آزادش کنید، این جمله ای است که پایین عکس خندان پسر که بر درِ اتاق پدر الصاق شده است دیده میشود، بعلاوه تعداد زیادی یاداشت بر در، با جمله ای، شعاری، آرزویی با اسم و امضاء و یا بدون اسم و امضاء بر یاداشت ها. این جمله کوتاه را کنار عکس فردی دیگری که در بورد راه رو طبقه اول نصب شده است نیز دیده میشود و کنارش عددی سه رقمی که هر روز بر آن افزوده میشود. فصل امتحانات است و دانشکده آرام و خالی

سرمایه
در ایران چه سرمایه ای بسازی، تولید بکنی و یا داشته باشی، آن سرمایه حفظ میشود و پایدار می ماند؟ و مورد تهاجم، تجاوز، تحقیر، نابودی و ضایع شدن قرار نمی گیرد؟ مادی، معنوی، فرهنگی، اقتصادی، ارتباطی و نمادین ........................................ چه چیزی؟

............

آیا از توهین و تهاجم به روحانیون و مراجع ناراحت و نگران باشیم؟ و یا اینکه خوشحال و شادمان؟

....................
پرسش از فرهنگ(4): تازه به دوران رسیدگی فرهنگی چیست؟

زنان راه زن!!

دیکتاتوری، چرا و چگونه؟

با نگاهی سطحی به تاریخ صد ساله ایران میتوان مدلی تقریبا ثابت از حکمرانی را مشاهده کرد، حکمرانی دیکتاتورانه، در حکومتهای متفاوت و در دوره های گوناگون با قدری تسامح دیده میشود. حکومتهای سلطنتی قاجار، سلطنت مشروطه پهلوی و جمهوری اسلامی
دوره قاجاریه با جامعه عشایری و روستایی با اطلاعات و ارتباطات بسیار محدود و با حکومتی طایفه ای
دوره پهلوی اول با جامعه ای کماکان روستای اما با اهمیت یافتن شهر و عبور کرده از جنبش مشروطه و آشنایی بیشتر با دنیای جدید همراه با ایجاد دولت و ارتشی بروکراتیک و بزرگ و مدرنیزاسیون از بالا و دوره پهلوی دوم ادامه روند نوسازی فوق و گسترش شهر ها، افزایش باسوادان و تحصیل کردگان و گسترش اطلاعات و ارتباطات
دوره جمهوری اسلامی، کشوری با70 میلیون جمعیت که 70 درصد آن شهر نشین است، چندین میلیون تحصیل کرده و دانشجو، عصر جهانی شدن و اوج اطلاعات و ارتباطات، با تغییرات وسیع نگرش ها و سبک زندگی مردم نسبت به نسل ها و دوره های پیشین
دلایل حکمرانی دیکتاتورانه، علت ها آن چیست؟ ضرورت کارکردی حکمرانی دیکتاتورانه، نیازهای آن چیست؟ چرا و چگونه حکومتهای دیکتاتورانه شکل میگیرند؟ و حکمرانی می کنند؟
این مدل از حکمرانی در ایران، چه انگاره ای، چه دلیلی و چه ضرورتی است که هم در سنت و حکومت طایفه ای، هم در مدرنیته و بروکراسی و غربی شدن و هم در اسلام و حکومت ساخته شده از برداشتی از آن وجود دارد؟؟؟؟؟
اساسا چگونه میتوان دیکتاتوری در ایران را مطالعه کرد؟ (ضرورت وجود رشته مطالعات حکمرانی در ایران)

من - ما - تو - او - آن‌ها

من یک مرد ام. سی و نه ساله. ساکن تهران. بارها شاهد سوء رفتار مردان بوده‌ام. گاه سکوت کرده‌ام و گاه سعی کرده‌ام جلوی این سوء رفتار را بگیرم. گاه خودم در معرض سوء رفتار دیگران - چه مرد و چه زن - بوده‌ام. امام‌زاده به دنیا نیامده‌ام اما سعی کرده‌ام هر روز آدم‌تر از پیش زندگی کنم.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید زنان وضع بدی ندارند و من را نیز هم‌رای خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید مردان وضع بدی ندارند و من را از خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی درد شدید زنان را با درد نحیف‌تر مردان یک‌سان بداند و از این شعبده‌بازی با کلمات خوش باشد و من را هم‌رای خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید مردها همه مردسالار اند یا زن‌ها همه زن‌سالار اند و بعد بگوید این را گفتم که چوب توی سوراخی کرده باشم و حس کند کار خوبی کرده است و منتظر کف زدن من باشد و تلویحا تهدیدم کند که اگر کف نزنم شاش‌مالم می‌کند.
من ایستاده‌ام تا به انسان احترام بگذارم، آن‌قدر که می‌توانم.
من ایستاده‌ام تا حواسم باشد به زنی ظلم نشود آن‌قدر که می‌توانم.
من ایستاده‌ام تا حواسم باشد به مردی ظلم نشود آن‌قدر که می‌توانم.
من فحش نمی‌دهم.
من فحش را ستایش نمی‌کنم.
من شجاعت هر کس را که گفت این‌جای نوشته‌ام خطا بوده ستایش می‌کنم.
من حقارت آنان را که جرات عذرخواهی ندارند تحقیر نمی‌کنم.
مساله روی زمین است، درست زیر دست و پای دعواهای کودکانه‌ی ما.
انسان به انسان احترام نمی‌گذارد، اگر دومی زن باشد بی‌احترامی بیش‌تر، فاعل چه زن باشد و چه مرد.
این مساله را دریابیم. لگدمال نکنیم انسان را زیر دست و پا و دعوای بی‌حاصل.‏
من التماس می‌کنم بشنوید صدای وحشت‌ناک سکوت این همه آدم را که درد می‌کشند از این دعوا و درد می‌کشند از آن مساله‌ی بر خاک افتاده و دعوا نمی‌کنند.
من التماس می‌کنم به فکر بهتر کردن روزگاری باشید که اولین نیازش احترام به انسان است نه له کردنش زیر چرخ‌های بولدوزر و لودر قوت کلمات شخصی من و تو و او.
ما - نمی‌دانم که با من موافق خواهد بود - التماس می‌کنیم، می‌شنوید؟

