از تحمیل آنچه روی داد سود بردند؟

از این پس ما دولتی خواهیم داشت که از نظر ارتباط با ملت در ناگوارترین شرایط به سر می‌برد و اکثریتی از جامعه، که اینجانب نیز یکی از آنان هستم، مشروعیت سیاسی آن را نمی‌پذیرد. دولتی با پشتوانه‌های ضعیف مردمی و اخلاقی که از او انتظاری جز بی‌تدبیری، قانون‌گریزی، عدم شفافیت، تخریب ساختارهای تصمیم‌گیری و تدوام سیاست‌های ویرانگر اقتصادی نداریم، و بیم آن می‌رود که بر اثر ضعف‌های بی‌شمار ذاتی و عارضی‌اش در ورطه امتیاز دادن به بیگانگان بیفتد. این چیزی نیست که ما از آن خرسند باشیم، بلکه از آن به شدت واهمه داریم.

خطر در پیش است. نظامی که به مدت سی‌سال به اعتماد مردم متکی بود نمی‌تواند یک شبه قوای امنیتی را جایگزین این نقطه اتکا کند. این اعتماد لطمات جدی دیده است؛ اگر انکار این واقعیت سودی می‌رساند، ما نیز با منکران آن هم‌صدا می‌شدیم، از بس که خطر عظیم است. اگر آنچه انکارش می‌کنیم واقعا صحت ندارد، چرا به دیگران اجازه اجتماع نمی‌دهیم تا معلوم شود که چقدر اندکند.

باید باز گردیم، هنوز دیر نشده است. هنوز می‌توان اطمینان آسیب دیدة مردم را بازسازی کرد؛ امنیت نظام ما در گرو چنین کاری است. فرزندان انقلاب را از زندان‌ها آزاد کنید. حبس آنان جز تغذیه غریزه فرافکنی در وجود خود شما فایده‌ای ندارد. مردم چگونه می‌توانند به حکومتی اعتماد کنند که دوستان و همکاران و فرزندانش را به صرف توهم در بند می‌کند؟ چیره کردن فضای امنیتی بر جامعه جز صدمه زدن به عواطف ملت نسبت به نظام اثری نمی‌گذارد. مطبوعات آزاد مجاری تنفسی یک جامعه سالمند؛ برای ترمیم اعتماد مردم این مجاری را مسدود نکنید.

باید به اسلام باز گردیم، اسلام ناب محمدی که تحجر را بر نمی‌تابد و تا قیام قیامت برای معضلات جدید بشریت پاسخ‌های بکر و نو دارد. به اسلامی باز گردیم که ما را به امانت و راستی فرا خوانده است.

به صداقت بازگردیم. چگونه از مردم می‌خواهیم ایمان‌های مذهبی‌شان را سرمایه اعتماد به ما قرار دهند در حالی که صراحتا به آنان دروغ گفته می‌شود؟

به خرد بازگردیم. کشوری به عظمت ایران را، با آرمان‌هایی به بزرگی اهداف انقلاب اسلامی و با دشمنانی به آن سرسختی و کینه‌توزی که می‌شناسیم با دور ریختن سی سال تجربه مدیریتی و انکار ضرورت برنامه‌ریزی و تصمیمات خلق‌الساعه فردی اداره نمی‌‌توان کرد.

به قانون بازگردیم؛ به قانون اساسی، این بزرگترین میثاق ملت. به قوانینی که خود وضع کرده‌ایم پایبند بمانیم و آنها را اجرا کنیم. بدون این کار سنگ روی سنگ بند نخواهد ماند.

مردم به حکومتی اعتماد می‌کنند که آنان را محرم بداند. چرا باید مهم‌ترین مسائل مملکت از مردم پنهان باشد؟ محرم دانستن ملت و شفافیت اطلاعات اولین قدم در راه مبارزه با فساد است، حال آن که مردم ما حتی به اندازه خواندن خبرهای چند روزنامه محرم دانسته نمی‌شوند.

به مردم بازگردیم. چرا هر گره سهلی را با دندان‌های امنیتی باز می‌کنیم؟ چرا به کوچکترین بهانه،‌ هرکسی را از دایره خود‌ی‌های‌مان دور می‌کنیم؟ این یکی بیش از اندازه جوان است، آن یکی بیش‌ از اندازه هنرمند است، آن یکی روشنفکر است، این یکی با ما اختلاف سلیقه دارد، آن یکی دانشجوست، این یکی از کار ما ایراد می‌گیرد، آن یکی به گروه ما تعلق ندارد، این یکی قدش بلند است، آن یکی خیلی شیک‌پوش است. آن‌قدر از دور خود می‌رانیم تا این که تنها می‌مانیم. این شیوه انقلاب اسلامی نیست، و شیوه اسلامی نیست که آغوشش را به روی همه باز می‌کند و به صرف شهادت زبانی، انسان‌ها را در دایرۀ خود می‌آورد.

چرا باید پس از یک انتخابات سرنوشت‌ساز در معرض چنین خطراتی باشیم، حال آن که انقلاب و نظام ما در آستانة تحصیل بزرگترین دستاوردها بود؟

مردم!

ما راهی دور و در نگاه نخست غیرقابل عبور را در چند ماه کوتاه پشت سر گذاشته بودیم. ما با هم این فاصله را آمدیم؛ از فضایی که به گرد دروغ و تردید و به غبار رمیدن‌های گروهی، طبقاتی، خانوادگی و بین‌نسلی آلوده شده بود، از دورانی که نطفه نا‌امیدی شروع به رشد کرده بود، زمانی که فاصله مردم از نظامشان روز به روز بیشتر می‌شد، تا با هم مقدمات انتخابات را به جریانی طولانی از یک تجدید حیات ملی تبدیل کنیم؛ فضایی پر از آشتی، شادی، آگاهی و نشاط، عرصه‌ای که در آن دوستداران نامزدها در حالی که خنده از لبانشان رخت بر نمی‌بست می‌توانستند با یکدیگر به بحث درباره آینده بنشینند و آن آزادی فرزانه که انقلاب ما وعده‌اش را داده بود تجربه کنند. فضایی که در آن کسی خود را شهروند درجه دوم و غیرخودی با انقلاب و نظام اسلامی نبیند، و کرد و لر و عرب و بلوچ و ترک و هر قوم دیگر و پیر و جوان و میانسال و هر قشر دیگر و هر صنف دیگر و هر سلیقۀ دیگر که تا چند ماه پیش خود را بیگانة با سرنوشت کشور می‌دید همچون عهد نخست جمهوری اسلامی، خویشتن را از نو در دایره صاحبان انقلاب بیابد.

ما با هم آمدیم تا با تجسس در احوال شخصی مردم مخالفت کنیم و از نفرت‌پراکنی و پرونده‌سازی بیزاری بجوییم. با هم آمدیم تا حاکمیت عقل و عشق را توامان داشته باشیم. همۀ ما به چهرۀ رحمانی اسلام رو کردیم و در این رویکرد میراث تمدنی ایران عزیز و بزرگ را تجدید شده دیدیم، تا آنجا که در مساجد شعار ایران، ایران! را با طنینی که هنوز در تکبیرهای شبانۀ شما شنیده می‌شود سر دادیم و کسی احساس نکرد که ایران جدای از انقلاب و یا جدای از اسلام است، بلکه اسلام و ایران و انقلاب از تحجر و کهنگی و تعصب و خارجی‌گری جداست. اسلامی که در ورای تمایزات عقیدتی و طبقاتی و قومی و جنسیتی کرامت انسان‌ها را ارج می‌نهد و اصل می‌داند. اسلامی که شوینده هر نوع نابرابری در مقابل قانون و پرچمدار تکریم حقوق شهروندی است.

مردم!

علیرغم آنچه روی داد، ما در این چند ماه آرزوهای بلند و کوشش‌های خالصانۀ خود را نباختیم. ما در این میانه مستوره‌ای از تحقق آرمان‌هایمان را یافتیم و دیدیم که آنچه به‌ دنبال آنیم چقدر خواستنی است و چه نسبت نزدیکی با حقیقت اسلام و انقلاب و هویت ملی ما دارد. این دستاوردی است که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را از ما بستاند. ما با هم سرمایه‌ای اندوخته‌ایم که پشتوانه و بستر حرکت‌های آتی ما و فرزندانمان خواهد بود و این خط سبز جوشیده از فطرت‌های مردم و واقعیت‌های تاریخی کشور و انقلاب همچنان در طول سال‌ها ادامه خواهد یافت تا به مقصد نهایی خود برسد. ما برای حفظ این دستاورد بزرگ همچنان ایستادگی خواهیم کرد.

تمامی تلاش‌هایی که این روزها در مخالفت با شما صورت می‌گیرد برای آن است که از ثمربخش بودن اعتراضات قانونی خود ناامید شوید، زیرا تا ما ناامید نشویم این دولت از اعتبار واقعی برخوردار نخواهد شد. امید به آینده رساترین اعتراض ماست. به سابقه دیرینه این سرزمین نگاه کنید. در زندگانی ما مردم که از کهن‌ترین تمدن‌ها زاده شده‌ایم، فراز کنونی جزئی از یک تاریخ طولانی است. ما در جاده‌ای به درازای تاریخ همه بشریت قدم می‌زنیم. در این جاده چه بسیار ملت‌ها که منقرض شدند و جز داستانی از آنان باقی نماند. آن چیزی که ملت ما را به خلاف آنان و علیرغم سخت‌ترین رویدادها زنده نگه داشت امید بود، زیرا آفت این راهپیمایی هزاران ساله ناامیدی است. مردم ما می‌توانستند با بدبینی و ناامیدی حوادثی شبیه به آنچه را که در جریان انتخابات گذشته با آن روبرو شدیم پیش‌بینی کنند و به صحنه نیایند. آیا آنان اشتباه کردند که به این پیش‌بینی‌ها اعتنا نکردند؟ نه! آنان به مقتضای روح امیدی که هسته درونی هویت ملی ما را شکل داده و ما را در طول هزاره‌ها زنده نگه‌ داشته است چنین کردند. به‌ویژه با جوانان می‌گویم که اگر می‌خواهید ایرانی باقی بمانید از شعله امید در سینه‌های خود محافظت کنید، زیرا امید بذر هویت ماست؛ بذری که با نخستین باران شروع به روییدن می‌کند و جان هرکسی را که هنوز ایرانی باقیمانده است، در هر کجای جهان که بیتوته کرده باشد به اهتزاز در می‌آورد، تا از نو خود را در سرنوشت این خاک شریک بداند.

امیدی که هویت ما را شکل داده است معطوف به چه چیز است؟ قطعا معطوف به امور غیر واقعی و خرافه‌های واهی نیست، و الا نمی‌توانست ملتی را برای هزاران سال زنده نگه دارد. بلکه این امید معطوف به لطف و فضل الهی است. اگر علاقه به این هویت تاریخی کمترین فاصله‌ای با اسلام ندارد، به این خاطر است. ما آمده بودیم این علاقه را احیا کنیم. از این هویت خود فاصله نگیریم. شما وظیفه خویش را به درستی انجام داده‌اید و غیر ممکن است که لطف خداوند مردمی را که با نیت‌های پاک ادای وظیفه می‌کنند تنها بگذارد.

امید به صرف گفتن و شنیدن شکل نمی‌گیرد و تنها زمانی در ما تحکیم می‌شود که دستانمان در جهت آرزوهایی که داشتیم در کار باشد. دستانمان را به سوی یکدیگر دراز کنیم و خانه‌هایمان را قبله قرار دهیم. واجعلوا بیوتکم قبله. به خودتان و دوستان همفکرتان برگردید و این بار هر شهروند محوری باشد برای یک فعالیت مفید سیاسی،‌ اقتصادی، فرهنگی، اجتماعی و منتظرتشویق و کمک دولتی که وجاهت خود را از دست داده است نباشد.

