Cherish those you have in your life

خودباوری

I am not a liberator. Liberators do not exist. The people liberate themselves. - Che Guavara

Harmony

Happiness is when, what you think, what you say, and what you do are in harmony.

Be the change you want to see in the world. :)

من - ما - تو - او - آن‌ها

من یک مرد ام. سی و نه ساله. ساکن تهران. بارها شاهد سوء رفتار مردان بوده‌ام. گاه سکوت کرده‌ام و گاه سعی کرده‌ام جلوی این سوء رفتار را بگیرم. گاه خودم در معرض سوء رفتار دیگران - چه مرد و چه زن - بوده‌ام. امام‌زاده به دنیا نیامده‌ام اما سعی کرده‌ام هر روز آدم‌تر از پیش زندگی کنم.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید زنان وضع بدی ندارند و من را نیز هم‌رای خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید مردان وضع بدی ندارند و من را از خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی درد شدید زنان را با درد نحیف‌تر مردان یک‌سان بداند و از این شعبده‌بازی با کلمات خوش باشد و من را هم‌رای خودش بداند.
من اجازه نمی‌دهم کسی بگوید مردها همه مردسالار اند یا زن‌ها همه زن‌سالار اند و بعد بگوید این را گفتم که چوب توی سوراخی کرده باشم و حس کند کار خوبی کرده است و منتظر کف زدن من باشد و تلویحا تهدیدم کند که اگر کف نزنم شاش‌مالم می‌کند.
من ایستاده‌ام تا به انسان احترام بگذارم، آن‌قدر که می‌توانم.
من ایستاده‌ام تا حواسم باشد به زنی ظلم نشود آن‌قدر که می‌توانم.
من ایستاده‌ام تا حواسم باشد به مردی ظلم نشود آن‌قدر که می‌توانم.
من فحش نمی‌دهم.
من فحش را ستایش نمی‌کنم.
من شجاعت هر کس را که گفت این‌جای نوشته‌ام خطا بوده ستایش می‌کنم.
من حقارت آنان را که جرات عذرخواهی ندارند تحقیر نمی‌کنم.
مساله روی زمین است، درست زیر دست و پای دعواهای کودکانه‌ی ما.
انسان به انسان احترام نمی‌گذارد، اگر دومی زن باشد بی‌احترامی بیش‌تر، فاعل چه زن باشد و چه مرد.
این مساله را دریابیم. لگدمال نکنیم انسان را زیر دست و پا و دعوای بی‌حاصل.‏
من التماس می‌کنم بشنوید صدای وحشت‌ناک سکوت این همه آدم را که درد می‌کشند از این دعوا و درد می‌کشند از آن مساله‌ی بر خاک افتاده و دعوا نمی‌کنند.
من التماس می‌کنم به فکر بهتر کردن روزگاری باشید که اولین نیازش احترام به انسان است نه له کردنش زیر چرخ‌های بولدوزر و لودر قوت کلمات شخصی من و تو و او.
ما - نمی‌دانم که با من موافق خواهد بود - التماس می‌کنیم، می‌شنوید؟

kurosh – گوگل ریدر

- متن بالا را دوست دارم، بین این همه دعوای بی اثر
سیاه و سفید نبینیم و نخواهیم

شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن

از خدا پرسيدم: خدايا چطور مي توان بهتر زندگي کرد؟
خدا جواب داد: گذشته ات را بدون هيچ تاسفي بپذير،
با اعتماد زمان حال ات را بگذران و بدون ترس براي آينده آماده شو.
ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .
شک هايت را باور نکن و هيچگاه به باورهايت شک نکن.
زندگي شگفت انگيز است، فقط اگربدانيد که چطور زندگي کنيد

مهم این نیست که قشنگ باشی ، قشنگ این است که مهم باشی! حتی برای یک نفر

مهم نیست شیر باشی یا آهو مهم این است با تمام توان شروع به دویدن کنی
كوچك باش و عاشق.. كه عشق می داند آئین بزرگ كردنت را

بگذارعشق خاصیت تو باشد نه رابطه خاص تو باکسی

موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن

فرقى نمي كند گودال آب كوچكى باشى يا درياى بيكران... زلال كه باشى، آسمان در توست

نلسون ماندلا

سخنرانی باراک اوباما در قاهره، آغازی تازه

لینک ویدیوی سخنرانی
لینک متن ترجمه فارسی سخنرانی
لینک متن انگلیسی سخنرانی

The Obama's Speech in Cairo: A New Beginning

Thank you very much. Good afternoon. I am honored to be in the timeless city of Cairo, and to be hosted by two remarkable institutions. For over a thousand years, Al-Azhar has stood as a beacon of Islamic learning; and for over a century, Cairo University has been a source of Egypt's advancement. And together, you represent the harmony between tradition and progress. I'm grateful for your hospitality, and the hospitality of the people of Egypt. And I'm also proud to carry with me the goodwill of the American people, and a greeting of peace from Muslim communities in my country: Assalaamu alaykum.

...

The third source of tension is our shared interest in the rights and responsibilities of nations on nuclear weapons.

This issue has been a source of tension between the United States and the Islamic Republic of Iran. For many years, Iran has defined itself in part by its opposition to my country, and there is in fact a tumultuous history between us. In the middle of the Cold War, the United States played a role in the overthrow of a democratically elected Iranian government. Since the Islamic Revolution, Iran has played a role in acts of hostage-taking and violence against U.S. troops and civilians. This history is well known. Rather than remain trapped in the past, I've made it clear to Iran's leaders and people that my country is prepared to move forward. The question now is not what Iran is against, but rather what future it wants to build.

I recognize it will be hard to overcome decades of mistrust, but we will proceed with courage, rectitude, and resolve. There will be many issues to discuss between our two countries, and we are willing to move forward without preconditions on the basis of mutual respect. But it is clear to all concerned that when it comes to nuclear weapons, we have reached a decisive point. This is not simply about America's interests. It's about preventing a nuclear arms race in the Middle East that could lead this region and the world down a hugely dangerous path.

I understand those who protest that some countries have weapons that others do not. No single nation should pick and choose which nation holds nuclear weapons. And that's why I strongly reaffirmed America's commitment to seek a world in which no nations hold nuclear weapons. (Applause.) And any nation -- including Iran -- should have the right to access peaceful nuclear power if it complies with its responsibilities under the nuclear Non-Proliferation Treaty. That commitment is at the core of the treaty, and it must be kept for all who fully abide by it. And I'm hopeful that all countries in the region can share in this goal.

The fourth issue that I will address is democracy

.I know -- I know there has been controversy about the promotion of democracy in recent years, and much of this controversy is connected to the war in Iraq. So let me be clear: No system of government can or should be imposed by one nation by any other.

That does not lessen my commitment, however, to governments that reflect the will of the people. Each nation gives life to this principle in its own way, grounded in the traditions of its own people. America does not presume to know what is best for everyone, just as we would not presume to pick the outcome of a peaceful election. But I do have an unyielding belief that all people yearn for certain things: the ability to speak your mind and have a say in how you are governed; confidence in the rule of law and the equal administration of justice; government that is transparent and doesn't steal from the people; the freedom to live as you choose. These are not just American ideas; they are human rights. And that is why we will support them everywhere. (Applause.)

Now, there is no straight line to realize this promise. But this much is clear: Governments that protect these rights are ultimately more stable, successful and secure. Suppressing ideas never succeeds in making them go away. America respects the right of all peaceful and law-abiding voices to be heard around the world, even if we disagree with them. And we will welcome all elected, peaceful governments -- provided they govern with respect for all their people.

This last point is important because there are some who advocate for democracy only when they're out of power; once in power, they are ruthless in suppressing the rights of others. (Applause.) So no matter where it takes hold, government of the people and by the people sets a single standard for all who would hold power: You must maintain your power through consent, not coercion; you must respect the rights of minorities, and participate with a spirit of tolerance and compromise; you must place the interests of your people and the legitimate workings of the political process above your party. Without these ingredients, elections alone do not make true democracy.

AUDIENCE MEMBER: Barack Obama, we love you!

PRESIDENT OBAMA: Thank you. (Applause.) The fifth issue that we must address together is religious freedom.

Islam has a proud tradition of tolerance. We see it in the history of Andalusia and Cordoba during the Inquisition. I saw it firsthand as a child in Indonesia, where devout Christians worshiped freely in an overwhelmingly Muslim country. That is the spirit we need today. People in every country should be free to choose and live their faith based upon the persuasion of the mind and the heart and the soul. This tolerance is essential for religion to thrive, but it's being challenged in many different ways.

Among some Muslims, there's a disturbing tendency to measure one's own faith by the rejection of somebody else's faith. The richness of religious diversity must be upheld -- whether it is for Maronites in Lebanon or the Copts in Egypt. (Applause.) And if we are being honest, fault lines must be closed among Muslims, as well, as the divisions between Sunni and Shia have led to tragic violence, particularly in Iraq.

Freedom of religion is central to the ability of peoples to live together. We must always examine the ways in which we protect it. For instance, in the United States, rules on charitable giving have made it harder for Muslims to fulfill their religious obligation. That's why I'm committed to working with American Muslims to ensure that they can fulfill zakat.