kurosh – گوگل ریدر

- متن بالا را دوست دارم، بین این همه دعوای بی اثر
سیاه و سفید نبینیم و نخواهیم

نه خونهای آشامیده شده، نه چشم های از حدقه در آمده، نه سرهای از بدن جدا شده و نه هیچ چیز دیگری نتوانسته است، نمیتواند و نخواهد توانست به حکومتی بقا ببخشد. این را تاریخ ایران می گوید

Hope

Almost every successful person begins with two beliefs:
the future can be better than the present,
and I have the power to make it so.
- David Brooks

***

ریشه های ما به آب
شاخه های ما به آفتاب می رسد،
ما دوباره سبز می شویم.
- قیصر امین پور

زندگی

باید که زندگی کرد
وقت کردین این فیلم رو ببینید

Le fabuleux destin d'Amélie Poulain

خلاصه

خلاصه بهاری دیگر

بی حضور تو از راه می‌رسد

و آنچه که زیبا نیست

زندگی نیست

روزگار ماست

+ محمد شمس لنگرودی

آدم­ها تا نیامده ­اند

آزادند

و وقتی آمدند

ناچارند به بودن،

دوست داشتن

و رفتن.

***

تغییر

ایرانی که نمی بینیم

داشتم به دلیلی در مورد پاکستان می خوندم و یه دفه به سرود ملیش برخورد کردم. برام خیلی جالب بود. در حالی که ما شرق رو هیچ وقت جدی نگرفتیم و از میان همسایه ها نگاهمون همیشه به اختلاف با عربها بوده یا به حال خودمون در مقایسه با ترکهای پیشرو قبطه خوردیم، شرق قلمرو فرهنگ و زبان مشترکه. ما افغان ها رو مسخره می کنیم و پاکستانیها رو مرتجع و دیوانه می دونیم و به تاجیکستان و سمرقند و بخارا و مرو هم اصلا فکر نمی کینم. در حالی که مردمان بسیاری در این کشورها، هم زبان، هم فرهنگ و هم تاریخ با ما هستند و خواسته و ناخواسته بندهای متعدد ما رو به هم وصل کرده. ما حوزه فرهنگی ایران بزرگتر (Greater Iran) رو از خودمون نمی دونیم و ازش دوری می کنیم در حالی که پاره تن ماست. ما افغانهایی رو که در پی سالهای جنگ اومدن کشورمون، خارجی دیدیم در حالی که از به لحاظ زبانی و قومی از اقوام ایرانی بودند! منظورم اصلا برساختن یک ملی گرایی پان ایرانیستی نیست که اونایی که منو میشناسن می دونن که به این ایده پایبند نیستم. تنها به این فکر می کنم که چقدر با این پاره های تنمون بیگانه ایم. من ندیدم هیچوقت یک ایرانی آرزوی سربلندی و سرافرازی افغانستان یا پاکستانو بکنه. برای موفقیت دموکراسی تازه پا در افغانستان، برای رهایی این دو کشور از فساد و عقب موندگی دلش قدری بلرزه. درست که ما خودمون درگیر کارزار بزرگ آزادیخواهی در کشورمون هستیم اما زمینه وسیعی برای گسترده تر فکر کردن و گسترده تر عمل کردن وجود داره که ازش غافل بودیم. تصور اینکه طالبهای پشتون که منطقه و جهان رو به آشوب کشیدن و به مرض اسلامزدگی یا بنیاد گرایی اسلامی مبتلا شده اند هم وطن من هسن، گرچه تلخه ولی برام جالبه و تازگی داره.

سرود ملی پاکستان (صدا)

................

می گذاریم و می آییم

باران می آید، دو روز پشت سر هم

هوا خیلی خوب است، اما

همه هستند

......................

.........

می نویسم، پس هستم .

***

رفتم تا مطمئن شوم برای دلتنگی نیست.

***

ترس مثل سد عمل می کند؛ با آنها زودتر روبرو شویم.

در پوست شیر

مانا نیستانی