مسئولیت تاریخی ماست که به اعتراض خود ادامه دهیم و از تلاش برای استیفای حقوق مردم دست بر نداریم. مسئولیت دینی ماست که نگذاریم انقلاب و نظام به آنچه اسلام نمی‌پسندد استحاله بیابد. مسئولیت انقلابی ماست که اجازه ندهیم حاصل خون صدها هزار شهید به یک دولت امنیتی تنزل پیدا کند و مستهلک شود. لیکن برای آن که این اعتراض به نتیجه‌ای دلخواه برسد باید چند اصل مهم را رعایت کنیم:

- نظام و انقلاب اسلامی میراث و میوه مبارزات تاریخی دویست‌ ساله شما با استبداد و عقب‌ماندگی است. جمهوری اسلامی نظامی‌است که اگر بر اساس عهد نخستین و نسخه‌ اصیلش به اجرا درآید تمامی خواسته‌های ما را در بر می‌گیرد. مبادا کسی فریب شعارهای ساختارشکنانه را بخورد. اینجانب قویا با چنین وسوسه‌ای مخالفم و اعتقاد دارم قانون اساسی ما همچنان دارای ظرفیت‌های ارزشمند تحقق نایافته‌ای است که باید با فعالیت همه نخبگان روحانی و دانشگاهی و اندیشمندان کشور اجرای آنها به صورت مطالبه‌ای ملی درآید.

به یاد آوریم که ملت ما در انقلاب اسلامی به دلیل عدم انعطاف در قبال خواسته‌های به حقش، که از زبان امام راحل بیان می‌شد، مجبور به ساختارشکنی گردید. به همه نهادهای تصمیم‌گیر در نظام توصیه می‌کنم که چون شورای نگهبان عمل نکنند و مجاری را برای اصلاح اشتباهات باز بگذارند، زیرا که بسته شدن این راه، تهدید ساختارشکنی را به عنوان تنها بدیل مطرح خواهد کرد، و این بدیلی است که همة ما هزینه سنگین آن را می‌دانیم و قاطعانه با آن مخالفیم. همچنین تاکید می‌کنم که تعلل در محقق ساختن آرمان‌هایی چون قانون‌گرایی، عدالت، آزادی و حاکمیت مردم بر سرنوشت خود، و به ویژه اصول معطل مانده قانون اساسی مشروعیت‌سوز است.

- اسلام آن پوستین وارونه‌ای نیست که برخی مخالفان شما پوشیده‌اند. شیوه آنها این است که هر چیز مقدس و مبارکی را به نفع سلیقه خود مصادره کنند، تا جایی که حتی اگر بتوانند شال سبز شما را هم می‌ستانند. اسلام راستین نسبتی با ظاهرسازی‌ها و کج‌اندیشی‌های آنان ندارد، بلکه مکتبی رهائی‌بخش است که اگر به حقیقت و نورانیت آن برسیم دوای تمامی دردهای شخصی و اجتماعی ماست.

- ماجرای ما، هر چقدر تلخ، یک اختلاف خانوادگی است که اگر خامی کنیم و بیگانگان را در آن دخالت دهیم به زودی پشیمان خواهیم شد.

- در اعتراض و حرکت اصلاحی و اصولی ما هیچ‌کس نباید صدمه ببیند. ما زمانی در تلاش خود موفق خواهیم بود که ابتکارهای ما برای احقاق حقوقمان تا آن حد اندیشیده شده، کارآمد و در چارچوب قانون باشد که حتی کودکان خردسال و زنان باردار بتوانند در آن شرکت کنند.

- ما در برهه‌ای و گریوه‌ای از تاریخ کشور خود قرار داریم که راه‌حل بسیاری از مشکلات‌ ما قانون است. درست است! قانون همیشه بی‌عیب نیست. درست است! قانون عرفی قراردادی اجتماعی است و به مانند هر عهد و پیمانی که انسان‌ها با هم می‌بندند رعایت آن تنها تا زمانی الزامی است که طرف مقابل نیز به آن پایبند باشد. درست است! مخالف شما قانون‌ اساسی را زیر پا می‌گذارد، به خلاف نص این میثاق ملی شما را از حق برگزاری اجتماعات محروم می‌کند، بلکه حتی اگر به نشانه اعتراض پارچه‌ای سبز به دستتان ببندید به رغم اصول متعدد قانون اساسی و قوانین بی‌شمار عادی، خود آن کسی که مسئول حفظ امنیت است شما را مورد ضرب و شتم قرار می‌دهد. درست است! متقلبان و دروغگویان تنها به نیت تحمیل منویاتشان در پشت نام قانون سنگر گرفته‌اند. لیکن تلاشی که ما وارد آن شده‌ایم یک مشاجره و تلافی‌جویی نیست. ما را عصبانیت یا جاه‌طلبی یا خودپسندی برنیانگیخته است، بلکه حرکت ما اقدامی برای اصلاح و تامین بهروزی کشور است. برای رسیدن به چنین هدفی جا دارد که ما حتی به جسد قانون احترام بگذاریم، زیرا می‌دانیم که در فردای نزدیک، زمانی که کوشش‌مان به ثمر می‌رسد، نخستین اصلی که باید آن را نهادینه کنیم پایبندی به قانون است. این شالوده‌ای است که امروز صبورانه می‌ریزیم تا بر رویش بنای رفیع فردایمان را استوار کنیم.

- سرانجام وحدت. همه شما را به برادری دعوت می‌کنم. پیروزی ما در گرو معاضدت و پیوند با یکدیگر است، و در این یکدیگر تمایزی میان ما و مردمی که به دیگران رای داده‌اند نیست. حتی آنانی که اینک رو در روی ما به خشونت متوسل می‌شوند در اخوت ما شریکند، زیرا ما به دنبال آینده‌ای هستیم که در آن همان کسی که خواهر و برادرمان را در خیابان‌ها کتک زده است، سعادتمندتر، معنوی‌تر، سالم‌تر و زیباتر از امروز زندگی کند. رنگ سبزی که ما به عنوان نماد خود انتخاب کرده‌ایم یک معنایش هم این است؛ رنگ سبزی که ما را به اهل‌بیت نور، اهل بیت راستی، اهل‌بیت خرد، اهل بیت کرامت و فضیلت پیوند می‌دهد.

شاید بگویید که با این همه قید و بند دیگر فرجه‌ای برای بیان اعتراض باقی نمانده است. این گمان خامی است که مخالفان سطحی‌اندیش و افراطی شما در سر دارند. الذین جاهدوا فینا لنهدینهم سبلنا. کسانی که در راه خدا می‌کوشند خداوند آنان را به راه‌های خود هدایت می‌کند. به عنوان نمونه‌هایی از این هدایت به یاد آورید که خداوند چگونه آرامش را بر اجتماعات بی‌کرانة‌تان مستولی می‌کرد و یا در خلال آنها ظرفیت‌های ذهنی مردم به چه شعارهای نغزی رهنمون می‌شد. همان خلاقیت همچنان قادر است که با توجه به تمامی این اصول راه‌کارهایی بکر و موثر پیش‌پای ما قرار دهد، میدان‌های گسترده‌ای برای عمل در مقابل‌ ما بگشاید و تجربیات جدیدی برای آزادیخواهان جهان اندوخته کند.

در ابتدا هدف همه ما از شرکت در انتخابات آن بود که عقلانیت دینی به فضای مدیریت کشور بازگردد، لیکن در میانه مسیر به اهدافی بسیار بلندتر هدایت شدیم. ما در این بین می‌خواستیم ارکان ذیربط نظام به یاد آورند که در ورای تمامی آنان و ما فوقشان میزانی به نام رای و عزم مردم وجود دارد که آنها نه حق دارند و نه می‌توانند آن را نادیده بگیرند. امروز خواست عمومی برای سازوکاری کارآمد جهت انتخابات که در آن اطمینان ملی حاصل شود و دروغ، تقلب و تزویر جایی نداشته باشد، به یک مطالبه انکار ناپذیر مردمی تبدیل شده است. در هر قدمی در آینده تجربه تلخ و مشروعیت‌‌زدای جریانات اخیر باید پیشاروی ملت باشد و نباید هیچ فرصتی برای روشن‌تر شدن ابعاد این دروغ و تقلب بزرگ و پی‌آمدهای تلخ آن از دست برود.

در ایامی که گذشت شخصیت‌ها و گروه‌هایی به سراغ اینجانب آمدند و خواستار گذشت من از آنچه گذشت شدند. شاید توجه نمی‌شد که اینجانب از همان ابتدا از حق شخصی خود گذشته بودم، اما مسئلة انتخابات مسئلة شخصی من نبود و نیست. من نمی توانم بر سر حقوق و آرای پایمال شدة مردم معامله یا مصالحه کنم. مسئله جمهوریت و حتی اسلامیت نظام ماست. اگر در این نقطه ایستادگی نکنیم، دیگر تضمینی نداریم که در آینده با حوادث تلخی نظیر آنچه در انتخابات کنونی گذشت روبرو نباشیم.

گرو‌هی از نخبگان بر سر آنند که گرد هم آیند و با تشکیل جمعیتی قانونی صیانت از حقوق و آرای پایمال شده مردم در انتخابات گذشته را از طریق انتشار مدارک و اسناد تقلب‌ها و تخلف‌های انجام گرفته و نیز رجوع به محاکم قضایی پیگیری کنند و نتایج آن را مستمرا به اطلاع عموم مردم برسانند. اینجانب نیز به این جمع می‌پیوندم. این گروه اجرای اصول معطل مانده قانون اساسی را در دستور کار خود خواهد داشت و علاوه بر آن در این مرحله مطالبات زیر را دنبال خواهد کرد:

- توقف برخوردهای امنیتی، فوق امنیتی و نظامی با مسائل انتخاباتی و بازگشت کشور به فضای طبیعی سیاسی

- اصلاح قانون انتخابات به نحوی که امکان تکرار تقلبات گسترده را از بین ببرد و بی‌طرفی نهادهای مجری و ناظر را تضمین کند

- رعایت اصل 27 قانون اساسی در مورد آزادی تجمعات

- آزادی مطبوعات و رفع توقیف از آنها

- فعالیت مجدد سایت‌های خبری مستقل

- ممنوعیت مداخلات غیرقانونی دولت در فضای ارتباطی، نظیر اینترنت، پیام‌های کوتاه، و جلوگیری از قطع ارتباطات تلفنی و شنود مکالمات مردم و هر گونه تجسس دیگر

- توقف برخوردهای یک‌جانبه، افترا، دروغ‌پردازی و اهانت در رسانه رسمی کشور

- برخورداری از کانال‌های مستقل تلویزیونی در خارج و داخل کشور

- صدور مجوز برای تشکیل جمعیت‌های سیاسی،‌ فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی

- آزادی همه دستگیرشدگان سیاسی، ابطال پرونده‌سازی‌های جعلی امنیتی و دخالت ندادن پرونده‌های جاری در برخورداری آنها از حقوق اجتماعی

در انتها به همه مردم شریف کشورمان، چه آنها که به اینجانب رای دادند و چه آنهایی که به اینجانب رای ندادند، به ویژه کسانی که در حوادث ناگوار هفته‌های اخیر صدمه دیدند درود می‌فرستم. همچنین مقام شهیدانی را که به جرم حق‌خواهی و آزادی‌طلبی در خون خود غلطیدند ارج می‌نهم و از خداوند بزرگ برای خانواده‌های عزیز آنان طلب صبر و اجر دارم.

میر حسین موسوی

10/4/88

2009-06-28T03:26:00.001+04:30

مانا نیستانی

WE WILL PAINT THE SKY GREEN

2009-06-26T12:52:00.002+04:30

WE WILL PAINT THE SKY GREEN.
IN IRAN, AND AROUND THE WORLD

بله، برای ما گویا هنوز اول کار است

2009-06-22T23:01:00.003+04:30

پستی با تیتر گریه ها باید کرد از مسعود بهنود
اول باری که در تظاهراتی حاضر شدم، دور از چشم مدرسه و خانواده پانزده سالم بود. دبیرستان بودم، می خواستم داخل بزرگ ها باشم، اما وقتی رسیدم به میدان بهارستان دیدم موج موج بچه های دبیرستانی مثل من در کنار معلمانشان راه می روند و شعار می دهند. اعتصاب معلمان بود. دقایقی بعد صدای گلوله بلند شد. و صدا برخاست که مردم کشته شده اند. من بی پناه و بی تجربه مانده بودم انگار یکه و تنها رها شده در اقیانوسی.