Likewise, it is important for Western countries to avoid impeding Muslim citizens from practicing religion as they see fit -- for instance, by dictating what clothes a Muslim woman should wear. We can't disguise hostility towards any religion behind the pretence of liberalism.

In fact, faith should bring us together. And that's why we're forging service projects in America to bring together Christians, Muslims, and Jews. That's why we welcome efforts like Saudi Arabian King Abdullah's interfaith dialogue and Turkey's leadership in the Alliance of Civilizations. Around the world, we can turn dialogue into interfaith service, so bridges between peoples lead to action -- whether it is combating malaria in Africa, or providing relief after a natural disaster.

The sixth issue -- the sixth issue that I want to address is women's rights. (Applause.) I know –- I know -- and you can tell from this audience, that there is a healthy debate about this issue. I reject the view of some in the West that a woman who chooses to cover her hair is somehow less equal, but I do believe that a woman who is denied an education is denied equality. (Applause.) And it is no coincidence that countries where women are well educated are far more likely to be prosperous.

Now, let me be clear: Issues of women's equality are by no means simply an issue for Islam. In Turkey, Pakistan, Bangladesh, Indonesia, we've seen Muslim-majority countries elect a woman to lead. Meanwhile, the struggle for women's equality continues in many aspects of American life, and in countries around the world.

I am convinced that our daughters can contribute just as much to society as our sons. (Applause.) Our common prosperity will be advanced by allowing all humanity -- men and women -- to reach their full potential. I do not believe that women must make the same choices as men in order to be equal, and I respect those women who choose to live their lives in traditional roles. But it should be their choice. And that is why the United States will partner with any Muslim-majority country to support expanded literacy for girls, and to help young women pursue employment through micro-financing that helps people live their dreams. (Applause.)

Finally, I want to discuss economic development and opportunity.

I know that for many, the face of globalization is contradictory. The Internet and television can bring knowledge and information, but also offensive sexuality and mindless violence into the home. Trade can bring new wealth and opportunities, but also huge disruptions and change in communities. In all nations -- including America -- this change can bring fear. Fear that because of modernity we lose control over our economic choices, our politics, and most importantly our identities -- those things we most cherish about our communities, our families, our traditions, and our faith.

But I also know that human progress cannot be denied. There need not be contradictions between development and tradition. Countries like Japan and South Korea grew their economies enormously while maintaining distinct cultures. The same is true for the astonishing progress within Muslim-majority countries from Kuala Lumpur to Dubai. In ancient times and in our times, Muslim communities have been at the forefront of innovation and education.

And this is important because no development strategy can be based only upon what comes out of the ground, nor can it be sustained while young people are out of work. Many Gulf states have enjoyed great wealth as a consequence of oil, and some are beginning to focus it on broader development. But all of us must recognize that education and innovation will be the currency of the 21st century -- (applause) -- and in too many Muslim communities, there remains underinvestment in these areas. I'm emphasizing such investment within my own country. And while America in the past has focused on oil and gas when it comes to this part of the world, we now seek a broader engagement.

On education, we will expand exchange programs, and increase scholarships, like the one that brought my father to America. (Applause.) At the same time, we will encourage more Americans to study in Muslim communities. And we will match promising Muslim students with internships in America; invest in online learning for teachers and children around the world; and create a new online network, so a young person in Kansas can communicate instantly with a young person in Cairo.

On economic development, we will create a new corps of business volunteers to partner with counterparts in Muslim-majority countries. And I will host a Summit on Entrepreneurship this year to identify how we can deepen ties between business leaders, foundations and social entrepreneurs in the United States and Muslim communities around the world.

On science and technology, we will launch a new fund to support technological development in Muslim-majority countries, and to help transfer ideas to the marketplace so they can create more jobs. We'll open centers of scientific excellence in Africa, the Middle East and Southeast Asia, and appoint new science envoys to collaborate on programs that develop new sources of energy, create green jobs, digitize records, clean water, grow new crops. Today I'm announcing a new global effort with the Organization of the Islamic Conference to eradicate polio. And we will also expand partnerships with Muslim communities to promote child and maternal health.

All these things must be done in partnership. Americans are ready to join with citizens and governments; community organizations, religious leaders, and businesses in Muslim communities around the world to help our people pursue a better life.

The issues that I have described will not be easy to address. But we have a responsibility to join together on behalf of the world that we seek -- a world where extremists no longer threaten our people, and American troops have come home; a world where Israelis and Palestinians are each secure in a state of their own, and nuclear energy is used for peaceful purposes; a world where governments serve their citizens, and the rights of all God's children are respected. Those are mutual interests. That is the world we seek. But we can only achieve it together.

I know there are many -- Muslim and non-Muslim -- who question whether we can forge this new beginning. Some are eager to stoke the flames of division, and to stand in the way of progress. Some suggest that it isn't worth the effort -- that we are fated to disagree, and civilizations are doomed to clash. Many more are simply skeptical that real change can occur. There's so much fear, so much mistrust that has built up over the years. But if we choose to be bound by the past, we will never move forward. And I want to particularly say this to young people of every faith, in every country -- you, more than anyone, have the ability to reimagine the world, to remake this world.

All of us share this world for but a brief moment in time. The question is whether we spend that time focused on what pushes us apart, or whether we commit ourselves to an effort -- a sustained effort -- to find common ground, to focus on the future we seek for our children, and to respect the dignity of all human beings.

It's easier to start wars than to end them. It's easier to blame others than to look inward. It's easier to see what is different about someone than to find the things we share. But we should choose the right path, not just the easy path. There's one rule that lies at the heart of every religion -- that we do unto others as we would have them do unto us. (Applause.) This truth transcends nations and peoples -- a belief that isn't new; that isn't black or white or brown; that isn't Christian or Muslim or Jew. It's a belief that pulsed in the cradle of civilization, and that still beats in the hearts of billions around the world. It's a faith in other people, and it's what brought me here today.

We have the power to make the world we seek, but only if we have the courage to make a new beginning, keeping in mind what has been written.

The Holy Koran tells us: "O mankind! We have created you male and a female; and we have made you into nations and tribes so that you may know one another."

The Talmud tells us: "The whole of the Torah is for the purpose of promoting peace."

The Holy Bible tells us: "Blessed are the peacemakers, for they shall be called sons of God." (Applause.)

The people of the world can live together in peace. We know that is God's vision. Now that must be our work here on Earth.

Thank you. And may God's peace be upon you. Thank you very much. Thank you.

ای وطن

همچو رویش در بهاران

همچو جان در هر بدن

مثل بوی عطر گلها

مثل سبزی چمن

ای وطن، ای وطن، ای وطن

مثل راز شعر حافظ

مثل آواز قناری

همچو یاد خوشترین­ ها

همچو باران بهاری ای وطن

مثل غم در مرگ مادر

مثل کوه استواری

مثل سربازان عاشق*

قهرمان قصه­ هایی ای وطن

همچو آواز بلندی از بلندی­ های پاک

با غروری، با گذشتی

با وفایی همچو خاک

ای وطن، ای وطن، ای وطن

***

از ایران بیرون کی می روی تازه شاید بفهمی وطن، و غربت، که می گویند یعنی چه

تو فرودگاه هنوز منتظر سوار شدن به هواپیما بودم که گریه ام گرفت

هواپیما که داشت بلند می شد هم

کپنهاگ که داشت زمین می نشست هم

و حالا گاهی هم اینجا

***

متن کامل ترانه ی زیبای تصویر وطن**

ترانه ی « تصویر وطن »

ترانه سرا : زنده یاد نادر ابراهیمی

آهنگساز و رهبر نوازندگان : فریدون شهبازیان

خواننده : محمد نوری

ای سلامم ، ای سرودم

ای نگهبان وجودم

ای غمم تو، شادی ام تو

مایه آزادی ام تو ... ای وطن!

ای دلیل زنده بودن

ای سرودی صادقانه

ای دلیل زنده ماندن

جانپناهی جاودانه ... ای وطن!

همچو رویش در بهاران

همچو جان در هر بدن

مثل بوی عطر گلها

مثل سبزی چمن ... ای وطن!

مثل راز شعر حافظ

مثل آواز قناری

همچو یاد خوشترینها

همچو باران بهاری ... ای وطن!

مثل غم در مرگ مادر

مثل كوهٍ غُصه هايی

مثل سربازان عاشق

قهرمان قصه هايی ... ای وطن!

همچو آواز بلندی

از بلندیهای پاك

باغروری، با گذشتی

با وفایی همچو خاك ... ای وطن!

ای وطن!

ای وطن!

پ.ن ها

دیدن این صفحه، مناظره دیشب و دلمشغولی های این روزهایم باعث شد این پست، که زمان شروع نوشتنش خیلی قدیمی است ، را تمام کنم.

* در زمان سربازی، داشتم بر می گشتم خونه با ماشین که اجرای دیگری از این آهنگ را رادیو پخش کرد و چه زیبا بود

** در این لینک به بخشی از این ترانه گوش کنید.

...