صدای گلوله بلند بود، و انگار در سرم می کوبید. غرور و شادمانی حاصل از بزرگ شدن و با هم شدن، همراه شدن گرمائی در جانش انداخته بود که در لحظه ای جای خود را به سرمائی زمهریری داد. مانند کاهی سبک شده بودم و با هر موج به این سو و آن سو می رفتم که ناگهان تابلو عکاسی مهتاب در برابرم مانند آبگیری در کویر ظاهر شدم همین هفته قبل در آن جا عکسی گرفته بودم. از لای در که باز بود به درون خزیدم. از پله ها نامطمئن بالا رفتم، کسی نبود. عکاسی خالی بود و عکس ها منجمد زیر شیشه های عکاسی. روی تنها صندلی موجود نشستم و حتی جرات رفتن به کنار پنجره را نداشتم. نمی دانم چند دقیقه گذشت. به صدائی از جا پریدم رتوشور عکاسی بود که همیشه او را در حالی می دیدم که با یک قلم مو نازک روی نگاتیف ها داشت رتوش می کرد. نگاه پرسنده ام به من دوخته شد. دیگر نفهمیدم چه شد.

وقتی به خود آمدم در تاریکخانه روی زمین افتاده بودم و پسرکی هم سن و سال خودم داشت نگاهم می کرد. از قرمزی چشمانش دانستم خودم به چه حالم . پرده کنار رفت نوری تابید به درون و روتوشور یک کاسه فلزی دراز کرد به طرف پسرش و گفت بخورید حالتان بیاید سر جایش. اما پسرک اول آورد جلو دهان من. شربت خنکی بود. سرکنگبین که یخ در آن غوطه ور بود و تا از گلویم پائین رفت بیخودی و ناگهانی و به صدایی بلند شروع کردم به گریستن. پسرک هم آمد نشست روی میز و پیشانی اش را چسباند به پیشانی من و او هم. دقایقی با هم گریستیم. جشن گرفتیم بالغ شدنمان را.

هنوز بعد چهل و هشت سال وقتی با دکتر حمید شکوه حرف می زنم خاطره آن روز در هر دومان زنده می شود. او که سی و چندی است در آمریکاست و پزشک میکروب شناس، هر گاه قصد شوخی دارد می گوید چه شربتی. و ابراز تعجب می کند که پدرش در آن گیرودار چنین شربتی از کجا آورد و بر لب ما تشنگان هراسان گذاشت.
آن زمان تازه پدرم بعد از سال ها از زندان فلک الافلاک خلاص شده و به زندگی برگشته بود. خیلی حرف نمی زد. با من به خصوص حرف زیادی نداشت برای زدن. آن روز غروب وقتی نگاهم کرد، بی آن که بداند چه روزی گذرانده ام، فقط وقتی چشمان پف کرده و از گریه سرخ شده ام را دید گفت این هنوز اول کارست. گریه ها باید کرد.

اما هر کس حق دارد از هر بار که اشک به چشم می آورد وقتی به خانه بر می گردد، یادگاری برای خود نگاه دارد، نه خشم و نه نفرت، بلکه یادگاری تا از خاطرش نرود که هیچ قهرمانی مانع را با یک پرش نپریده، بارها و بارها باید پریدن.

از آن روز دیجور تکه کاغذی به یادگار دارم که نگاه داشته ام. کاغذ رسید عکاسی مهتاب است به تاریخ دهم اردببهشت 40 که مشخص می کند که باید روز 14 اردیبهشت برای گرفتن عکسم بروم. دو روز زودتر از پله ها بالا رفتم اما همین تکه کاغذ در جیب به ذهنم انداخت و شهامتم داد برای گذشتن از لای در.

از این روزها هم تکه کاغذی، پارچه ای سبز، یا هر چه دیگر، به یادگار نگاه باید داشت تا شما که جوانید یادتان نرود که پیش از شما نسل ها گریسته اند، بارها گریسته اند. برای شما هنوز اول کارست.

2009-06-19T19:03:00.001+04:30

روایت داستان گونه حادثه کوی دانشگاه توسط یکی از بچه های حزب اللهی دانشکده علوم اجتماعی

مشکل تویی حاج رسول!

2009-06-17T20:20:00.002+04:30

بانگ الله اکبر
آتش، دود، فریاد، شعار، هیجان، رویا
عشق، عشق، ع ش ق، ر ا ی
دوستی، مردم، رابطه، زمان، پایان
صداقت، تعهد، باور، و ا ع ت م ا د
دروغ، فریب، خیانت
زن، مرد، توانایی، ناکامی، هوس و بازی
حرف، توهم، شجاعت! خودخواهی، دلقک
بام خانه، دیکتاتور، عقلانیت
مدرن، سنت، باد، روشنفکر، معمولی، و باز بازی
گلوله، خون، رسوایی
وطن، خواب، خواب، باران، بی ترانه، توت
اخلاق، هیچ، و باز هم بازی
درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد، درد
زندگی، مرگ، ننگ
زندگی، مرگ، ننگ
.......................................................
....................................
.................

Mir Hossein Mossavi feeds address

2009-06-14T19:03:00.004+04:30

Subscribe to سایت ستاد انتخاباتی مهندس میرحسین موسوی

Please add this to your weblog template for circulation of information in the easiest way

The result is something similar to first column at the right side of this weblog

2009-06-14T16:52:00.000+04:30

یکشنبه ٢٤ خرداد ،۱۳۸۸

پیام مهم و فوری میرحسین موسوی به مردم

میدان تیانانمن

2009-06-06T18:55:00.005+04:30

در روز چهارم جون 1989 نیروهای امنیتی/نظامی دولت اقتدارگرای چین چندین هزار نفر از معترضانی که در میدان تیانانمن جمع شده بودند را قتل عام کردند. مردم چین برای گریز از سان.سور به این روز «سی و پنجم می» (May 35) می‌گویند.

عکسی در مورد این واقعه مشهور است که در آن فردی جلوی ستونی از تانک ها می ایستد و راه آنها را می بندد. فیلم را در یوتیوب ببینید

سخنرانی باراک اوباما در قاهره، آغازی تازه

2009-06-05T19:35:00.003+04:30

لینک ویدیوی سخنرانی
لینک متن ترجمه فارسی سخنرانی
لینک متن انگلیسی سخنرانی

The Obama's Speech in Cairo: A New Beginning

Thank you very much. Good afternoon. I am honored to be in the timeless city of Cairo, and to be hosted by two remarkable institutions. For over a thousand years, Al-Azhar has stood as a beacon of Islamic learning; and for over a century, Cairo University has been a source of Egypt's advancement. And together, you represent the harmony between tradition and progress. I'm grateful for your hospitality, and the hospitality of the people of Egypt. And I'm also proud to carry with me the goodwill of the American people, and a greeting of peace from Muslim communities in my country: Assalaamu alaykum.

...

The third source of tension is our shared interest in the rights and responsibilities of nations on nuclear weapons.

This issue has been a source of tension between the United States and the Islamic Republic of Iran. For many years, Iran has defined itself in part by its opposition to my country, and there is in fact a tumultuous history between us. In the middle of the Cold War, the United States played a role in the overthrow of a democratically elected Iranian government. Since the Islamic Revolution, Iran has played a role in acts of hostage-taking and violence against U.S. troops and civilians. This history is well known. Rather than remain trapped in the past, I've made it clear to Iran's leaders and people that my country is prepared to move forward. The question now is not what Iran is against, but rather what future it wants to build.

I recognize it will be hard to overcome decades of mistrust, but we will proceed with courage, rectitude, and resolve. There will be many issues to discuss between our two countries, and we are willing to move forward without preconditions on the basis of mutual respect. But it is clear to all concerned that when it comes to nuclear weapons, we have reached a decisive point. This is not simply about America's interests. It's about preventing a nuclear arms race in the Middle East that could lead this region and the world down a hugely dangerous path.

I understand those who protest that some countries have weapons that others do not. No single nation should pick and choose which nation holds nuclear weapons. And that's why I strongly reaffirmed America's commitment to seek a world in which no nations hold nuclear weapons. (Applause.) And any nation -- including Iran -- should have the right to access peaceful nuclear power if it complies with its responsibilities under the nuclear Non-Proliferation Treaty. That commitment is at the core of the treaty, and it must be kept for all who fully abide by it. And I'm hopeful that all countries in the region can share in this goal.

The fourth issue that I will address is democracy

.I know -- I know there has been controversy about the promotion of democracy in recent years, and much of this controversy is connected to the war in Iraq. So let me be clear: No system of government can or should be imposed by one nation by any other.

That does not lessen my commitment, however, to governments that reflect the will of the people. Each nation gives life to this principle in its own way, grounded in the traditions of its own people. America does not presume to know what is best for everyone, just as we would not presume to pick the outcome of a peaceful election. But I do have an unyielding belief that all people yearn for certain things: the ability to speak your mind and have a say in how you are governed; confidence in the rule of law and the equal administration of justice; government that is transparent and doesn't steal from the people; the freedom to live as you choose. These are not just American ideas; they are human rights. And that is why we will support them everywhere. (Applause.)

Now, there is no straight line to realize this promise. But this much is clear: Governments that protect these rights are ultimately more stable, successful and secure. Suppressing ideas never succeeds in making them go away. America respects the right of all peaceful and law-abiding voices to be heard around the world, even if we disagree with them. And we will welcome all elected, peaceful governments -- provided they govern with respect for all their people.

This last point is important because there are some who advocate for democracy only when they're out of power; once in power, they are ruthless in suppressing the rights of others. (Applause.) So no matter where it takes hold, government of the people and by the people sets a single standard for all who would hold power: You must maintain your power through consent, not coercion; you must respect the rights of minorities, and participate with a spirit of tolerance and compromise; you must place the interests of your people and the legitimate workings of the political process above your party. Without these ingredients, elections alone do not make true democracy.

AUDIENCE MEMBER: Barack Obama, we love you!

PRESIDENT OBAMA: Thank you. (Applause.) The fifth issue that we must address together is religious freedom.

Islam has a proud tradition of tolerance. We see it in the history of Andalusia and Cordoba during the Inquisition. I saw it firsthand as a child in Indonesia, where devout Christians worshiped freely in an overwhelmingly Muslim country. That is the spirit we need today. People in every country should be free to choose and live their faith based upon the persuasion of the mind and the heart and the soul. This tolerance is essential for religion to thrive, but it's being challenged in many different ways.

Among some Muslims, there's a disturbing tendency to measure one's own faith by the rejection of somebody else's faith. The richness of religious diversity must be upheld -- whether it is for Maronites in Lebanon or the Copts in Egypt. (Applause.) And if we are being honest, fault lines must be closed among Muslims, as well, as the divisions between Sunni and Shia have led to tragic violence, particularly in Iraq.

Freedom of religion is central to the ability of peoples to live together. We must always examine the ways in which we protect it. For instance, in the United States, rules on charitable giving have made it harder for Muslims to fulfill their religious obligation. That's why I'm committed to working with American Muslims to ensure that they can fulfill zakat.

Likewise, it is important for Western countries to avoid impeding Muslim citizens from practicing religion as they see fit -- for instance, by dictating what clothes a Muslim woman should wear. We can't disguise hostility towards any religion behind the pretence of liberalism.

In fact, faith should bring us together. And that's why we're forging service projects in America to bring together Christians, Muslims, and Jews. That's why we welcome efforts like Saudi Arabian King Abdullah's interfaith dialogue and Turkey's leadership in the Alliance of Civilizations. Around the world, we can turn dialogue into interfaith service, so bridges between peoples lead to action -- whether it is combating malaria in Africa, or providing relief after a natural disaster.

The sixth issue -- the sixth issue that I want to address is women's rights. (Applause.) I know –- I know -- and you can tell from this audience, that there is a healthy debate about this issue. I reject the view of some in the West that a woman who chooses to cover her hair is somehow less equal, but I do believe that a woman who is denied an education is denied equality. (Applause.) And it is no coincidence that countries where women are well educated are far more likely to be prosperous.

Now, let me be clear: Issues of women's equality are by no means simply an issue for Islam. In Turkey, Pakistan, Bangladesh, Indonesia, we've seen Muslim-majority countries elect a woman to lead. Meanwhile, the struggle for women's equality continues in many aspects of American life, and in countries around the world.

I am convinced that our daughters can contribute just as much to society as our sons. (Applause.) Our common prosperity will be advanced by allowing all humanity -- men and women -- to reach their full potential. I do not believe that women must make the same choices as men in order to be equal, and I respect those women who choose to live their lives in traditional roles. But it should be their choice. And that is why the United States will partner with any Muslim-majority country to support expanded literacy for girls, and to help young women pursue employment through micro-financing that helps people live their dreams. (Applause.)

Finally, I want to discuss economic development and opportunity.

I know that for many, the face of globalization is contradictory. The Internet and television can bring knowledge and information, but also offensive sexuality and mindless violence into the home. Trade can bring new wealth and opportunities, but also huge disruptions and change in communities. In all nations -- including America -- this change can bring fear. Fear that because of modernity we lose control over our economic choices, our politics, and most importantly our identities -- those things we most cherish about our communities, our families, our traditions, and our faith.

But I also know that human progress cannot be denied. There need not be contradictions between development and tradition. Countries like Japan and South Korea grew their economies enormously while maintaining distinct cultures. The same is true for the astonishing progress within Muslim-majority countries from Kuala Lumpur to Dubai. In ancient times and in our times, Muslim communities have been at the forefront of innovation and education.

And this is important because no development strategy can be based only upon what comes out of the ground, nor can it be sustained while young people are out of work. Many Gulf states have enjoyed great wealth as a consequence of oil, and some are beginning to focus it on broader development. But all of us must recognize that education and innovation will be the currency of the 21st century -- (applause) -- and in too many Muslim communities, there remains underinvestment in these areas. I'm emphasizing such investment within my own country. And while America in the past has focused on oil and gas when it comes to this part of the world, we now seek a broader engagement.

On education, we will expand exchange programs, and increase scholarships, like the one that brought my father to America. (Applause.) At the same time, we will encourage more Americans to study in Muslim communities. And we will match promising Muslim students with internships in America; invest in online learning for teachers and children around the world; and create a new online network, so a young person in Kansas can communicate instantly with a young person in Cairo.

On economic development, we will create a new corps of business volunteers to partner with counterparts in Muslim-majority countries. And I will host a Summit on Entrepreneurship this year to identify how we can deepen ties between business leaders, foundations and social entrepreneurs in the United States and Muslim communities around the world.

On science and technology, we will launch a new fund to support technological development in Muslim-majority countries, and to help transfer ideas to the marketplace so they can create more jobs. We'll open centers of scientific excellence in Africa, the Middle East and Southeast Asia, and appoint new science envoys to collaborate on programs that develop new sources of energy, create green jobs, digitize records, clean water, grow new crops. Today I'm announcing a new global effort with the Organization of the Islamic Conference to eradicate polio. And we will also expand partnerships with Muslim communities to promote child and maternal health.

All these things must be done in partnership. Americans are ready to join with citizens and governments; community organizations, religious leaders, and businesses in Muslim communities around the world to help our people pursue a better life.

The issues that I have described will not be easy to address. But we have a responsibility to join together on behalf of the world that we seek -- a world where extremists no longer threaten our people, and American troops have come home; a world where Israelis and Palestinians are each secure in a state of their own, and nuclear energy is used for peaceful purposes; a world where governments serve their citizens, and the rights of all God's children are respected. Those are mutual interests. That is the world we seek. But we can only achieve it together.

I know there are many -- Muslim and non-Muslim -- who question whether we can forge this new beginning. Some are eager to stoke the flames of division, and to stand in the way of progress. Some suggest that it isn't worth the effort -- that we are fated to disagree, and civilizations are doomed to clash. Many more are simply skeptical that real change can occur. There's so much fear, so much mistrust that has built up over the years. But if we choose to be bound by the past, we will never move forward. And I want to particularly say this to young people of every faith, in every country -- you, more than anyone, have the ability to reimagine the world, to remake this world.

All of us share this world for but a brief moment in time. The question is whether we spend that time focused on what pushes us apart, or whether we commit ourselves to an effort -- a sustained effort -- to find common ground, to focus on the future we seek for our children, and to respect the dignity of all human beings.

It's easier to start wars than to end them. It's easier to blame others than to look inward. It's easier to see what is different about someone than to find the things we share. But we should choose the right path, not just the easy path. There's one rule that lies at the heart of every religion -- that we do unto others as we would have them do unto us. (Applause.) This truth transcends nations and peoples -- a belief that isn't new; that isn't black or white or brown; that isn't Christian or Muslim or Jew. It's a belief that pulsed in the cradle of civilization, and that still beats in the hearts of billions around the world. It's a faith in other people, and it's what brought me here today.

We have the power to make the world we seek, but only if we have the courage to make a new beginning, keeping in mind what has been written.

The Holy Koran tells us: "O mankind! We have created you male and a female; and we have made you into nations and tribes so that you may know one another."

The Talmud tells us: "The whole of the Torah is for the purpose of promoting peace."

The Holy Bible tells us: "Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God." (Applause.)

The people of the world can live together in peace. We know that is God's vision. Now that must be our work here on Earth.

Thank you. And may God's peace be upon you. Thank you very much. Thank you.

ای وطن

2009-06-04T22:29:00.002+04:30

همچو رویش در بهاران

همچو جان در هر بدن

مثل بوی عطر گلها

مثل سبزی چمن

ای وطن، ای وطن، ای وطن

مثل راز شعر حافظ

مثل آواز قناری

همچو یاد خوشترین ها

همچو باران بهاری ای وطن

مثل غم در مرگ مادر

مثل کوه استواری

مثل سربازان عاشق*

قهرمان قصه هایی ای وطن

همچو آواز بلندی از بلندی های پاک

با غروری، با گذشتی

با وفایی همچو خاک

ای وطن، ای وطن، ای وطن

***

از ایران بیرون کی می روی تازه شاید بفهمی وطن، و غربت، که می گویند یعنی چه

تو فرودگاه هنوز منتظر سوار شدن به هواپیما بودم که گریه ام گرفت

هواپیما که داشت بلند می شد هم

کپنهاگ که داشت زمین می نشست هم

و حالا گاهی هم اینجا

***

متن کامل ترانه ی زیبای تصویر وطن**

ترانه ی « تصویر وطن »

ترانه سرا : زنده یاد نادر ابراهیمی

آهنگساز و رهبر نوازندگان : فریدون شهبازیان

خواننده : محمد نوری

ای سلامم ، ای سرودم

ای نگهبان وجودم

ای غمم تو، شادی ام تو

مایه آزادی ام تو ... ای وطن!

ای دلیل زنده بودن

ای سرودی صادقانه

ای دلیل زنده ماندن

جانپناهی جاودانه ... ای وطن!

همچو رویش در بهاران

همچو جان در هر بدن

مثل بوی عطر گلها

مثل سبزی چمن ... ای وطن!

مثل راز شعر حافظ

مثل آواز قناری

همچو یاد خوشترینها

همچو باران بهاری ... ای وطن!

مثل غم در مرگ مادر

مثل كوهٍ غُصه هايی

مثل سربازان عاشق

قهرمان قصه هايی ... ای وطن!

همچو آواز بلندی

از بلندیهای پاك

باغروری، با گذشتی

با وفایی همچو خاك ... ای وطن!

ای وطن!

پ.ن ها

دیدن این صفحه، مناظره دیشب و دلمشغولی های این روزهایم باعث شد این پست، که زمان شروع نوشتنش خیلی قدیمی است ، را تمام کنم.

* در زمان سربازی، داشتم بر می گشتم خونه با ماشین که اجرای دیگری از این آهنگ را رادیو پخش کرد و چه زیبا بود

** در این لینک به بخشی از این ترانه گوش کنید.

2009-06-03T01:35:00.003+04:30

به سبک ژوپیحس یه بارم ما کلمات قصار بنویسیم!

با همه چيز در آميز و با هيچ آميخته نشو.
در انزوا پاك ماندن نه سخت است و نه با ارزش

"Extremism in the defense of liberty is no vice.

And moderation in the pursuit of justice is no virtue."
Barry Goldwater, Republican candidate of 1964 election

این متنو نمیدونم کی نوشته ولی خوشم اومد:

انسان آهسته آهسته عقب نشینی می کند.

هیچ کس به یک باره معتاد نمی شود،

یک باره سقوط نمی کند،

یک باره وا نمی دهد،

یک باره خسته نمی شود، رنگ عوض نمی کند، تبدیل نمی شود و از دست نمی رود .

زندگی بسیار آهسته از شکل می افتد و تکرار و خستگی، بسیار موذیانه و پاورچین رخنه می کند .

باید بسیار هشیار باشیم و نخستین تلنگر ها را، به هنگام و حتی قبل از آن که ضربه فرود آید احساس کنیم.

هرگز نباید آن روزی برسد که صبحی را با سلامی گرم و دوستانه آغاز نکنیم.

خستگی نباید بهانه ای شود برای آنکه کاری را که درست می دانیم رها کنیم و انجامش را حتی مختصری به تعویق اندازیم.

قدم اول را اگر به سوی چیز های خوب بر داریم، شک نباید کرد که قدم های بعدی را شتابان خواهیم برداشت .

ما باید تا آخرین روزهای زندگی مان که اینگونه به دشواری بر پا نگهش داشته ایم، تازه بمانیم...

2009-05-12T19:41:00.001+04:30

بیانیه 75 استاد جامعه شناسی درباره انتخابات

...

2009-05-01T03:32:00.002+04:30

If you would be a real seeker after truth, it is necessary that at least once in your life you doubt, as far as possible, all things.
- Rene Descartes
***
وقتی مثل بچه می شی در برابر بی شماری موضوعات جدید برای یادگیری
***
به گمونم دل من جای دیگس
***
همیشه با یک سفر آغاز می شود،
درست وقتی که فکر می کنی رسیده ای
تازه ابتدای راه است

2009-04-02T04:42:00.002+04:30

I did not understand how and why
how each day extend to a week
link of the video+

2009-03-21T19:22:00.002+03:30

.......

روزهای پایانی و ابتدایی سال افسردگی میآورد برای من، به زمان های رفته فکر میکنم
به روزها و ماهها، و به زمانهایی که خواهد آمد
به آرزوهای به دست نیامده، رویاهای غبار گرفته و از یاد رفته
و دوباره، پنداشتن آرزوهایی نو

...................