If you would be a real seeker after truth, it is necessary that at least once in your life you doubt, as far as possible, all things.
- Rene Descartes
***
وقتی مثل بچه می شی در برابر بی شماری موضوعات جدید برای یادگیری
***
به گمونم دل من جای دیگس
***
همیشه با یک سفر آغاز می شود،
درست وقتی که فکر می کنی رسیده ای
تازه ابتدای راه است

خود را بشناس،
چرا که زندگی ارزش یابی نشده،
ارزش زیستن ندارد.
- سقراط

Give up

If there is some magic in this world, it must be in the attempt of understanding someone else, sharing something. Even if it is almost impossible to succeed, but who cares, the answer must be in the attempt.
Celine in Before Sunrise

معلوم شد که شهامت و اراده ام کمه، و دگرگونی لازم
تکرار یک خطا هم به نظر موثر :'(
***
باید این خطا را کنار بگذارم و دگرگون شوم

8 درس ماندلا برای رهبران جهان

ریچارد داستنگل
ترجمه محمد‌حسین باقی

نلسون ماندلا همیشه با حضور در كنار بچه‌ها بیشتر احساس راحتی می‌كند و یك جورهایی بزرگ‌ترین محرومیت او این بود كه طی 27 سال زندان، نه صدای كودكی به گوش او رسید و نه دستان كودكی را در دستان خود لمس كرد. ماه گذشته وقتی او را در ژوهانسبورگ دیدم- ماندلایی بسیار شكسته‌تر و ضعیف‌تر از آن ماندلایی بود كه قبلا می‌شناختم- اولین كار او در آغوش گرفتن دو پسر من بود. در همان ثانیه‌های اول دو پسرم این پیرمرد را صمیمانه در بر گرفتند؛ پیرمردی كه از آنها می‌پرسید كه چه ورزشی را دوست دارند تا با یكدیگر بازی كنند و یا اینكه صبحانه چه خورده‌اند. وقتی ما صحبت می‌كردیم، او پسرم گابریل را- كه نام دومش «رولیحلاهلا» است، یعنی همان نام واقعی ماندلا- در آغوش می‌گرفت. او برای گابریل داستان این نام را تعریف كرد، اینكه چگونه به زبان كوسایی [ از زبان‌های Zulu در آفریقا] این نام به «شكستن شاخه یك درخت» ترجمه می‌شود در حالی كه معنای واقعی آن «مشكل‌ساز بودن» است. ماندلایی كه همین هفته جشن تولد 90 سالگی خود را جشن می‌گیرد، به قدر كافی مشكلاتی را برای چندین نسل و دوره به وجود آورده است. او كشور را از سیستم خشن تبعیض رهایی بخشید و كمك كرد تا سیاه و سفید، فرادست و فرودست با یكدیگر متحد شوند به گونه‌ای كه پیش از این هرگز چنین نبود. در دهه 1990، من به همراه ماندلا دو سال روی زندگینامه خودنوشت او به نام «گام‌های بلند به سوی آزادی» كار كردیم. پس از گذشت آن همه سال در همراهی با او، وقتی كتاب تمام شد من حس عجیب پس‌زدگی یافتم؛ مثل این بود كه آفتاب از زندگی كسی بیرون رفته باشد. طی این سال‌ها ما یكدیگر را كم و بیش می‌دیدیم اما احتمالا قبل از آخرین دیدارمان می‌خواستم او را ببینم و پسرانم نیز یك‌بار دیگر او را ببینند.

همچنین می‌خواستم با او در خصوص رهبری صحبت كنم. ماندلا اولین نفری است كه می‌پذیرد كه چیزی فراتر از یك انسان معمولی است: یعنی یك سیاستمدار. او رژیم آپارتاید را ساقط و یك آفریقای جنوبی غیر نژادی و دموكراتیك را خلق كرد و دقیقا می‌دانست كه چه زمان و چگونه نقش خود در دوره‌های مختلف‌گذار را به عنوان یك مبارز، ایده‌آلیست، دیپلمات و سیاستمدار ایفا كند. او كه با مفاهیم انتزاعی فیلسوف‌مآبانه سر ناسازگاری داشت مكرر به من می‌گفت كه مسئله اصلا «بحث از اصل نیست بلكه بحث از تاكتیك است.» او در تاكتیك بسیار حرفه‌ای بود.
ماندلا دیگر با پرسش یا تبعیض میانه‌ای ندارد. او از این بیم دارد كه مبادا قادر به بیان و تمركز بر آنچه مردم هنگام دیدار با یك بت زنده انتظار دارند، نباشد و آنقدر مغرور و مراقب هست تا مردم فكر نكنند كه دانش او ته كشیده است. اما دنیا هرگز نیازی به هدایای ماندلا- به عنوان یك انسان با تدبیر، یك فعال و بله یك سیاستمدار- آنگونه كه او در 25 ژوئن (پنجم تیرماه) در لندن دوباره نشان داد نداشته است؛ آنگاه كه او برخاست و وحشی‌گری رابرت موگابه رئیس‌جمهور زیمبابوه را محكوم كرد. هر چه ما به دوره سرنوشت‌ساز و تاریخی انتخابات آمریكا نزدیك می‌شویم، چیزهای بسیاری است كه او می‌تواند به دو نامزد ریاست‌جمهوری آمریكا بیاموزد.
1- شجاعت به معنای فقدان ترس نیست بلكه تهییج كننده دیگران است تا به فراسوی آن حركت كنند
در سال 1994، طی كارزار انتخابات ریاست‌جمهوری، ماندلا با یك هواپیمای ملخی كوچك به روستاهای دل‌مرده ناتال سفر كرد تا برای هواداران زولوی [نام قبیله]خود سخنرانی كند. من پذیرفتم كه با او در فرودگاه دیدار كنم؛ جایی كه كارمان را پس از سخنرانی‌اش ادامه می‌دادیم. وقتی كه هنوز 20 دقیقه زمان تا فرود هواپیما باقی بود، یكی از موتورهایش خراب شد. كسانی كه در هواپیما بودند دچار ترس و واهمه شدند. تنها چیزی كه آنها را آرام می‌كرد همانا نگریستن به ماندلایی بود كه در سكوت خود غرق در مطالعه روزنامه بود؛ گویی مسافر هر روزه قطاری است كه او را طبق معمول به سر كار می‌برد. فرودگاه آماده فرود اضطراری شد و خلبان نیز با موفقیت هواپیما را بر زمین نشاند. وقتی پس از فرود، من و ماندلا در صندلی پشتی BMW ضد گلوله‌اش نشستیم كه قرار بود ما را به محل تجمع و سخنرانی ببرد، او به سوی من برگشت و گفت: «مرد! من به شدت اون بالا ترسیده بودم.»
ماندلا غالبا طی دورانی كه زیر زمین بود، طی دادگاه ریونیا [Rivonia ] كه منجر به زندانی شدن او شد و طی دوران حضور در «روبن آیلند» ترسیده بود. او بعدا به من گفت: «البته كه ترسیده بودم.» او می‌گفت نترسیدن غیر معقول است. «من نمی‌توانم تظاهر به شجاعت كنم كه می‌توانم دنیا را شكست دهم.» اما به عنوان یك رهبر نباید كاری كنی كه مردم آن را بفهمند. «نباید خم به ابرو بیاوری.»
و این دقیقا همان چیزی است كه او انجام آن را آموخت؛ تظاهر و- با وانمود به شجاعت كردن- دیگران را تهییج و تشویق كردن. این پانتومیمی بود كه ماندلا در «روبن آیلند» تكمیل كرد؛ جایی كه به راستی وحشت‌آفرین بود. زندانیانی كه با او بودند، می‌گفتند ماندلا را در حالی تماشا می‌كردند كه طول محوطه دادگاه را می‌پیمود، استوار و مغرور، به گونه‌ای كه می‌توانست آنها را برای روزها خیره به خود نگاه دارد. ماندلا خود می‌دانست كه مدلی برای دیگران است و همین به او شجاعت می‌بخشید تا بر ترس خود غلبه كند.
2- خود پیشقدم باش- اما مبانی خود را رها نكن
ماندلا محتاط است. در 1985 او تحت عمل جراحی پروستات قرار گرفت. وقتی به زندان بازگشت داده شد، از همكاران و دوستان خود طی 21 سال و برای اولین‌بار جدا شد. آنها اعتراض كردند، اما همانگونه كه دوست قدیمی او «احمد كاترادا» به خاطر می‌آورد، ماندلا به آنها گفت: «بچه‌ها یك دقیقه صبر كنید، ممكن است در پس این جدایی خیری نهفته باشد.» این خیر همانی بود كه ماندلا از جانب خود مذاكره با دولت آپارتاید را آغاز كرد. این اسباب تنفر كنگره ملی آفریقا (ANC) را فراهم آورد. پس از دهه‌ها ابراز اینكه «زندانیان نمی‌توانند مذاكره كنند» و پس از حمایت از ستیز مسلحانه‌ای كه دولت را به زانو در آورد، ماندلا به این نتیجه رسید كه زمان برای آغاز مذاكره با سركوبگران فرا رسیده است.
وقتی او مذاكرات خود را با دولت در سال 1985 آغاز كرد بسیاری بودند كه تصور می‌كردند ماندلا باخته است. سیریل رامافوسا- كه بعدها رهبر قدرتمند اتحادیه ملی كارگران معادن شد- می‌گوید: «ما فكر می‌كردیم كه او همه‌چیز را فروخته و تسلیم شده است. من رفتم او را ببینم تا به او بگویم «چه كار می‌كند؟». این طرحی غیرقابل باور بود. او خطر فجیعی را به جان خرید.» ماندلا مبارزه‌ای را آغاز كرد تا كنگره ملی آفریقا را قانع كند كه مسیری را كه می‌رود درست است. حیثیت او در معرض خطر بود. كاترادا به خاطر می‌آورد كه ماندلا نزد تمام دوستان و همراهان خود در زندان رفت و آنها را در جریان امور گذاشت. به تدریج و به آهستگی، ماندلا آنها را با خود همراه كرد. رامافوسا- كه دبیركل كنگره ملی آفریقا (ANC) شد و در حال حاضر یك تاجر است- می‌گوید: «تو پایگاه حمایتی خود را با خود همراه داری. به محض اینكه به آن نقطه استراتژیك برسی به مردم اجازه حركت خواهی داد.» وی می‌افزاید: «او یك رهبر بادكنكی نیست كه الان بجوی و بعد بیرونش اندازی.»
بر همین اساس، رد مذاكره از سوی ماندلا یك تاكتیك بود نه اصل. در تمام زندگی‌اش، او همیشه تمایز میان «تاكتیك» و «اصل» را نمایان ساخته است. اصل راسخ و تردیدناپذیر او- ساقط كردن آپارتاید و كسب یك انسان، یك رای- ثابت بود اما تقریبا هر چیزی كه به او در رسیدن به هدفش كمك می‌كرد، ماندلا به مثابه تاكتیك بدان می‌نگریست. او یكی از عملگراترین ایده‌آلیست‌ها بود. رامافوسا می‌گوید: «او یك مرد تاریخی است. او به فكر راه پیش روی ما بود. او نسل‌های آتی را در نظر داشت: آنها كار ما را چگونه می‌نگرند؟.» زندان به او توانایی نگریستن به آینده را اعطا كرد. او باید چنین می‌بود، چراكه رویكرد دیگری ممكن نبود. او نه به فكر روزها و هفته‌ها كه به فكر دهه‌ها بود. او می‌دانست كه تاریخ در كنار اوست كه نتیجه آن گریزناپذیر است؛ موضوع تنها این بود كه چه زمانی و چگونه می‌توان به آن دست یافت. ماندلا گاهی می‌گفت: «كارها در بلندمدت بهتر خواهند شد» و همیشه نیز بلندمدت فكر می‌كرد.
3- از پشت سر هدایت كن اما بگذار دیگران فكر كنند كه جلو و در خط مقدم هستند
ماندلا عاشق خاطرات دوران كودكی‌اش و بعدازظهرهایی بود كه گله را پیش می‌راند. او به من می‌گفت: «می‌دانی، می‌توانی آنها را از پشت سر هدایت كنی.» وی سپس ابروانش را بالا می‌انداخت تا مطمئن شود كه من نتیجه را گرفته‌ام. ماندلا در دوران جوانی بسیار متاثر از «جونگینتابا»- رهبر قبیله‌ای كه ماندلا را بزرگ كرد- بود. وقتی دادگاه جونگینتابا تشكیل شد تمام افراد به صورت حلقه‌وار نشستند و تنها پس از اینكه آنها سخنانشان تمام شد، جونگینباتا آغاز به سخن كرد. ماندلا می‌گفت كار این رهبر بزرگ این نبود كه به مردم بگوید چه كنند، بلكه می‌گفت اتحاد و همدلی را تشكیل دهند. او قبلا می‌گفت: «خیلی زود وارد معركه نشو.»
طی دورانی كه با ماندلا كار می‌كردم، وی دیدارهای مشاوران سیاسی‌اش در منزلش در هاگتون را «حومه قدیمی و دوست داشتنی ژوهانسبورگ» می‌نامید. او افراد بسیاری را گرد خود جمع كرد: رامفوسا، تابو امبكی (رئیس‌جمهور فعلی آفریقای جنوبی) یا دیگرانی كه همراه او بودند. برخی همكارانش سر او فریاد می‌زدند- كه سریع‌تر و رادیكال‌تر عمل كند- و ماندلا تنها گوش می‌داد. وقتی كه سرانجام در این دیدارها سخن می‌گفت، وی به آرامی و روشمند تمام نقطه نظراتی را كه شنیده بود طرح می‌كرد و سپس دیدگاه خود را مطرح می‌ساخت و به خوبی تصمیم را بدون هیچگونه تحمیلی در مسیری كه می‌خواست هدایت می‌كرد. حقه رهبری این است كه حتی به خودت اجازه دهی كه راهنمایی و هدایت شوی. وی می‌گفت: «عاقلانه است كه مردم را اقناع كنی تا كارهایی را انجام دهند و كاری كنی كه آنها فكر كنند این عقیده خود آنها بود.»
4- دشمن خود را بشناس و بازی مورد علاقه او را بیاموز
در دهه 1960، ماندلا مطالعه زبان آفریكان‌ها را آغاز كرد؛ زبان سفیدپوستان آفریقای جنوبی كه عامل خلق آپارتاید بودند. همراهان او در كنگره ملی آفریقا به وی می‌خندیدند اما ماندلا مصر بود كه تفسیر آفریكان‌ها از جهان را درك كند؛ او می‌دانست كه روزی با آنها یا خواهد جنگید و یا مذاكره خواهد كرد و یا هر دو و سرنوشت او به آنها گره خورده بود.
یادگیری زبان آفریكان‌ها به دو معنا اقدامی استراتژیك بود: با صحبت به زبان دشمن خود، او می‌توانست نقاط ضعف و قوت آنها را دریابد و بر همین اساس تاكتیك مربوطه را طراحی كند. اما همچنین با این كار خود را به دشمن نزدیك‌تر می‌ساخت. همگان از زندانیان عادی گرفته تا دوست و دشمن تحت تاثیر تمایل ماندلا برای صحبت به زبان آفریكان‌ها و دانش او از تاریخ آنها قرار گرفتند. او حتی اطلاعاتی در مورد راگبی آفریكان‌ها- بازی مورد علاقه آنها- كسب كرد. ماندلا فهمیده بود كه سیاهان و آفریكان‌ها در یك چیز اساسی مشترك بودند:
آفریكان‌ها دقیقا به اندازه سایر سیاهان خود را متعلق به این كشور [آفریقای جنوبی] می‌دانستند. او هم می‌دانست كه خود آفریكان‌ها هم قربانیان تبعیض و بی‌عدالتی هستند. ساكنان سفیدپوست انگلیسی و دولت انگلیس آنها را تحقیر می‌كردند. ماندلا یك وكیل بود و در زندان نیز مشكلات حقوقی زندانبانان را رفع می‌كرد. آنها بسیار بیسواد بودند اما آنچه فوق‌العاده می‌نمود این بود كه یك سیاهپوست، مایل است به آنها كمك كند. به قول آلیستر اسپاركس- مورخ بزرگ آفریقای جنوبی- «اینها فاجعه‌آمیزترین خصایص آپارتاید بود و ماندلا فهمید كه حتی با بدترین و شدیدترین حكومت هم باید مذاكره كرد.»
5- دوستانت را نزدیك به خود داشته باش ولی رقبای خود را به خود نزدیك‌تر كن
ماندلا برای من تعریف می‌كرد كه بسیاری از دوستانی كه وی آنها را به خانه‌ای كه در «كونو» ساخته بود دعوت می‌كرد افرادی بودند كه اصلا اعتمادی به آنها نداشت. او به آنها شام می‌داد، با آنها مشورت می‌نمود، آنها را تحسین می‌كرد و هدایایی به آنها می‌داد. او مردی كاریزما و آسیب‌ناپذیر است. وی غالبا از این كاریزما حتی برای تاثیرگذاری بیشتر بر رقبایش (تا متحدانش) استفاده می‌كرد. ماندلا معتقد بود كه در آغوش گرفتن رقبایش به مثابه راهی برای كنترل آنها بود. اگر به حال خود رها می‌گشتند بسیار خطرناك می‌شدند پس بهتر بود در دایره تاثیر او بمانند. او وفاداری را ارج می‌نهاد اما هیچ‌گاه دغدغه ذهنی‌اش نبود. او می‌گفت: «مردم در پی منافع خود هستند.» این به راستی واقعیتی از طبیعت انسانی بود، نه یك اشتباه یا ضعف. روی دیگر این خوشبین بودن- كه او چنین بود- اعتماد بسیار به مردم بود. اما ماندلا درك كرده بود تنها راه تعامل با كسانی كه به آنها اعتماد ندارد همانا خنثی كردن آنها با همان كاریزما و خنده‌هایش است.
6- ظاهر هم مهم است و لبخند را فراموش نكن
زمانی كه ماندلا دانشجوی فقیر حقوق در ژوهانسبورگ بود و تنها كت و شلوار مرتب خود را می‌پوشید، او را برای دیدن «والتر سیسولو» بردند. سیسولو یك بنگاه‌دار [بنگاه املاك] واقعی بود و رهبر جوان كنگره ملی آفریقا. ماندلا یك سیاهپوست موفق و پیچیده را دید كه الگوی خوبی برای تقلید بود. سیسولو آینده را می‌دید. جورج بیزو- وكیل ماندلا- به خاطر می‌آورد زمانی كه ماندلا در دهه 1950 به یك خیاطی هندی رفت، وی اولین سیاهپوست آفریقای جنوبی بود كه كت و شلوار دیده یا می‌پوشید. خلاصه اینكه، در نزد سفیدپوستان آفریقای جنوبی، لبخند، سمبل بی‌شیله و پیله بودن و صداقت ماندلا تلقی می‌شد و اذعان می‌كردند كه ماندلا با آنها مهربان است. پیش سیاه‌پوستان می‌گفت من جنگجویی شاد هستم و ما پیروز خواهیم شد. پوستر انتخاباتی همه‌جا حاضر كنگره ملی آفریقا نیز چهره خندان او را نشان می‌داد. رامافوسا می‌گوید: «لبخند او یك پیام بود.»
7- هیچ چیزی سیاه و سفید نیست
وقتی من مجموعه مصاحبه‌هایم با او را آغاز كردم، غالبا از ماندلا پرسش‌هایی اینگونه می‌پرسیدم: چه زمانی تصمیم به تعلیق مبارزه مسلحانه گرفتی، آیا دلیل آن این است كه به این نتیجه رسیدی كه قدرت كافی برای ساقط كردن حكومت نداشتی یا به این دلیل كه می‌دانستی، می‌توانی با انتخاب عدم‌خشونت بر افكار بین‌المللی چیره شوی؟ او سپس نگاهی كنجكاوانه و دقیق بر من كرد و گفت: «چرا هر دو نباشد.» من سپس پرسش‌هایی دقیق‌تر و هوشمندانه‌تر پرسیدم اما پیام روشن بود: زندگی هرگز یكجور نیست، تصمیمات، پیچیده هستند و همیشه واقعیات مخالفی وجود دارد. هیچ چیزی آنگونه كه به نظر می‌رسد صاف، مستقیم و هموار نیست. ماندلا آمیزه‌ای از راحتی و تناقض است. به عنوان یك سیاستمدار، او عملگرایی بود كه دنیا را كاملا متفاوت می‌دید. من معتقدم كه بخش اعظم این عملگرایی برخاسته از زندگی به عنوان یك سیاهپوست تحت سیستم آپارتایدی است كه دژخیمان سركوبگر به صورت روزانه تحمیل می‌كرد و گزینه‌های اخلاقی را تضعیف می‌نمود.
8- چگونگی ترك قدرت نیز مهم است
در سال 1993، ماندلا از من پرسید كه آیا كشوری را می‌شناسم كه در آن حداقل سن رای زیر 18سال باشد. من كمی بررسی كردم و لیستی برای او تهیه كردم: اندونزی، كوبا، نیكاراگوئه، كره شمالی و ایران. او سر خود را تكان داد و زبان به تحسین گشود: «خیلی خوب، خیلی خوب.» دو هفته بعد او در تلویزیون آفریقای جنوبی حاضر شد و پیشنهاد كرد كه سن رای به 14سال كاهش یابد. رامافوسا می‌گوید: «او می‌خواست این نظر را به ما بگوید اما خودش تنها حامی چنین نظری بود. او باید با این واقعیت روبه‌رو می‌شد كه موفق نمی‌شود. او با تواضع بسیاری پذیرفت. او قهر نكرد. این نیز درسی در كوران رهبری بود.» آگاهی از چگونگی ترك ایده‌ها و وظایف شكست‌خورده نیز غالبا دشوارترین تصمیمی است كه یك رهبر باید اتخاذ كند. بزرگ‌ترین میراث ماندلا به عنوان رئیس‌جمهور آفریقای جنوبی همانا شیوه انتخاب ترك قدرت است. وقتی ماندلا در سال 1994 انتخاب شد، می‌توانست رئیس‌جمهور مادام العمر این كشور شود و بسیاری بودند كه احساس می‌كردند كه ماندلا در عوض سال‌ها زندان، رهبری آفریقای جنوبی را از آن خود می‌كند. در تاریخ آفریقا، تنها معدودی از رهبران منتخب و دموكرات بودند كه با میل خود با قدرت وداع كردند. ماندلا مصمم بود كه الگویی برای تمام پیروان خود نه‌تنها در قاره آفریقا كه در تمام جهان بر جا بگذارد. سرانجام، كلیدی‌ترین نكته برای شناخت او همان دوران 27 ساله زندان است. فردی كه در سال 1964 به روبن آیلند گام گذاشت فردی احساسی، كله‌شق و نازك‌نارنجی بود، مردی كه پس از این دوران برون آمد فردی متوازن و منظم بود. او هرگز فردی درونگرا نبوده و نیست. من یك‌بار از او پرسیدم چگونه فردی كه از پس این دوران 27 ساله زندان به درآمد متفاوت از جوان كله‌شقی است كه وارد آن شد. او از این سوال بیزار بود. سرانجام روزی پاسخ داد: «من بالغ از زندان بیرون آمدم.» ماندلا تولدت مبارك.