2009-03-17T15:00:00.000+03:30

.....
سعی کرده ام امیدوار باشم
اما حالا............ غم بیهودگی ها میزند موج در من
و از هیچی که میترسیدم به اش نزدیک و نزدیک تر میشوم

2009-03-15T16:41:00.000+03:30

انتظار
ما آدم ها چه چیزی از هم میخواهیم؟ و چه انتظاری از هم داریم؟
آیا همان انتظاری که از دیگری داریم از خودمان هم داریم؟ و یا حاضریم دیگری از ما داشته باشد؟
آیا باید بین انتظارها تعادلی باشد؟

2009-03-15T16:39:00.000+03:30

برداشت
برداشت هایمان بر چه مبنایی درست میشوند؟
چگونه به برداشت هایمان اطمینان میکنینم؟
چگونه میتوانیم برداشت هایمان را آزمون کنیم؟
به مرز برداشت و واقعیت آگاهی داریم؟
با چه درجه ای از اطمینان از برداشت هایمان، رفتارهایمان و قضاوت هایمان را تنظیم میکنیم؟
به چه میزانی احتمال خطا در برداشت را میدهیم؟ چه خطاهای شناختی و چه خطاهای حاصل از نقص داده ها و چه خطاهای حاصل از برخورد انتخابی با داده ها؟
چگونه برداشت هایمان را تصحیح می کنیم؟
اگر دیگری ای برداشت متفاوتی از برداشت ما داشت چگونه با هم مواجهه خواهیم داشت؟
چگونه خود را از تله ی برداشت یکجانبه و قضاوت یکجانبه می رهانییم؟
ما چقدر مسئول برداشت هایمان هستیم؟ و چقدر مسئول برداشت های دیگران از خودمان هستیم؟

2009-03-12T22:50:00.000+03:30

..........

روز آن قدر کش آمد که پاره شد

2009-03-04T18:51:00.002+03:30

.............
خسته ام خسته
به همه چیز و هیچ فکر میکنم
...........
...............
....................
..........................

2009-03-03T21:28:00.001+03:30

یک پیشنهاد

ناسزا بگوئید، پاداش بگیرید! (ناصر فکوهی)

دغدغه، خاطره و دلتنگی

2009-02-28T23:35:00.001+03:30

دانشجوهای دستگیر شده و دغدغه های کوچک من
+از سولوژن
***
پژوی زرد قناری مان را فروختیم
چقدر باهاش خاطره داشتم
دلم برایش تنگ شده

دلتنگی های بزرگتر در راه است :)
***
ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
وانگه برو که رستی از نیستی و هستی

خیلی از آدم‌بزرگ‌ها فکر می‌کنند باید برای عشق یک روز خاص را در سال در نظر گرفت تا بهانه‌ای باشد برای گفتن دوستت دارم. و هدایای قرمز رنگ در بسته‌بندی‌های گران‌قیمت و شیک. به گمان من این توهین به عشق است، عشق را نمی‌توان در بسته‌ی زمانی 24 ساعته محصور کرد. اما چه می‌شود کرد که همه جای دنیا سود اقتصادی که این عشق‌های کودکانه می‌تواند نصیب کمپانی‌های بزرگ کند نیروی ارابه‌ی بی‌سرنشین این ماجرای تلخ است. تبلیغات بیشتر در همه جای دنیا، مخصوصن جهان سوم که هنوز گیج و منگ نمی‌داند ماجرا چیست و سعی می‌کند با هدیه دادن یک قلب بزرگ قرمز رنگ چینی، از قافله عقب نماند. عشق چینی با هدایای چینی. با در دسترس‌ترین هدیه که شبیه آن هزاران عدد از در و دیوار آویزان است. احساس معمولی و ساده‌لوحی فرد را می‌رساند.

هر هدیه باید حس و نشانی از فرد هدیه دهنده داشته باشد. بی‌حس و تکراری و شبیه دیگران نباشد. (هدیه‌های چینی مثل خود چینی‌ها شبیه هم‌اند). دوست داشتن برای من هر روز تکرار می‌شود. در روز خاصی پررنگ و معنی‌دار نمی‌شود. من هرکجا که باشم و به یاد هر کدام از دوستانم باشم، سعی می‌کنم بهشان یادآوری کنم. این می‌تواند یک کارت پستال باشد یا یک گل میخک یا رز، یک فیلم یا کتاب یا حتا یک قطعه موزیک خوب. هر روز و هر روز زندگی جریان دارد و هر روز باید عاشق دوستانی بود که نزدیک و مهربان‌اند مثل هوا با تن برگ.

+ از وبلاگ سرزمین رویایی

2009-02-27T14:12:00.000+03:30

پرسش ایی از خود
آیا همه چیز رو براه است؟
اوضاع چطوره؟
من چطورم؟
من چه میکنم؟
به دنبال چی میگردم؟
چه حسی از من خشنود میشود؟
چه حسی از من احساس درد میکند؟
چه مسئله ای هست؟ آنرا چگونه تعریف و بیان کرده ام؟ چگونه آنرا حل کرده ام؟
چقدر با خودم رو راست هستم؟ در عمق احساسم چه میگذرد؟

.....................

چپ از عدالت خواهی تا ضدیت با سرمایه داری - 1

2009-02-01T13:22:00.002+03:30

از واژه چپ به عنوان یک عنصر هویت ساز و به عنوان برچسبی برای یک باور سیاسی یا اقتصادی معانی مختلفی برداشت می شود و در این باره توافق نظر وجود ندارد.
در ایران معاصر، واژه چپ در دورانی که به دوران اصلاحات مشهور بود (84-1378) در مورد اصلاح طلبان به کار گرفته می شد و در مقابل به اقتدارگرایان (که البته خودشان دوست داشتند دست کم به عنوان محافظه کار شناخته شوند) گفته می شد راست. شاید اطلاق عنوان محافظه کار به گروه دوم که از بسیاری جهات نادرست بوده است، همزادی لفظ راست با محافظه کار را آنطور که در غرب رایج است به دنبال داشته و از همین رو به گروه مقابل راست گفته می شد. گذشته از این مغلطه بزرگ که البته دیگر امروزچندان پایفشاری بر آن نمی شود، تصور متداول تر و جهانی تری از چپ وجود دارد که در ایران هم به همان شکل فهم می شود و البته به زعم نگارنده مناقشه برانگیز است.
در ایران هواداران این خوانش از چپ، معمولاً هویتی برای خود درست می کنند که به گفته خود آنها عدالت خواه است و از این راه با سرمایه داری سر مخالفت دارد. ابهامات فراوان و طفره از پاسخ به پرسشهایی اساسی و عملی در مورد ماهیت اندیشه های آنها و اینکه با این اندیشه ها قرار است در عمل چه سازمان اجتماعی و سیاسی ترتیب داده شود که بتواند جای نظام سرمایه داری را پر کند، خصوصیت مهم کسانیست که خود را در ایران چپ می خوانند. این در حالیست که میان اندیشه چپ به مفهوم عدالت خواهی و به مفهوم سوسیالیسم (و بنابراین ضدیت با سرمایه داری) تفاوت آشکاری وجود دارد؛ تفاوتی که چپگرایان در ایران سعی در نادیده گرفتن آن دارند.
فروپاشی بلوک شرق تلنگر بزرگی بر نظام فکری سوسیالیسم بود. در ایران از حوالی انقلاب مشروطه که ایدئولوژی کمونیسم و سوسیالیسم از همسایه شمالی به ایران سرایت کرد تا زمانی که با فروپاشی شوروی سازمانها و جریانهای سوسیالیستی و کمونیستی در ایران رو به زوال نهادند، کسانی که خود را با هویت چپ معرفی می کردند، ابایی از این نداشتند که خود را حامی مارکسیسم، سوسیالیسم و یا کمونیسم معرفی کنند و به صراحت زمینه اشتراک فکری خود را در مخالفت با سرمایه داری جستجو می کردند. در آن زمان که هنوز مدلهای حکومتی سوسیالیستی در گوشه گوشه جهان بر سر کار بودند، چپ ها معمولا خود را به یکی از آنها مرتبط می کردند. گروهی طرفدار شوروی بودند، گروهی مشی مائو در چین را می پسندیدند و عده ای هم که نمی توانستند با هیچ یک کنار بیایند، آلبانیست می شدند و از انور خوجه حمایت می کردند. پس از سقوط شوروی و گرایش چین به سرمایه داری و عمیق شدن غیر قابل انکار شکاف توسعه میان کشورهای باقی مانده در بلوک شرق (کره شمالی، ویتنام، لائوس و کوبا)، دیگر برای جریان چپ مثالی واقعی و قابل دفاع از حکومت و جامعه مورد نظر ایشان باقی نمانده بود. سوسیالیسم به عنوان نظامی اقتصادی که مالکیت فردی و تلاش برای کسب سود از سرمایه در فعالیتهای اقتصادی را نفی می کرد، شکست خورده بود و حالا چپها به خصوص در کشورهای جهان سوم می باید تلاش می کردند تا آرمان عدالتخواهی را با ابزارهای متفاوتی دنبال کنند.
این راهی نبود که در غرب طی نشده باشد. حتی زمانی که بلوک شرق به ساختن جامعه آرمانی مورد نظر سوسیالیسم افتخار می کرد، در غرب عدالت خواهانی که از واقعیتهای دردناک حکومتهای نالایق و مستبد بلوک شرق اگاهی داشتند با مشی آنها به لحاظ فکری خداحافظی کرده بودند. آنها حال به سوسیال دموکراسی پایند شده بودند که گرایشی تعدیل شده در نظام سرمایه داری بود. در غرب چپ سالهاست که به این معنی درک می شود.
عدالتخواهی در جهان سوم، بی آنکه نقدی جدی به سوسیالیسم بلوک شرق کرده باشد، ناگهان با فروپاشی آن مواجه شد و به ناچار به نسخه غربی چپ گرایی که همان سوسیال دموکراسی بود روی آورد؛ بی آنکه از علاقه پیشین خود به سوسیالیسم رو گردانده باشد. به این ترتیب ما امروز در جهان سوم (بهتر است بدون اطلاع کافیاین موضوع را به فراتر از ایران که اطلاع کافی از آن ندارد تعمیم ندهم) با چپگرایانی روبرو هستیم که هم طرفدار سوسیالیسم و مخالف سرمایه داری هستند و هم خود را حامی سوسیال دموکراسی می خوانند. در حالی که سوسیال دموکراسی آشکارا شیوه ایست در تقابل با سوسیالیسم.

2009-01-30T09:05:00.001+03:30

2009-01-25T19:53:00.000+03:30

............
بعد از چیزهای پرت و پلا چند وقت اخیر که نوشتم، لینک زیر مناسب است!

نیازی به فکر کردن نیست، «کامنت بگذارید!»

و صفحه اصلی این سایت

2009-01-24T17:14:00.000+03:30

خاراندن
از خارشی ساده شروع شد، و حرکت رفت و بر گشت آرام سر انگشت ها روی پوست
پاسخی دوست داشتنی به خاریدن و حسی لذت بخش و ترغیب کننده
پوست خشک و بی رطوبت فصل زمستان باز می خارید
و هر بار تند تر و تند تر سر انگشتان حرکت میکردند
و ناخن ها لایه خشک پوست را میکروسکوپی بر میداشتند جلو می رفتند
و حسی دل غشه آور موج می زند
اول رد ناخن رو پوست افتاد و بعد سرخی پوست نمایان شد و باز بعد خراش هایی نمایان شد که به قرمزی می زد
اما خاریدن متوقف نمی شد و باز.......................................
و ناخن ها سریع تر سریع تر می رفتند و می آمدند
و پوست بیچاره دیگر نمی خارید بلکه زخم شده بود
و حس درد جای گیر میشد
..................................................
......................................................................

2009-01-23T13:26:00.002+03:30

دفاع

همه این مطالب را از جاهای مختلف دزدیده ام، این موضوع طبقه بندی ها و تعاریف قدری متفاوت شاید داشته باشد اما کلیات آن یکی است.

مكانيسمهاي دفاعي
خود براي رهايي از اضطراب ناشي از عدم تامين نيازهاي نهاد، كه برآورده سازي آنها مجازات و تنبيه از سوي جامعه و وجدان را بدنبال دارد، به يك سري مكانيسمهاي دفاعي متوسل ميگردد.
انواع اضطراب
اضطراب واقعي: ابتدايي ترين شكل اضطراب بوده و ريشه در واقعيت دارد. مثل ترس از سگ و يا ترس از تصادف قريب الوقوع و يا افتادن از نردبان.
اضطراب روان رنجوري ويا نوروتيك:اضطرابهاي برخاسته از ترسهاي ناخوداگاه و چيرگي تكانه هاي نهاد بر شما(خود).نوعي اضطراب اخلاقي است كه ترس از پيامدهاي ابراز تكانه هاي نهاد پيشتر سركوب شده و يا تنبيه شده را در برميگرد.(برخورد خود ونهاد)(ترسهاي غير واقعي)
اضطراب اخلاقي: اضطراب ناشي از، تخطي از قوانين اخلاقي و اجتماعي و نقض آنها، كه به شكل احساس گناه و يا خجالت نمود مي یاد.(برخورد فرامن و نهاد)
مكانيسمهاي دفاعي از دوران خردسالي آموخته گرديده و سرانجام بصورت عادت در مي آيند. برخي از اين مكانيسمها سازنده و انطباقي و برخي ديگر مخرب و غير انطباقي ميباشند كه به آنها اشاره خواهيم كرد. استفاده افراطي و اغراق آميز از اين مكانيسمها منجر به روان رنجوري (اضطراب منتج شده ازرفتار ناهنجار كنترل بيش از حد غرايز) واختلالات رواني و شخصيتي در فرد ميگردند
مکانيسمهاي دفاعي از نظر روانکاوان نظير فرويد، جنگيتر، يونگ و ديگران داراي چند خصوصيت مختلف است
کليه مکانسيمهاي دفاعي جنبه ناخودآگاه دارند و فرد ظاهراً از فعاليت آنها در مورد رفع اضطراب آگاه نيست
مکانيسمهاي دفاعي قدرت سازگاري دارند زيرا سبب کاهش اضطراب و تنش و اثرات ناشي از آن ميگردند. و به فرد فرصت ميدهند تا خود را با عوامل نامساعد محيطي و بيروني منطبق و سازگار سازد
علا رغم قدرت سازگاري مکانيسمهاي دفاعي به عنوان تسکين دهنده موقت عمل ميکنند يعني جنبه گول زدن و فريب دادن فرد را دارند

از اينرو روانشناسان معتقدند در مواردي تکيه برمکانسيمهاي دفاعي با سلامت فکر و روان انسان سازگار نيست زيرا موجب ميشود فرد نتواند مشکلات خود را با استعانت از ابزار عقلي و دليل و منطق حل نمايد. و سازگاري بهتري با محيط بدست آورد
استفاده مکرر و کثير از مکانيسمهاي دفاعي سبب رويگرداندن فرد از واقعيت ميگردد و امکان دسترسي روانکاو را به بيمار دشوار ميسازد
عمدهترين مکانيسمهاي دفاعي که با درجات مختلفي توسط افراد بکار ميروند شامل مکانيسمهاي زير است
پرخاشگري، والايش، همانند سازي، دليل تراشي، فرافکني، سرکوبي، عکسالعمل سازي، خودمداري، منفيگرايي، عقبنشيني، بازگشت و جابجائي
سرکوبی: انکار ناهشیار وجود چیزی که موجب اضطراب می شود. این نوعی فراموشی ناهشیار وجود چیزی است که موجب ناراحتی ما می شود و اساسی ترین و رایج ترین مکانیزم دفاعی است
انکار: انکار کردن وجود تهدید بیرونی یا رویداد آسیب زا- مثلا کسی که عزیزی رو از دست داده ممکنه با نگه داشتن وسایل اون فقدانش را انکار کنه مثلا اتاقش رو دست نخورده باقی بذاره
واکنش وارونه : نشان دادن تکانه نهاد که درست برعکس تکانه ای است که فرد را تحریک کرده است.برای مثال کسی که توسط تمایلات جنسی تهدید شده است شاید آن را وارونه کند ومبارز متعصبی علیه هرزه نگاری شود
فرافکنی : نسبت دادن تکانه ناراحت کننده به فرد دیگر، ما این نوع مکانیزم دفاعی رو زیاد به کار برده میشود، مثالش هم می تونه این باشه که فرد فکر کنه که طرف مقابل به اون حسادت می کنه درحالی که این خودشه که به اون حسادت می کنه
واپس روی : برگشتن به دوره پیشین زندگی که کمتر ناکام کننده بوده و نشان دادن رفتارهای بچگانه و وابسته ای که مشخصه آن دوران امن تر بوده است
دلیل تراشی : تعبیر متفاوت رفتار برای قابل قبول ترکردن وکمتر تهدید کننده بودن آن. و برای خوب جلوه دادن رفتار آدمی بکار میرود و فرد میکوشد مجوز مناسبی برای توجیه رفتار و کردار خود عرضه کند. مثلا کسی که از کار خود اخراج شده ممکن است با گفتن اینکه این کار در هرصورت به درد نمی خورد، خود را توجیه می کند
جابجایی : جابجا کردن تکانه های نهاد از موضوع تهدید کننده یا غیر قابل دسترس به موضوعی جایگزین که در دسترس قرار دارد، مثلا فرد ممکنه در محل کار از دست رئیس خودش عصبانی شده باشه ولی نتونه این ناراحتی رو سر رئیسش خالی کنه، وقتی می ره خونه سر زن وبچه اش خالی میکنه
والایش : تغییر دادن یا جابجا کردن تکانه های نهاد با منحرف کردن انرژی غریزی به رفتار های جامعه پسند. برای مثال، انرژی جنسی می تواند به رفتارهای هنری خلاق منحرف شده یا والایش یابد. فروید معتقد بود انواع فعالیت های انسان، مخصوصا آنهایی که ماهیت هنری دارند، جلوه هایی از تکانه های نهاد هستند که به راه های خروجی جامعه پسند منحرف شده اند

2009-01-23T12:26:00.001+03:30

من، دیگران

تایید گرفتن، دوست داشته شدن و مورد قبول واقع شدن، جلب توجه،اصالت، دفاع
قبل ترها چیزی درباره دوست داشتن و قبول داشتن بی قید و شرط خود نوشته بودم، و گفته بودم که بیشتر مینویسم، چند وقتی است که به بهانه های مختلف دوباره به این موضوع فکر میکنم. شاید بهتر باشد با خاطره ساده ای از خود درباره اش بنویسم.
چند سال قبل بعد از خرید از فروشگاهی و پرداخت پول و دریافت مابقی از فروشنده لحظه ایی احساس کردم که فروشنده اشتباهی بیشتر به من برگردانده است، به او گفتم و او با لحنی محکم گفت نه، درست حساب کرده است، لبخندی زد و لبخدی زدم و آمدم بیرون، اما از همان لحظه خروج از آنجا احساس ناراحتی در من شروع به حرکت کرد، هفته بعدش که پیش دکتر مشاورم رفتم و از احساسهای طول هفته میگفتم، این موضوع باز و بازتر شد.
پرسش؛ در لحظه یکی دو دقیقه ایی پرداخت پول بر من چه گذشته بود که حسی از ناراحتی روزها مرا اذیت میکرد؟ توضیح من این بود؛ فکر کردم او اشتباه کرده است، و پول اضافی نباید بگیرم و دارم یه کار خوب و اخلاقی میکنم. پس ناراحتی از کجا می آید؟ شخص ذینفع میگوید که نه، اشتباه نکرده است. پس اگر کار من اصالتا، با قصد کار خوب و اخلاقی میبود، وقتیکه میبیند مسئله ایی نیست و پول اضافی گرفته نشده و کسی ضرر نکرده است، باید خرسند بشوم و نه ناراحت.
مسئله چیست؟ یه جای این کار می لنگد، با بررسی مشاور و نگاهی دوباره به اتفاق (بطور خیلی خلاصه)، احساس اشتباه و اضافه گرفتن پول واقعی است، اما ذهن (ناخودآگاه) از فرصت استفاده میکند و رفتار گفته شده را انجام میدهد اما نه برای انجام یه کار اخلاقی اصیل بلکه برای انجام نمایش کار اخلاقی و جلب توجه کردن و تایید گرفتن و مورد قبول واقع شدن، پس وقتیکه کار انجام میشود و نتیجه فوق با جواب محکم فروشنده بدست نمی آید، احساس ناراحتی ایجاد میگردد. اما چرا؟ چون "خود" خود را بنا به دلایلی دوست ندارد و ارزنده نمیداند، مگر آنکه دیگران او را تایید کنند، حقیرانه آنکه اگر با آن دیگری فقط دو سه دقیقه کنش داشته باشد، (و بیان بد آن، اینکه خود برای گرفتن تایید گدایی میکند، از هر کسی و یا به گول دوستی به دیگران باج میدیم تا تایید بگیریم.)
اما مسئله اینجا تمام نمیشود، در برابر این چالش ذهن ناخوآگاه چه میکند؟ خود دچار اظطراب و نگرانی میشود و مسئله به وجود آمده را میخواهد حل کند و آرامش بیابد، در این موقع دفاع ها آغاز به کار میکنند، مثلا میگوید، طرف اشتباه کرد اما نخواست کم بیاره، یا اصلا لیاقت نداشت که به اش کمک کنم و .......... درباره دفاع ها بیشتر مینویسم.
معمولا ذهن آگاه نیست و به سراغ این پرسش نمیرود که اصلا منشا این اظطراب و نگرانی کجاست؟ چرا من خود را دوست ندارم و قابل قبول نمی دانم تا اینکه دیگری این کار کند؟
خود از کودکی یاد گرفته ( به اشتباه) که کار خوب بکند و تایید شود و مورد قبول واقع شود، کماکان آن کودک چهار پنج ساله است که جلوی دیگران شعر میخواند و تشویق میشود، حال در هر سنی به صورتی این کار را میکند، و گاها کارهای عجیبی میکند، خود یاد نگرفته است چون خوب است کار خوب میکند، نه اینکه کار خوب بکند و خوب بشود، خود یک خوب بودن مشروط را یاد گرفته است، خود خود را ذاتا خوب نمیداند مگر اینکه....... خود یاد نگرفته است بین خود خوب و کار خوب و یا بد فاصله بگذارد.
و همچنین اگر خودم را دوست نداشته باشم و دوست داشتنی ندانم، همیشه دنبال کسی میگردم که من را دوست داشته باشد، و خود را به آب و آتش میزنم که دوست داشته شوم. اما آن دیگری را پیدا نمیکنم و اگر کسی باشد، دوست داشتن اش را باور نمیکنم، چون خودم، خود را دوست نداشتنی میدانم.

2009-01-17T21:41:00.001+03:30

............
حس های در راه مانده
هیجان های نیمه تمام
نگاه های آواره
گرمای داغ نشده ی، سرد شده
.............................
..................
گفته های نجوا نشده
ابهام و تعلیق
و ترس از چشم ها
گام های سست به راه افتاده
و امیدِ.................................. به بعدا

2009-01-11T18:36:00.004+03:30

تلخ کننده و................. و
نه مانع میشود و نه می ترساند، می دانی، مینوشی و تجربه میکنی، تلخ است، تلخ تلخ.
امیدی پشت تلخی است، ...................................................................
به مقابل اش میروی، آب است و طعم دهنده های دیگر
تلخ کننده میشکند و رنگ میبازد، و فراموش میشود،
…………………............

...............................

...........

2009-01-06T23:32:00.003+03:30

Do not keep anything for special occasion, as every day that you live is special occasion.