منبع: تایم

یه مهارت زندگی

کمند مهر چنان پاره کن که گر روزی
شوی ز کرده پشیمان به هم توانی بست

تصاحب شادمانه زیبای باشکوه

از وبلاگ خواب بزرگ
پستی با تیتر تصاحب شادمانه زیبای باشکوه یا یا چگونه عاشقان خوبی باشیم؟

هر روز تعداد زیادی از مردمان جهان بخاطر ترک دلدارشان غم‌باد گرفته و می‌میرند.این راهنما برای این است که پیش از گسترش غم‌باد جلوی آن را بگیرید و به زندگانی شیرینتان ادامه دهید.یک مقدمه: چرا عاشقش شدم؟

گذشته از مسائل مربوط به ژن و هورمون و همساده‌پسندی دلایل روانشناسی برای توضیح عشق وجود دارد.

هر مردی یک تکه زن درونش دارد.این زن حاصل تجربیات نوزادی جنس مرد از برخورد با موجود مونث و خصوصاً مادر اوست. آدم همین‌طوری بزرگ می‌شود بدون توجه به این که این تکه جایی گوشه ذهنش به عنوان تصویر زن آرمانی جا خوش کرده.ناگهان روزی از روزها آن اتفاق رخ می‌دهد.یک کسی را می‌بیند که یک چیزهاییش با آن تصویر کذایی تطابق دارد.تن صدا،‌فاصله ابروها،‌خال گونه و چیزهایی از این قبیل ( به این واقعه می‌گویند “فرافکنی”).بعدش شب می‌آید خانه گیج و ملنگ.نه غذای درست حسابی می‌خورد.نه درست حسابی می‌خوابد.به جماعت الکی می‌خندد و خلاصه تمام چیزی می‌شود که بهش می‌گویند عاشق. خیلی سرد و بی‌رحم بود؟تقصیر من نیست.تازه ما وارد قضایای شیمیایی نشدیم که گندش دنیا را برمی‌دارد.

1. موقع عاشقی چه کنیم؟

کارپه دیم…
خوش باشید.
عاشقی نعمتی نیست که همین‌طوری مفت چنگ آدم بیاید.نشانه‌ حیات نامعقول و اسارت ناپذیر روح بشری‌است.یک جور دیوانگی مفید است. حتی اگر فرآیند عاشق شدن به همان لوسی باشد که روانشناسان می‌گویند، گردی بر دامن عوارض عاشقی نمی‌نشیند. این همه کتاب و موسیقی و فیلم و چه و چه همه حاصل عاشقی است و مخاطبان عاشق دارد.از دوران عاشقی برای تجربه یکه و یگانه جهان استفاده کنید.تجربه‌ای که شباهتی با آموزه‌های معقول جهان ندارد.بیافرینید نفس بکشید ول بگردید و خوش باشید.اما یک منتظر یک چیز نباشید.اگر می‌خواهید عاشق فرهیخته‌ای باشید هیچ‌وقت انتظار نداشته باشید خوشی‌تان- این جنون کوچک غریب‌تان- تا پایان عمر بپاید.دیوانگی دم است.آن است.مقام نیست.تفاوت کسانی که این را می‌دانند و آنها که می‌دانند بزودی بسیار خواهد بود.بسیار…بسیار زیاد.

* میان برنامه‌- از اسلاوی ژیژک :

ژاک کوستو در یکی از برنامه‌های تلویزیونی ‌اش درباره عجایب دریا ، اختاپوسی رانشان داد که وقتی در محیط زندگی‌اش در اعماق اقیانوس مشاهده شود با ظرافت و وقاری خاص حرکت می‌کند و قدرتی مسحور کننده بر بیننده اعمال می‌کندکه خوفناک و هم بسیار باشکوه است ، ولی وقتی از آب بیرون آورده شود به توده لزج و تهوع‌آوری بدل می‌گردد.

( مقاله چگونه آنان که گول نخورده‌اند به خطا می‌روند)

هشدار : اختاپوس مورد نظر در حال نزدیک شدن به سطح دریاست!