Whether you believe you can do a thing or not, you are right.
-Henry Ford

This is your world. Shape it or someone else will.
-Gray Lew

2008-12-29T17:35:00.002+03:30

از رستم و تهمینه تا کنون
چه چیز تغییر کرده است، شکل یا محتوا، آیا ما تغییر میکنیم؟ یا فقط توجیه های جدید پیدا میکنیم و میسازیم، اما رفتارها و کنشهایمان همان است که بوده است! خنده ناک است، زمانی سنت، زمانی دین و زمانی دیگر روشنفکری و مدرنیته، برای توجیه به کار میروند.
در اینجا داناییهایمان رفتارمان را تعیین نمیکنند، بلکه فقط توجیه میکنند،
در اینجا مفاهیم مدرن (از حوزه سیاست تا حوزه روابط شخصی) بگونه ای فهمیده میشوند و بکار میروند، که فقط ما ایرانیها میتوانیم اینگونه استفاده کنیم، آن وقت صد سال است اِااااااااااااااااااااِ زمین و زمان مقصرند الا خودم، خودت، خودش، خودمان، خودتان، خودشان
در اینجا هیچ کس اشتباه نمیکند،
در اینجا همه انگار حق دارند اما کسی مسئول نیست (رابطه حق و مسئولیت کشکِ و توهم فیلسوفان مدرن)، و یا انگار مجبوریم،
در اینجا با هوشترین مردمان دنیا زندگی میکنندددددددددددددددددددددددددددددددددددددددد
در این جا همه چیز یک بازی هست، جلو صحنه خوب و زیبا با مدریت تاثیر گذاری عالی، به پشت صحنه باید سری زد. (این اصطلاحها از گافمنِ)
در اینجا هیچ چیز جدی نیست، عقل به در مسئله حل کردن و نمره گرفتن میخوره، زندگی را با یه چیز دیگه درست میکنیم...................................................................................
در اینجا............................................................................
اینجا ایران است هههههههههههه چو ایران نباشد تن من مباااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااااد
نمی فهممممممممممممممممممممممممممممممممممممم.

2008-12-29T17:33:00.000+03:30

زندگی به مثابه حل مسئله
خطا ها؛ خطای نوع اول، و نوع دوم
زندگی روزمره نیز خیلی وقتها همانند یک پژوهش میباشد، که باید به پرسش طرح شده فکر کرد، روشهای مختلف حل آنرا با توجه به نگرشها و ارزشهای گوناگون (چارچوب نظری) بررسی کرد، فرضیه های مناسب در نظر گرفت، مفاهیم را تعریف عملیاتی کرد و شاخص های مناسب برای آنها ساخت، داده های مناسب و متناسب با پژوهش را گرد آورد، آزمون نمود (؟) تحلیل و نتیجه گیری کرد.
برای جلوگیری از خطاها در یک تحقیق همه چیز بارها مرور میشود، بیان مسئله؛ با زبانی ساده، روشن، واقعی با شواهد و استدلال طرح میشود. پرسش های محوری و اصلی تحقیق واضح مطرح میشود (میخواهیم با این و در این تحقیق به جواب چه سئوالی برسیم). هدف پژوهش باید دقیق و مشخص گردد، قرار است با پژوهش به چه شناخت و آگاهی ای برسیم، چه چیز را میخواهیم پیدا بکنیم. متناسب با موضوع چارچوب نظری و نظریه های لازم را انتخاب کرده و مفاهیم را دقیق بیان و تعریف میگردد. و با توجه به نظریه فرضیه های لازم تدوین میشود. و همچنین با توجه به روش داده ها جمع آوری و فرضیه ها آزمون میگردد.
در روش تحقیق به دو نوع خطا توجه میشود، و امکان آنها بررسی میگردد. خطای نوع اول؛ خطایی است که به اشتباه فرضیه درست رد شود، و خطای نوع دوم؛ خطایی است در ناتوانی در رد فرضیه نادرست.

2008-12-29T17:31:00.001+03:30

می ترسم

از وقتی که هیچ فرا برسد

همه جا را پر کند.

2008-12-28T16:38:00.000+03:30

زندگی به مثابه زندگی
هر چند که در نوشته قبلی پیشنهاد کردم برای نزدیک شدن به مفهوم زندگی، بنابر ویژگیهایی این مفهوم را جزیی تر کنیم، اما این قسمتها و تقلیل دادنها فقط برای شناختن و درک و فهم کردن زندگی مناسب هستند، و نباید با کلیت زندگی اشتباه شود. آن چیزی که بطور روزمره انجام میدهیم و در زمان از گذشته تا حال و آینده گسترده شده است، زندگی است، از آن چیزی که در انتها احساس رضایت و خشنودی و یا ناخرسندی میکنیم، زندگی است. هرچند که در هر لحظه در کنجی از آن قرار داریم و شاید به خطا با تقسیم بندی ای آن کنج را تمام ساختمان بانگاریم و یا با شبیه سازی ای، زندگی را به مثابه چیز دیگری بگیریم و آنگونه کنش کنیم.
گاهی زندگی را به مانند مسابقه ای میگیریم که با دیگری رقابتی داریم،
گاهی زندگی را به مانند مبارزه ای میگیریم که با دیگری چالشی داریم،
گاهی زندگی را به مانند بازی قماری میگیریم که با دیگری داریم،
و .............. و از اصطلاح های شکست و پیروزی، بردن و باختن، و ....... برای موقعیت های زندگی استفاده میکنیم.
و گاهی خنده ناک تر و متداول تر فکر میکنیم داریم زندگی را به تعویق می اندازیم. حالا بزار دیپلم بگیرم، حالا دانشگاه برم، حالا سربازی برم، حالا سرکار برم، حالا حالا حالا ، انگار این حالا ها زندگی نیستند، و زندگی در زمانی و جایی دیگر شروع میشود،
زندگی زندگی است.

2008-12-28T16:37:00.001+03:30

.............
نگران میشی، مضطرب، دل ات میگیره، دقیقا نمیدونی چه ته، میخواهی گریه کنی، یه گوشه نسشتی و حرفی نمیزنی، خیره موندی به نقطه ای و نگاه ت تکون نمیخوره،

2008-12-26T15:47:00.000+03:30

انتخاب
«تجدد، نظام اجتماعی پس از نظم سنتی است. در دنیای متجدد پرسش " چگونه باید زندگی کنم؟" را باید با تصمیم گیری های روزمره درباره چگونه رفتار کنم، چه بپوشم، و چه بخورم – و بسیاری چیزهای دیگر – پاسخ گفت و، دست آخر، این پاسخ را از صافی هویت شخصی خود گذراند و در ملاعام عرضه داشت.» (تجدد و تشخص، آنتونی گیدنز، ص 33 )
«در سطح "خود"، یکی از مولفه های اساسی فعالیت روزمره همان انتخاب هایی است که به طور عادی به عمل می آوریم. روشن است که هیچ فرهنگی انتخاب را به طور کلی در امور روزمره حذف نمی کند، و همه سنت ها در حقیقت انتخاب هایی میان انبوهی از الگوهای رفتاری ممکن هستند. با این وصف، سنت یا عادات و رسوم جا افتاده، بر حسب تعریف، زندگی را در محدوده کانال هایی تقریبا از پیش تعیین شده به جریان می اندازد. تجدد، اما، فرد را رودروی تنوع غامضی از انتخاب های ممکن قرار می دهد و، به دلیل آنکه دارای کیفیتی غیر شالوده ای است، چندان کمکی به فرد ارائه نمی دهد تا وی را در گزینش هایی که باید به عمل بیاورد یاری دهد. این امر پیامدهای گوناگونی به دنبال دارد.» (همان، ص119 )
«در دنیای متجدد کنونی، همه ما نه فقط از شیوه های زندگی معینی پیروی می کنیم بلکه به تعبیری دیگر که اهمیت زیادی هم دارد، ناچار به این پیروی هستیم – در حقیقت، ما انتخاب دیگری جز گزینش نداریم. شیوه زندگی را میتوان به مجموعه ای کم و بیش جامع از عملکردها تعبیر کرد که فرد آنها را به کار می گیرد چون نه فقط نیازهای جاری او را بر می آورند بلکه روایت خاصی را هم که وی برای هویت شخصی خود برگزیده است در برابر دیگران متجسم می سازند.» (همان، ص120) «شیوه های زندگی به صورت عملکردهای روزمره در می آیند، عملکردهایی که در نوع پوشش، خوراک، طرز کار، و محیط های مطلوب برای ملاقات با دیگران تجسم می یابند. ولی این امور روزمره، در پرتو ماهیت متحرک هویت شخصی، به طرزی بازتابی در برابر تغییرات احتمالی باز و پذیرا هستند. هر یک از تصمیم گیری های کوچک شخصی در زندگی روزانه – چه بپوشم، چه بخورم، در محیط کار چگونه رفتار کنم، پس از پایان کار با چه کسی ملاقات کنم – همه و همه در تعیین و تنظیم امور روزمره مشارکت دارند. همه این گونه انتخاب ها (و انتخابهای مهم تر و سر نوشت سازتر) تصمیم گیریهایی هستند که ما نه فقط درباره چگونه عمل کردن بلکه درباره چگونه بودن خویش به مرحله اجرا می گذاریم. هر چه وضع و حال جامعه و محیطی که فرد در آن به سر می برد بیشتر به دنیای ما بعد سنتی تعلق داشته باشد، شیوه زندگی او نیز بیشتر با هسته واقعی هویت شخصی اش، و ساخت و همچنین با تجدید ساخت آن، سر و کار خواهد داشت.» (همان، ص120)

2008-12-17T12:49:00.000+03:30

زندگی
شاید برای نزدیک شدن به مفهوم زندگی بد نباشد که این مفهوم را با ویژگیهایی جزیی تر کرد. زندگی تحصیلی و علمی، زندگی کاری و حرفه ایی، زندگی عاطفی، زندگی مالی و اقتصادی، و.........
به این شکل وقتی از زندگی صحبت میشود، قدری ملموس و عینی تر میشود. حالا میشود پرسید هر کس (من) هر کدام از این زندگی ها را چگونه تعریف میکند و چرا، تا کنون چگونه عمل کرده است و در کجا ایستاده است و چقدر رضایت و نارضایتی دارد، آرزو و ایدآل اش، رشد و تکاملش در آن زندگی چیست و چگونه به آن می رسد و به چه میزانی باید هزینه بکند، دیگران او را چگونه می بینند و دوست دارد دیگران او را چگونه ببینند. آیا تصویر روشن و مشخصی از آن زندگی دارد و یا در جستجو شکلی مبهم میباشد. و اینکه کدام یک از این زندگی ها بر دیگری ترجیح دارد و در زمان حساس انتخاب، چگونه یکی بر دیگری ارجح میشود. و یا اینکه این زندگی ها چگونه در کنار هم قرار میگیرند. و همچنین و شاید مهم تر اینکه، اصلا چقدر خودمان را در این بحث فاعل می دانیم، چقدر عوامل دیگر (هر چی دیگر) را دخیل می دانیم، و در انجام زندگی چقدر خود را آگاه، توانا و مسئول میپنداریم و میدانیم و هستیم و می خواهیم باشیم.
شاید زندگی تحصیلی به دلیل شکل سلسله ای و اینکه بیشترین دوره زندگی مان را در آن گذرانده ایم، بیشتر ملموس باشد، ابتدایی، راهنمایی، دبیرستان ، دانشگاه و دوره های آن، حالتها و تجربیات هر کدام از این مقطع ها را میدانیم و اینکه چه چیزهایی را یاد گرفته ایم و تجربه کرده ایم، از کجا عبور کرده ایم و به کجا خواهیم رسید، آیا زندگی های دیگر مان نیز روشن است؟ (این سئوال قدری خطا ساز است، زندگی به معنای موقعیتی از پیش معین و تعین شده در آن مستتر است، البته که منظورم این نیست.) بدین معنا و قبول اینکه زندگی موقعیتی در زمان میباشد که آن را میسازیم، و این پرسش یعنی اینکه چقدر به مصالح و مکانیسم های این ساختنِ نمان آگاه و توانا هستیم. و چقدر به چیزهایی که تاکنون تجربه کرده ایم آگاهیم و چقدر توانایی باز اندیشی در تجربه هایم را داریم، و این توانایی چقدر در تجدید ساختن به کمکمان می آید.

2008-12-11T22:22:00.002+03:30

"Replace the fear of unknown with curiosity."
there is a nice picture with this as an background quote on the Mr oldfashion weblog
***
"If opportunity doesn't knock, build a door."
-Milton Berle

از برگزاری یادبود فروهرها جلوگیری شد

2008-11-29T19:30:00.000+03:30

2008-11-28T20:41:00.000+03:30

بهانه
به بهانه ی کار پایان نامه، کاری با عنوان "جوانان و دوستی" که با توجه به نظریه جامعه شناس انگلیسی آنتونی گیدنز نوشته میشود. وبلاگی با نام "دوستی و رابطه ناب" ساخته ام. که در آن بعضی پرسش ها، مفاهیم و بحث های مرتبط با این موضوع را کم کم مینویسم.
پیشاپیش از نظراتتان متشکرم.

2008-11-25T23:55:00.001+03:30

خود را بشناس،
چرا که زندگی ارزش یابی نشده،
ارزش زیستن ندارد.
- سقراط

2008-11-24T23:55:00.005+03:30

عبارتی از اسحاق نیوتن و انتخاب زیبایی از آقای اولد فاشن

We build too many walls and not enough bridges.
-Sir Isaac Newton

مهربانی

2008-11-17T23:42:00.000+03:30

در ایوان چند تکه مهربانی افتاده است،
سرم را بالا می کنم
هنوز دوستم داری!

- محمدرضا مهدی زاده

ایمان، فرزانگی

2008-11-13T23:43:00.001+03:30

می باید خود را از دام اوهام برهانیم

گر بر آن سریم

که همه چیزی را در یابیم.

می باید ایمان داشت

که به هنگام

تنها از نیروی فرزانگی خویش

مدد باید جست.

- مارگوت بیکل، ترجمه احمد شاملو.

Give up

2008-11-07T12:58:00.004+03:30

If there is some magic in this world, it must be in the attempt of understanding someone else, sharing something. Even if it is almost impossible to succeed, but who cares, the answer must be in the attempt.
Celine in Before Sunrise

معلوم شد که شهامت و اراده ام کمه، و دگرگونی لازم
تکرار یک خطا هم به نظر موثر :'(
***
باید این خطا را کنار بگذارم و دگرگون شوم

2008-10-29T16:31:00.001+03:30

دنیایی که زندگی نمی کنم
ذهن بازیگوش همه کار میکند، و جای همه چیز و همه کس را گرفته است. حدس ها میزند، فرض ها مطرح میکند و پرسشها میپرسد.
بازیهایی میسازد، موقعیت هایی درست میکند، خود و دیگری ها را در آن موقعیتها میگذارد، جای آنها فکر میکند، احساس میکند و واکنش نشان میدهد، و با این برساخته هایش خوشحالم میکند، غم گینم میکند، میترساندم و مضطربم میکند، و گاهی میخنددم، و گاهی افسرده میشوم.
پایانی ندارد، و دوباره از نو شروع میکند در زمان شناور میشود و به همه جا میرود، و در دایره بسته اش میچرخد و میچرخد، و مستهلک میکند.
همه چیز فقط در ذهن اتفاق می افتد.
تجربه ایی زیست نمی شود.
و در واقعیت برگی تکان نمی خورد. هیچ و هیچ

خطا

2008-10-24T11:41:00.005+03:30

خطا کردن یک کار انسانی است، اما تکرار آن کاری حیوانی است. - آناتول فرانس

هفت بار که افتادی، برای هشتمین بار برخیز. - مثل ژاپنی
***
باز هم بگیر و ببند و دستگیری و ... و ...
***
درست آنگاه که هیچ انتظارش را نداریم، زندگی پیش روی ما مبارزه ای می نهد تا شهامت و اراده مان را برای دگرگونی بیازماید. -پ. کوئلیو
***
من و زندگي و سربازي و پذيرش و یه عالمه چیزهای دیگه که تو ذهن رژه می روند .

2008-10-22T19:48:00.001+03:30

مسیر "خود"
مسیر خود عنوان فصل سوم کتاب "تجدد و تشخص" آنتونی گیدنز با ترجمه آقای موفقیان میباشد، که بدون وارد شدن به بحث جذاب کتاب و مطالب این فصل از آن، فقط چند جمله و پاراگرف از آن را که بیشتر گرفته شده از کتاب دیگری به نام "خود درمانی" میباشد، می آورم، نه به عنوان گزاره هایی الزاما درست، بلکه به عنوان بهانه ها یی برای فکر کردن.
چه باید کرد؟ چگونه باید دست به کار شد؟ چگونه شخصی باید باشم؟
درمان به کمک یک شخص دیگر – روانکاو یا مشاور- بخش مهم و اغلب حیاتی فرایند خود سازی است. درمان فقط هنگامی توفیق آمیز است که واکنش شخص مراجع را بر انگیزد، یعنی "هنگامی که مراجعان هم یاد بگیرند به خود درمانی بپردازند."
خود درمانی؛ درمان چیزی نیست که در مورد کسی "اعمال" شود، یا در وجود آنها "متحقق" گردد. درمان تجربه ای است که شخص را به تفکر منظم درباره توسعه زندگی اش وا می دارد.
خود درمانی ابتدا، و قبل از هر چیز، با خود نگری آغاز میشود. هر لحظه زندگی "لحظه ای جدید" است که در طی آن شخص میتواند از خود بپرسد: "برای خودم چه میخواهم؟" هر لحظه متفکرانه زیستن مایه آگاهی بیشتر از اندیشه ها، عواطف، و احساسهای جسمانی است.
"آگاهی کنونی" یا "هنر خودنگری روزمره" ما را به غرق شدن مزمن در تجربه جاری هدایت نمیکند. برعکس، این خودنگری شرط واقعی برنامه ریزی اصیل برای پیش رفتن است. خود درمانی به معنای آن است که بکوشیم هر لحظه از عمر را به طور تام و تمام زندگی کنیم، ولی همواره یادمان باشد که این توصیه مطلق به معنای اسیر زمان حال شدن نیست. "هنر در زمان حال بودن" به وجود آورنده خودفهمی لازم برای برنامه ریزی پیشرفت و ساختن مسیر معینی برای نوعی زندگی متناسب با آرزوهای باطنی شخص است.
درمان فرایندی است برای رشد و توسعه گذرگاه هایی که زندگی شخص احتمالا از آنها خواهد گذشت.
ترتیب دادن یک دفتر یادداشت های روزانه، و تنظیم یک زندگینامه ذهنی یا واقعی به عنوان وسیله ای برای اندیشیدن به جلو توصیه میشود.... یاداشت های روزانه را صرفا باید برای خودمان بنویسیم و نه برای نشان دادن به دیگران. این دفترچه در واقع محلی است برای آنکه در یاداشت کردن افکار و وقایع کاملا صادق باشیم و بتوانیم با پند گرفتن از تجربیات و اشتباهات قبلی خویش فرایند سالم تری برای رشد مداوم خود ترتیب دهیم. "تفکر زندگینامه ای" با ایجاد مفهوم منسجمی برای تاریخ زندگی خویش وسیله موثری برای رهایی از اسارت گذشته و گشایش خویشتن به سوی آینده است. زندگی نامه نویسی نوعی مداخله اصلاح گرانه در ایام گذشته است، نه صرفا وقایع نگاری زمانهای سپری شده.
باز سازی گذشته را باید به موازات پیش بینی مسیر احتمالی زندگی آینده به مرحله اجرا در آورد.
"گفت و گو با زمان" ، نوعی پرسش از خویشتن درباره اینکه عمر خود را چگونه می گذرانیم. یعنی به زندگی اجازه زیستن دادن، و نه صرفا پرداختن به روزها و شبهایی که پشت سر هم می گریزند.
زمانِ عاری از ترحمی که "ما را با خود میبرد" متضمن مفهومی از سرنوشت است که در بسیاری از فرهنگهای سنتی وجود دارد و به مردمان می آموزد که اسیر رویدادها و ترتیبات پیش ساخته اند و اصولا قادر نیستند زندگی خود را به پیروی از تعقل و خرد خویش سامان دهند.
"مسئولیت زندگی خود را پذیرفتن" مستلزم خطر کردن است، زیرا به معنای روبرو شدن با انواع گوناگونی از امکانات قابل دسترسی است. در چنین عرصه هایی شخص باید آمادگی آن را داشته باشد که در صورت لزوم به طور کم و بیش کامل با گذشته قطع رابطه کند و، برای حرکت به جلو، به نظاره مسیرهای تازه ای بنشیند که آشنایی با چگونگی آنها تنها با توسل به عادات و روشهای مرسوم ممکن نیست.
ایمنی حاصل از راهیابی به کمک وسایل و الگوهای کهن اطمینان بخش نیست، و در بعضی نقاط درهم می شکند. این گونه امنیت طلبی ها بیشتر القا کننده ترس از آینده است تا فراهم آورنده وسایلی برای مهار آن.

2008-10-13T18:13:00.006+03:30

داستان کوتاهی در سال 1927 و
فیلم "دعوت" حاتمی کیا بهانه ای شد که دوباره داستان کوتاه "تپه هایی چون فیلهای سفید" ارنست همینگوی را بخوانم، و تاریخ چاپ آن را بیابم، 1927، جالب است، هشتاد سال پیش، داستانی پنج صفحه ای با دو شخصیت، با گفتگوهایی ساده، اما فوق العاده، زیبا، با شخصیت پردازی دقیق، و طراحی هوشمندانه فضای داستان، بیان یک رابطه عاطفی و مسئله ما بین آنها، تاثیر گذار و تفکر بر انگیز، بدون کوچکترین نام بردنی، راوی ای در آسمان، بدون هیچ گونه سوء گیری
و اما فیلم دعوت، چه بد .....................................................................

روزهایی که می گذرد

2008-10-10T21:49:00.002+03:30

نتیچه اراده ضعیف حرف و نتیجه اراده قوی عمل است. -گوستاو لوبون
***
امید مادر ایمان است.
***
ذهنم بسیار درگیر است، درگیر موارد بی ارزش که باید رها کردشان
***
با اینکه تکراریه:
هر رزم آور نو، پیش از این
از ورود به نبرد ترسیده
ایمانش به آینده را از دست داده
در اجرای تعهدات روح خویش شکست خورده

پ.کوئلیو، راهنمای رزم آور نور
***
خطر روزهایی که می گذرند

2008-09-28T17:43:00.001+03:30

او که به دنبال ما میدوید،
هفت، هشت سالی بیشتر نداشت، و حرفی نمی زد، با دختر هم سن و سالی که ما شب مهمان خانه زیبای روستایی شان بودیم، دوست بود. و فقط با او پچ پچ میکرد. پیراهن و شلوار نخی رنگ و رو رفته بر تن داشت و روسری همانندی بر سر، و همانند اکثر بچه های هم سن وسال روستایشان، صبح، دور و بر ماشین مان میچرخید و نگاهمان میکرد و همچون بسیاری از بزرگ سالانشان. با عبور از محوطه میانی روستا از آنجا خارج شدیم، و او شروع به دودیدن به دنبال ماشین کرد، آرام میرفتیم، از آیینه بغل و غبار شیشه پشت دیده میشد، به ما نرسید، شاید قرار بود نرسد، نایستادیم، شاید کاری داشت، شاید حرفی، شاید ......
دل تنگ بودم، روستای زیبایی در دل جنگل را ترک میکردیم. دل تنگ از آن زمان کوتاه ی بودن، دل تنگ از ترک کردن، از دست دادن، و یا بدست نیاوردن؛ آن خانه های رنگی با سقف های شیب دار سفالین، درختان خزه بسته مخملین، فضای مه آلود آرام، سبز و زیبا، و آدم های دل نشین، و غبطه میخوردم، به آن فضا، به آن آدم ها و زندگی ها
شاید او، آن دخترک نیز دل تنگ شده بود، و میدوید به دنبال راهی .......................................................
و شاید او، و یا خیلی دیگر از هم روستاییانش غبطه میخوردند .......................................................
او دیگر نبود که به دنبالمان میدوید، دل تنگی بود که می آمد، و حضورش همه جا پراکنده شده بود، از لا به لای نم های باران و مه تا سرخیِ آتش ذغال های مرد بلال پز و سفیدی دیوارها آمد و آمد، تا انتها آمد، تا اینکه در شلوغی خیابانها و زندگی تهران گم شد و ................