2. چرا یکهو همه چیز خراب می‌شود؟

تخیل به درد تخیل می‌خورد.کثافت زندگی به درد کثافت زندگی.این دو تا را نباید قاطی کرد.
نه این که از کثافت‌های عزیز زندگی شیرینکمان نمی‌توان لذت برد.نه! ولی نباید بار اضافه بر دوشش گذاشت.ازش انتظار بی‌راه داشت.انتظاری که برآوردنش از عهده او خارج است.کسانی که فیلم سرگیجه را دیده‌اند می‌دانند اسکاتی بابت همین اشتباه برای همیشه معشوقه‌اش را از دست می‌دهد.اوضاع در حالت عادی “خراب ” نمی‌شود، پایان می‌پذیرد.پایان محتوم یک “دم”.ممکن است قضیه به ازدواج یا صمیمیت ختم به خیر شود.اما اگر دیگر اثری از حالات جنون ندیدید نگران نشوید. این خیلی طبیعی است که یک “دم” تا پایان عمر طول نکشد.
اما در حالت غیر عادی – و رایج – اوضاع خراب می‌شود.خراب و خراب و خراب‌تر.جوری که تمام کیفوری دیوانگی از سر بپرد. معشوق از ساحت تخیل جدا و وارد عالم جسمانی ما می‌شود.رازها عیان می‌شود.تخیلات شیرین تغیر می‌کنند.دیگر هیچ چیز مثل سابق نخواهد بود.دو طرف شروع می‌کنند به نق زدن و بهانه‌گیری.یا یکی سرد می‌شود و دیگری که هنوز به تخیلاتش چسبیده او را متهم به بی‌احساسی می‌کند.مشاجره‌های بی‌پایان.هق‌هق و افسردگی و غم عالم.اینها مکافات کسانی خواهد بود که اصرار دارند چیزهای “باشکوه ” را به توده‌های ” لزج وتهوع‌آور” بدل کنند.

*میان‌برنامه – تعریف دیزالو:

در سینما دیزالو به هم‌گدازی تدریجی تصویر می‌گویند.یعنی تصویر دوم آرام روی تصویر اول پدیدار می‌شود و جایش را می‌گیرد.

3.چه طور “به سلامت” بگذریم؟
چه طور به سلامت “بگذریم” ؟

“دم” اسیر قوانین فیزیکی زمان است.وگرنه که اسمش دم نمی‌شد. باید شامه تیزی داشته باشید و کم‌کم پایانش را بو بکشید.باید لحظه “واقعی” شدن آدمها را درک کنید.لحظات کندن از تخیل .یا کندن آدمها از پس‌زمینه تخیلی.بعد موقع تصمیم‌گیری است.آيا باید ادامه داد ؟ یا دمی بود که بگذشت؟
اگر بنا بر ادامه دادن است باید به دیزالو تن دهید.داریم درباره ازدواج صحبت می‌کنیم.
ازدواج یک مسئله چندوجهی است. پیچیده است و مهم‌تر این که در چهارچوب‌های “واقعی” معنا دارد.چه از واقعیت‌ها خوشتان بیاید چه نیاید.مسئله همزیستی و دوستی و تفاهم و تناسب و کلی چیز دیگر است.نمی‌گویم ارتباط معنی‌دارش با “عشق” همان‌قدر است که با خیارچنبر ، اما هرگز در برقراری ارتباطی ساده بین این دو مقوله، نباید دچار توهم شد.دیزالو اینجا معنا دارد.سعی کنید بپذیرید که دوره عاشقیت یکه و تکرارنشدنی و بدون امتداد است.اما می‌توان جای خالی‌اش را با چیزهای بهتری پر کرد.با تکه‌های ارزشمندی که در همین زندگی “واقعی”برامان مانده.با صمیمیت و تفاهم و ایثار.
با دیزالو تصاویر قدیمی به تصاویر جدید.

و اگر این کسی نبود که شما فکر می‌کردید.اگر تخیل‌ پر آشوب‌تان در ساحت اداره و قسط و غصه و تبخال و دریانی و کهنه بچه لکه دار می‌شود و هیچ اشتراکی بین تصاویر برای دیزالو کردنشان وجود ندارد ..خب زمان گذشتن است.لحظه محتوم وداع.بدون دلخوری بدون خونریزی.
اینجا کسانی که تفاوت ساحت خیال و عالم واقعیت را ندانسته‌اند از زیان‌کاران خواهند بود.از غصه‌خورندگان. از میرنگان خاسر به غم غم‌باد.

وعده نهایی :

هر رفتنی بازگشتنی است.شور عاشقانه هم‌چنین.
این زندگی واقعی خوشبختانه برای قابل تحمل شدن شکاف‌های نامعقولی دارد که با هیچ منطق کثیف و مزخرفی پر نمی‌شود.این شکاف‌ها را – اگر بلد شوید- باجنون می‌شود پر کرد.با ارتعاشات دیوانگی . با عشق.

اینجاست که رهاکنندگان ، دریافت‌کنندگان خواهند بود.آنان خواهند توانست آب حیات عشق را در رگشان روانه کنند.آنان با سر فروآوردن فروتنانه مقابل واقعیت در واقع کلک زده‌اند.آنان می‌توانند چیزهای خوش و شیرین را کنج دلشان نگه دارند. می‌توانند زنده‌اش کنند.می‌توانند با آن زندگی کنند.می‌توانند حتی در زندگی زناشویی‌شان لحظات ریز و زیبای عاشقانه را در هوا بقاپند و نفس عمیق بکشند.آنان به جای تصاحب اختاپوس مرموز در جهان خشک بیرون می‌پذیرند که جایش در دریا‌ست و همیشه می‌توانند به آن سر بزنند.و این لذت بزرگی است که هر دو طرف رابطه اینها را بفهمند و فرصتی را برای سر زدن به اقیانوس‌های دلپذیر قدیمی بگذارند.

چند نکته درباره قدرت فردی

1. قدرت از ارتباط به دست می آد. رابطه دو نفر با هم تا زمانی دوام پیدا می کنه که طرفین از رابطه سود ببرن یا دست کم ضرر نکنن و گزینه بهتری هم نداشته باشن.
2. قدرت وقتی به دست می آد با خودش این دردسر رو به همراه میاره که مجبوری حفظش کنی. ولی وقتی نداریش نداریش. البته نداشتنشم برای آدم محدودیت و ناراحتی به دنبال داره.
3. قدرت وقتی از راه انقیاد دیگران به دست بیاد بسیار شکننده و ناپایداره. وقتی دیگران برای مخالفت با شما مجبور شن هزینه گزافی بپردازن ممکنه خیلی راحت یه دفه بزنن زیر بازی و اون وقت دیگه کسی نمی مونه که شما در رابططون با اون بتونین قدرتی به دست بیارین
4. قدرت مند شما اگه به بهای ضعیف نگه داشتن دیگران بخواد به دست بیاد معنیش اینه که دیگران از رابطه با شما که شما دارین توش تولید قدرت می کنین آسیب می بینن. این وضع نمی تونه پایدار باشه و مردم واینمیسن تا شما سوارشون بشین
5. آدمهای باهوش می دونن که جمع جبری قدرت ثابت نیست. آدمهای باهوش برای اینکه تو یه جمعی قدرت و اثر گذاری داشته باشن نمی زنن دیگران رو ناکار کنن و دهنها رو ببندن.
6. آدمهای باهوش به خوبی می دونن که برای قدرتمندتر از دیگران بودن باید بیش از دیگران تلاش کرد و وقت گذاشت. صدای کلفتر و فریاد بلندتر یا بازی کثیف قدرت نمیاره هرچند که ممکنه چند صباحی آدم نادون رو به این خیال بندازه که اتفاقی افتاده.
7. قدرتمند بودن به معنی درستش یعنی اینکه بتونی با سعی و تلاش خودت، با رعایت منافع دیگران و درک درست از واقعیتِ وجودِ اونهایی که طرفت هستن و بدون اینکه به بقیه آسیبی بزنی و حتی بهتر از اون ضمن اینکه به توانمندتر شدن و قدرتمندتر شدن دیگران کمک کنی بتونی تو تعادل نیروها دست بالا رو داشته باشی. به این ترتیب قدرت چیزیه که برای حفظش باید مدام تلاش کرد و استراتژی عوض کرد.
8. اینا می تونه چیزایی باشه که به قدرت اسیب میزنه: عصبانی شدن و واکنش بی موقع نشون دادن، نشناختن وضع موجود و تحمیل تصورات خود به واقعیت بیرونی، آسیب زدن به دیگران در رابطه، به موقع کوتاه نیومدن و عقب نشینی نکردن، در چند جبهه درگیر جنگ شدن و تقسیم توان، به رسمیت نشناختن قدرتهای دیگه ای که واقعا وجود دارن هرچند ما دوسشون نداریم (اشتباهی که شاه در مقابل نیروهای اسلامی کرد – مثال سیاسیه اما می تونین در سطح فردی بهش فکر کنین)
9. قدرت کوری میاره. آدم وقتی قدرت داره خیالش راحته که فلان راهو رفته و به این قدرت رسیده و ممکنه روششو به اشتباه به افراد جدیدی اعمال کنه که امکانپذیر نباشه یا از تغییر شرایط بیرونی غافل شه و راه حل قدیمی رو استفاده کنه. نشونه این کوری اینه که آدم نشونه هایی از مقاومت دیگران یا کاهش قدرتش می بینه بدون اینکه بتونه به موقع بفهمه چرا این اتفاق افتاده و تصمیم لازم رو بگیره.
10. قدرتی که از بازی شطرنج بدست میاد با قدرتی که تو کتک کاری گیر آدم میاد این فرقو داره که تو روش اول نه آسیب می زنی و نه آسیب می بینی و همیشه فرصت برای جبران هست. این یه قدرت پایدار و نرمه. اما تو دومی هربار شکست ممکنه به معنی نابودی باشه. این بازیه سود حداکثر یا زیان حداکثره و قمار خطرناکیه و به همین دلیل ناپایداره. دیکتاتورهای تمامیت خواه (توتالیتر) مثل چائوشسکو، هیتلر و صدام تو این بازی دوم درگیر شدن و موقع بازی جایی برای حضور دیگران تو زمین نذاشتن.

به نظر شما گاندی چرا قدرتمند بود؟ چرا قدرتی درست کرد که هنوز شصت سال بعد از مرگش داره خودشو بازتولید می کنه؟ دیگه چه کسایی رو می شناسین که چنین مهارتی از خودشون نشون داده باشن؟

دوستی

از امروز صبح سربازی رفتنم شروع می شه. می خواستم یه عالمه چیز بنویسم که حالا باشه تا اولین وقتی که از آموزشی برگشتم یا به اینترنت رسیدم. هر چند این شعر رو به چندین و چند مناسبت خوندیم و نوشتیم، پست کردیم یا ...

ولی باز هم بهترین بیان است برای توصیف اینکه چه میزان از زندگی ام به دوستی و محبت دوستانم وابسته است. هر جای دنیا که هستید خوش و شاد باشید با روحی آرام.

دوستی

دل من دير زمانی است كه می پندارد :



« دوستی » نيز گلی است ؛



مثل نيلوفر و ناز ،



ساقه ترد ظريفی دارد .



بی گمان سنگدل است آنكه روا می دارد



جان اين ساقه نازك را



- دانسته-



بيازارد !



در زمينی كه ضمير من و توست ،



از نخستين ديدار ،



هر سخن ، هر رفتار ،



دانه هايی است كه می افشانيم.



برگ و باری است كه می رويانيم



آب و خورشيد و نسيمش « مهر » است



گر بدانگونه كه بايست به بار آيد ،



زندگی را به دل‌انگيزترين چهره بيارايد .



آنچنان با تو در آميزد اين روح لطيف ،



كه تمنای وجودت همه او باشد و بس .



بی‌نيازت سازد ، از همه چيز و همه كس .



زندگی ، گرمی دل های به هم پيوسته ست



تا در آن دوست نباشد همه درها بسته ست .



در ضميرت اگر اين گل ندميده است هنوز ،



عطر جان‌پرور عشق



گر به صحرای نهادت نوزيده است هنوز



دانه ها را بايد از نو كاشت .



آب و خورشيد و نسيمش را از مايه جان



خرج می بايد كرد .



رنج می بايد برد .



دوست می بايد داشت !



با نگاهی كه در آن شوق برآرد فرياد



با سلامی كه در آن نور ببارد لبخند



دست يكديگر را



بفشاريم به مهر



جام دل هامان را



مالامال از ياری ، غمخواری



بسپاريم به هم





بسراييم به آواز بلند :



- شادی روی تو !



ای ديده به ديدار تو شاد



باغ جانت همه وقت از اثر صحبت دوست



تازه ،



عطر افشان



گلباران باد .

فريدون مشيری

کمک گرفتن

یادمه که از بچگی تا حد زیادی آدم کله شقی بودم که دلم می خواست مشکلات زندگیمو خودم حل کنم و تا جایی که میشه این کار رو بدون کمک دیگران انجام بدم. این باور و خواست احتمالا محصول یک شرایط خانوادگی بود که اینکارو تبلیغ می کرد. هنوزم این باور در من مونده که فقط تو کاری از دیگران کمک بگیرم که خودم مطمئنا نمی تونم انجامش بدم. برای رسیدن به این نتیجه هم معمولا باید دستکم یه بار خودم امتحانش کنم. اما این بازی دو رو داره:

از یه طرف اگه در حل مشکلت موفق شی یه مهارتی رو یاد گرفتی که برای دفعه های بعد و کلا در زندگی توانمندت می کنه.

از طرف دیگه مشکلاتی هستن که به تنهایی نمیشه حلشون کرد یا حداقل نمیشه درست حلشون کرد و با مشورت با دیگران یا کمک خواستن از اونا راه حل بهتری براشون پیدا میشه. و ضمنا اگه حل نشن روی هم تلنبار می شن و می تونن تعادل زندگی آدم رو به هم بزنن و آدم رو نا توان و زمینگیر کنن و هزار تا دردسر دیگه.

از این دو ملاحظه که بگذریم، این هم مهمه که وقتی خودت به تنهایی می خوای از پس مشکلی بر بیای، چقدر وقت مجبوری صرفش کنی و مجبوری از چه کارای مهم دیگه ای تو زندگیت بگذری. اینا در واقع هزینه های غیر مستقیم روش اول هستن که می تونن خیلی بزرگ باشن.

به دلیل همین دو راهی که سرش قرار می گیریم، انتخاب لحظه کمک خواستن از دیگران و اینکه اصلا کمک بخوایم یا خودمون مشکلی رو حل کنیم انتخاب مهم و حساسیه و پیامدهای مهمی هم داره.

فکر می کنم اگر آدمی هستیم که اهل کمک کردن به دیگرانیم و فکر می کنیم که کمک کردن خوبه در مورد خودمون هم بهتره این کار منطقی رو انجام بدیم. فقط کافیه حق دیگرانو به جا بیاریم و سعی کنیم که کمک هاشونو یه جوری براشون جبران کنیم.

تو را دوست می دارم

تو را به جای همه زنانی که نشناخته ام دوست می دارم
تو را به خاطر همه روزگارانی که نمی زیسته ام دوست می دارم
برای خاطر عطر گسترده ی بیکران و برای خاطر عطر نان گرم
برای خاطر برفی که آب می شود برای نخستین گل
برای خاطر جانوران پاکی که آدمی نمی رِماندشان
تو را به خطر دوست داشتن دوست می دارم
جز تو که تواند مرا منعکس کرد؟ من خود ، خویشتن را بس اندک می بینم
بی تو جز گستره یی بی کرانه نمی بینم
میان گذشته و امروز
و از جدار آینه ی خویش گذشتن نتوانستم
می بایست تا زندگی را لغت به لغت فرا گیرم
راست از آن گونه که لغت به لغت از یادش می برند
تو را دوست می دارم به خاطر فرزانگی ات ، که از آن من نیست
تو را به خاطر سلامت
به رغم همه آن چیزها که به جز وهمی نیست دوست می دارم
برای خاطر این قلب جاودانی که بازش نمی دارم
تو می پنداری که شکی، حال آنکه به جز دلیلی نیستی
تو همان آفتاب بزرگی که در سر من بالا می رود
بدان هنگام که از خویشتن در اطمینانم.
(پل الوآر)
ترجمه: احمد شاملو

بخش اول این شعر چندین و چند بار در سریال مدار صفر درجه خوانده شد

سریال خوش ساختی بود، بسیاری از موارد ممنوعه، مانند بیان دوست داشتن و عشق بدون پرده، در آن وجود داشت که جای امیدواری ست. با داستان کلی کاری ندارم، چون بیشتر از 6- 7 قسمت را ندیده ام و نظر دادنم مجاز نیست. اولین باری که یک قسمت را دیدم برای کاری خونه پیام بودم که همین متن شعر بالا در کلاس درس برای دو نفر دکلمه شد و چقدر جذاب و تاثیرگذار بود

آخرین سکانس سریال هم به نظرم بسیار زیبا بود

هر چند یک نقد به داستان دارم که آخر کار معلوم نشد نتیجه این که این تعداد ایرانی برای رساندن اسناد به دست سارا جان خود را از دست دادند چه بود و شد؟ گویا باز هم مثل باقی موارد فقط کاری را انجام می دهیم بدون فکر به نتیجه

یا اینکه بسنجیم حساب زود و زیان را برای خودمان و اطرافیانمان

و به تعویق می اندازیم بسیاری از کارها را به خاطر کارهای دیگر به دلایلی که امیدواریم بیارزند!-
پ.ن.: این رو حدودا بایک هفته ای تاخیر دارم می نویسم

***

شب آینده، یعنی دوشنبه شب، در تهران نزدیکی های ماه می توان مریخ را دید

نمی دونم جاهای دیگه کره زمین هم بشه یا نه؟
***

از وبلاگ بلوط
دوستی فقط به اسم نیست. انرژی می خواهد و وقت. باید طرف را از اول شناخت. با حساسیت هایش و تمام خاطرات و تاریخش آشنا شد. بعد دانست کدام حرف را زد یا نزد. بعد فقط هم که به اسم نیست. باید دلجویی هم کرد و باید بشود حرف دل را هم زد. از رابطه هایی که الان دور و برم است راضی ام. به عمق رفاقت بیشتر از طول لیستش اهمیت می دهم.

با بعضی از بخش ها هم موافق نیستم، هنوز هم اگر به نظرم کسی بیارزد با اینکه هیجده ساله نیستم حاضرم وقت بگذارم و اگر پیش بیاید حاضرم شبکه روابطم را گسترش بدهم
***
این نیما کجاست و چه غلطی میکنه؟؟؟

WHAT I LEARNED FROM LIFE

دو سه سالی قبل به صفحه این استاد دانشگاه

MARIA PETROU

برخورده بودم که برایم جالب بود عباراتی که نوشته به عنوان درسهایی که از زندگی آموخته. دوباره به این صفحه رسیدم

"There are no miracles; only results of hard work."
*
"Adaptability is the art of survival."
*
"There are no professional friends. There are colleagues, partners or competitors. If you think otherwise, your sensory perceptions are deceiving you."
*
"Beware of the man who manufactures his future; he probably has a manufactured past and a manufactured present."
*
"There is always a bus you miss before the one you catch"

***

به این فکر می کنم که چند سال بعد من در این مورد چه می توانم بنویسم

امیدوارم بیشتر چیزهایی را که احتمالا می خواهم با حسرت بگویم به موقع و سر وقتشان بفهمم و عمل کنم بهشان تا اینکه بعدان افسوسشان را بخورم

***

دو تا لینک :

فعال جامعه مدنی، سهراب رزاقی را آزاد کنید

در رثای توقیف «خاطره‌ی دلبرکان غمگین من»

Cultural tourism

دو سه روزه سفری داشتیم به تالش و جنگل هایش، مواجه با مردم و کمک هایشان ، تفاوت ها
در تفکرمان و ...- متن زیر را در پستی در یک وبلاگ دیدم در این مورد
معمولاً لذتبخش ترین لحظات زندگیمان زمانی ست که آنقدر شادمانه مشغول و مجذوب محیط اطرافمان هستیم که به دور از سرزنش کارهای گذشته و ترس از آینده هستیم*. یادم هست که حتی پنج سال پیش مهارت "در حال" بودن را به این خوبی نمی دانستم. یکی دیگر از اصول آن را از استاد راهنمایم (Woody) یاد گرفتم و دیگری را از هم خانه ای فرانسوی ام (Stephanie)
Stephanie پنج زبان مختلف را می داند. از آنجا که من به مهارتهای کسب یک ثروت - که همان انگیزه است - بیشتر توجه دارم تا خود ثروت (زبان)، از او پرسیدم که چرا 5 زبان را یاد گرفته است. پاسخ او این بود که اگر بخواهی یک فرهنگ دیگر را یاد بگیری نیاز داری که اول زبان آن فرهنگ را یاد بگیری. اول باید بین آنچه که می دانی و آنچه که می خواهی بدانی یک ارتباط موثر و قوی ایجاد کنی.
پیشتر از آن یکبار با Woody در مورد فرهنگهای مختلف دنیا صحبت می کردم. Woody در جاهای مختلف دنیا بعنوان Post-doc یا محقق برای مدتی کوتاه یا بلند زندگی کرده است. یکبار هم در دهه 60 میلادی به ایران رفته بود و از تمام اتفاقات ایران که تا کنون رخ داده بخوبی اطلاع دارد. گرانترین قسمت مسافرتهایش پول بلیط هواپیمایش است. به ندرت در هتل ها اقامت کرده است اما بخوبی اسم غذاهای مختلف خیلی کشورها و نحوه تهیه آنها را می داند! حین گفتگویمان به من گفت که وقتی به کشور دیگری برود دوست دارد که خیلی زود با فرهنگ آن کشور ارتباط بسیار نزدیک ایجاد کند. برای این کار مثل همان مردم زندگی می کند! بجای اینکه با همان نگاه اول به مردم یا رفتارشان برچسب خوب یا بد بزند، روش زندگی و فرهنگ آنها را تقلید یا تجربه می کند و بعد منافع و مضرات آن را برای خودش تعریف می کند. برایش فرق نمی کند که آن مردم در ظاهر در چه سطحی زندگی می کنند: شهر یا روستا، خانه مرفه یا کلبه خرابه. فقط سعی می کند که مثل آنها زندگی کند و تلاش می کند فرهنگ آنها را در قالب دانشی که دارد تعریف کند تا بفهمد که آنها چرا این گونه زندگی می کنند. یکی از سرگرمی های او اینگونه زندگی کردن است. چیزی که به آن "توریست فرهنگی" می گویند.
تور فرهنگی وسیله خوبی برای افراد پویایی ست که می خواهند در یک مسافرت "در حال" زندگی کنند و از مسافرتشان لذت ببرند. آموختن همراه با انگیزه و شوق٬ خودبخود به "در حال" بودن کمک می کند.
*ترس بخاطر نادانی است.

بخش اول - سفر به جنگل ابر

برنامه­ریزی تقریبی قبل سفر، زنگ زدن­ها و ...، با من و محمد بود، البته بقیه هم کمک کردن به خصوص نفر دوم.
من ترجیح می­دادم (و می­دهم) جایی که آشنایی باهاش ندارم و حداکثر اطلاعات­مان خواندن یکی دو گزارش برنامه و صحبت با یکی دو نفر بود با تیمی حداکثر 8 نفره برویم. در مورد برنامه­ها و مسیرهای جدی­تر باید با تیم سه تا چهار نفره رفت برای شناسایی و بعدا با تیم بزرگتر وارد منطقه شد و عینا مسیر قبلا آزموده شده رو پیمود (اینها رو از تجربیاتی که از دوستان حرفه­ای ام در کوهنوردی دیدم یا شنیدم گفتم و گرنه خودم تجربه­ی سرپرستی برنامه شناسایی با این مشخصات رو ندارم و تنها در یکی دو مورد عضو تیم بودم، مثل برنامه شناسایی جنگل­های ارسباران خرداد 79 (با آرش و محمدرضا) یادش به­خیر، اونقدر سخت و ترسناک بود که دیگه جرات نکردیم بریم :) ).
به علاوه برای 8 نفر چادری داشتیم که در باران (حدودا) قابل استفاده باشه. اون یکی چادری که برده بودیم در باران به درد نمی­خورد. دلخوشی­مان در این مورد این بود که در سایت هواشناسی اکوا ودر پیش بینی روزهای آفتابی کرده بود برای منطقه (این سایت خیلی خوبی است برای پیش بینی، اطلاعات و پیش بینی هاش تا حالا که ). به خاطر این دو دلیل تیم ما، 11 نفر، بزرگ­ بود. ولی با توجه به زمان محدود موجود برای برنامه، 2 روز + 3 تا 4 ساعت، و عدم آمادگی جسمانی خودم (و حدس حالت مشابه برای بیشتر دوستان)
با این حساب من فکر می­کردم فقط می­رویم جنگل ابر، آن هم نه خیلی جدی. اطلاعاتی که من بدست آورده بودم شامل دو تا گزارش برنامه بود و صحبت با دو نفری که جنگل ابر رفته بودن. گزارش برنامه ها حرفی از امنیت و اینها نزده بودن، البته مسیر کنار جاده رو نرفته بودن و از داخل جنگل مسیر را اتخاب کرده بودند.
برنامه ذهنی من این بود:
روز اول= صبح که رسیدیم سریع تا جنگل ابر برویم (اتوبوس یا مینی­بوس یا سواری از خیابان 17 شهریور در شاهرود تا ده ابر- گرفتن وانت برای رفتن از ده ابر تا چشمه شاه­پسند- خوردن ناهار کنار چشمه- حرکت پیاده به سمت ده شیرین­آباد- برپایی کمپ تا پیش از غروب جایی نزدیک ده شیرین­آباد یا درون ده بر حسب شرایط- استراحت شبانه در کمپ)
روز دوم= مقداری پیاده­روی و گشتن در جنگل- برگشت به سمت روستای ابر از ده شیرین­آباد با وانتی که باهاش روز قبل قرار گذاشته بودیم- بازگشت از ده ابر به شاهرود- بازگشت از شاهرود به تهران

-
این پست وبلاگ باغ بی­برگی رو ببینید. تو همون تاریخ جنگل ابر بودن.

-

مثل نفر دوم، مناظر و اون بخشی که ما از جنگل ابر دیدیم برای من هم خیلی جذابیت نداشت؛ حداقل انتظار من زیبایی خیلی بیشتری بود. البته شاید به مقدار کافی در جنگل وارد نشده بودیم. منطقه و مسیر جنگل ابر جزو دسته برنامه­هایی است که از آخرین رشته­کوه در سمت کویری- داخلی ایران به سمت بخش سرسبز آن، عموما نواحی ساحلی دریای خزر، حرکت می­کنیم. در این مسیرها عموما با عبور از آخرین رشته کوه موجود به سمت نواحی مرطوب و جنگلی پیشروی می­شود.

نمونه­هایی از این برنامه­ها- مسیرهای ممکن
ارست- (چنار بن) نکا
دشت نظیر- نوشهر
یوش- جنگل سی­سنگان
ده تاکر- کیاکلا (چمستان) و ...
احتمالا در یک پست دیگه اشکالات تیم­مون رو بررسی می­کنم.